Επικίνδυνα παιχνίδια με τον Τουρισμό

Μεγάλο πλήγμα για τη βιω­σι­μό­τητα των κατα­λυ­μά­των, στην αρχή της νέας του­ρι­στι­κής σεζόν, και μάλιστα όταν ο του­ρι­σμός είναι αυτή τη στιγμή ένας από τους ελά­χι­στους κλάδους της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας που συνε­χί­ζει την ανοδική του πορεία, θα επι­φέ­ρει -όπως ανα­φέ­ρουν στο Capital.gr παρά­γο­ντες της ξενο­δο­χεια­κής αγοράς- η επιβολή ειδικού τέλους δια­νυ­κτέ­ρευ­σης στις μονάδες… πρόταση που σύμφωνα με το ρεπορ­τάζ υπέβαλε η Κυβέρ­νηση στους θεσμούς προς ανα­ζή­τηση επι­πλέον εσόδων.

Το ειδικό αυτό τέλος, το οποίο θα αφορά σε φόρο 1 ευρώ ανά αστέρι των μονάδων για κάθε δια­νυ­κτέ­ρευση, έχει ήδη ανοίξει τον ασκό του Αιόλου στον κλάδο, σε μια έτσι κι αλλιώς δύσκολη συγκυ­ρία για το φετινό του­ρι­σμό, που λόγω του μετα­να­στευ­τι­κού αλλά και της νέας κατά­στα­σης που έχει δημιουρ­γη­θεί στη Μεσό­γειο (με κάθετη πτώση των κρα­τή­σεων σε Τουρκία και Αίγυπτο, άνοδο της Ισπα­νίας και μεγάλη διστα­κτι­κό­τητα πολλών του­ρι­στι­κών αγορών της Ευρώπης να κλεί­σουν του­ρι­στικά πακέτα) δίνει μάχη μέρα με τη μέρα ώστε να δια­τη­ρή­σει τη ζήτηση και να αυξήσει τις κρα­τή­σεις της τελευ­ταίας στιγμής.

Λίγους μόλις μήνες μετά την αύξηση του ΦΠΑ στη δια­νυ­κτέ­ρευση στο 13% και την απόφαση -πάλι στο πλαίσιο της δια­πραγ­μά­τευ­σης με τους θεσμούς- για κατάρ­γηση των μειω­μέ­νων φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών στα νησιά, το ενδε­χό­μενο επι­βο­λής τέλους ανά δια­νυ­κτέ­ρευση, το οποίο θεω­ρη­τικά κατα­βάλ­λουν οι πελάτες των ξενο­δο­χείων, απο­τε­λεί τη σταγόνα που ξεχει­λί­ζει το ποτήρι, όπως τονί­ζουν οι επι­χει­ρη­μα­τίες του του­ρι­σμού. Και αυτό γιατί η επιβολή του ενός ευρώ ανά αστέρι και ημέρες παρα­μο­νής ισο­δυ­να­μεί, σύμφωνα με τις πρώτες εκτι­μή­σεις του κλάδου, με 230 εκατ. ευρώ επι­πλέον φόρο, ίσο δηλαδή με το διπλά­σιο ΦΠΑ στη διαμονή που επι­βλή­θηκε πέρσι.

Αυτό όμως που έχει εξορ­γί­σει περισ­σό­τερο τους επι­χει­ρη­μα­τίες είναι το ότι το μέτρο έπεσε στο τραπέζι σε μια περίοδο που ο του­ρι­σμός θα έπρεπε να στη­ρι­χθεί, ώστε να μην επη­ρε­α­στεί ο στόχος των εισπρά­ξεων, αλλά και επειδή απο­τε­λεί πλέον συνήθης “τακτική” της Κυβέρ­νη­σης να φορο­λο­γού­νται οι τομείς της οικο­νο­μίας που ακόμη αντέ­χουν στην κρίση. Το τέλος, εφόσον επι­βλη­θεί υπό αυτή τη μορφή, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται εξάλλου “φοροει­σπρα­κτικό”, δεδο­μέ­νου πως σε άλλες ευρω­παϊ­κές πόλεις όπου εφαρ­μό­ζε­ται, όπως για παρά­δειγμα στη Ρώμη, είναι αντα­πο­δο­τικό προς την κατεύ­θυνση της ενί­σχυ­σης της του­ρι­στι­κής τους προ­βο­λής.

Την ίδια ώρα, η πρόταση γίνεται παρά το γεγονός ότι πολλές του­ρι­στι­κές μονάδες είναι ζημιο­γό­νες και ένα μεγάλο ποσοστό από αυτές βρί­σκε­ται αντι­μέ­τωπο με κόκκινα δάνεια. Καθώς το κόστος αυτό δεν ανα­μέ­νε­ται να περάσει στους πελάτες, αφού δεν μπορούν να γίνουν αλλαγές σε πακέτα που έχουν ήδη κλει­στεί, θεω­ρεί­ται πως θα επι­βα­ρύ­νει τους ίδιους τους επι­χει­ρη­μα­τίες και άρα θα επι­δει­νώ­σει ακόμη περισ­σό­τερο τη ρευ­στό­τητα των μονάδων.

Δριμεία ήταν όπως ανα­με­νό­ταν η αντί­δραση της Πανελ­λή­νιας Ομο­σπον­δίας Ξενο­δό­χων, με τον πρόεδρό της Γ. Ρέτσο να σημειώ­νει πως κάθε πρόταση ή πρόθεση περαι­τέρω επι­βα­ρύν­σεων στο του­ρι­στικό προϊόν της χώρας είναι εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας και υπο­νο­μεύει ευθέως την  αντα­γω­νι­στι­κό­τητα του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού, που ήδη κινεί­ται στην κόψη του ξυρα­φιού. Στο ίδιο μήκος και η αντί­δραση του προ­έ­δρου του Ξενο­δο­χεια­κού Επι­με­λη­τη­ρίου Γιώργου Τσακίρη, ο οποίος, με ακόμη πιο αιχμηρό ύφος, σημεί­ωνε πως συνε­χί­ζε­ται το θέατρο του παρα­λό­γου και πως τέτοιες σκέψεις, από όπου και αν προ­έρ­χο­νται, είναι άκρως επι­κίν­δυ­νες, ακυ­ρώ­νο­ντας τη δυνα­τό­τητα του ελλη­νι­κού του­ρι­σμού να στη­ρί­ξει τα δημόσια έσοδα.

capital.gr