«Αρραγές μέτωπο» τοπικών φορέων για την διεκδίκηση της λεγόμενης «δημόσιας ακίνητης περιουσίας»

Να ενώ­σουν τις δυ­νά­μεις τους στον νο­μι­κό αγώνα που ξε­κι­νά η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου για την απο­κα­τά­στα­ση του δι­καί­ου, όσον αφορά την υφαρ­πα­γή της δω­δε­κα­νη­σια­κής ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας από το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο, που συ­νε­τε­λέ­σθη δο­λί­ως το 2011, συμ­φώ­νη­σαν σύσ­σω­μοι οι το­πι­κοί φο­ρείς σε συ­νά­ντη­ση που έγινε χθες, Πα­ρα­σκευή 1η Απρι­λί­ου, στην Πε­ρι­φέ­ρεια, με πρω­το­βου­λία του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου.

Στην σύ­σκε­ψη έλα­βαν μέρος οι:  Φώτης Χα­τζη­διά­κος, δή­μαρ­χος Ρόδου και πρό­ε­δρος της ΠΕΔ Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, Γιάν­νης Πάπ­που, πρό­ε­δρος Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, πρό­ε­δρος Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Ρόδου και Α΄α­ντι­πρό­ε­δρος ΠΟΞ, Κώ­στας Κων­στα­ντι­νί­δης, αντι­πρό­ε­δρος Συν­δέ­σμου Ελ­λη­νι­κών Του­ρι­στι­κών Επι­χει­ρή­σε­ων, Ιά­κω­βος Γρύλ­λης, πρό­ε­δρος Τε­χνι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, Χα­ρά­λα­μπος Λου­κα­ράς, εκ­πρό­σω­πος  Οι­κο­νο­μι­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, Κυ­ριά­κος Κα­σά­πης,  μέλος διοί­κη­σης Φαρ­μα­κευ­τι­κού Συλ­λό­γου Δω­δε­κα­νή­σου, Γιώρ­γος Σκια­δό­που­λος, πρό­ε­δρος Συλ­λό­γου Αρ­χι­τε­κτό­νων Δω­δε­κα­νή­σου, Κων­στα­ντί­νος Σαρ­ρής, πρό­ε­δρος Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, Νίκος  Μπό­νης, [ρό­ε­δρος Εμπο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, Χρή­στος Μα­ντάς, πρό­ε­δρος Ια­τρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου, Νίκος Τσού­λος, πρό­ε­δρος Ομο­σπον­δί­ας Επαγ­γελ­μα­το­βιο­τε­χνών και Εμπό­ρων Δω­δε­κα­νή­σου, Γιάν­νης Κλού­βας, πρό­ε­δρος Σω­μα­τεί­ου Εστια­τό­ρων Ρόδου καθώς και οι δι­κη­γό­ροι  Θε­ό­δω­ρος Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου, νο­μι­κός σύμ­βου­λος Δήμου Ρόδου και Γιώρ­γος  Φι­λιπ­πά­κος, νο­μι­κός σύμ­βου­λος Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου.

Στην διάρ­κεια της σύ­σκε­ψης, η οποία λόγω του με­γέ­θους και της σο­βα­ρό­τη­τας του θέ­μα­τος,  λαμ­βά­νει ιστο­ρι­κό χα­ρα­κτή­ρα, άπα­ντες οι συμ­με­τέ­χο­ντες  συμ­φώ­νη­σαν ότι η απώ­λεια της δω­δε­κα­νη­σια­κής ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας, άρ­ρη­κτα συν­δε­δε­μέ­νης με την ιστο­ρία της Δω­δε­κα­νή­σου, δεν απο­τε­λεί μόνο πα­ρα­χά­ρα­ξη της ιστο­ρί­ας, που κα­νέ­νας δεν δια­νο­ή­θη­κε να αμ­φι­σβη­τή­σει μέχρι το 2011, (οπότε ψη­φί­στη­κε σιω­πη­ρά ο νόμος  3965/2011 – ΦΕΚ 113 της 18ης Μαΐου 2011 που αφαι­ρού­σε από την αυ­το­διοί­κη­ση της Δω­δε­κα­νή­σου το 75% από τα έσοδα των εκ­ποι­ή­σε­ων), αλλά και μεί­ζον σκάν­δα­λο, απέ­να­ντι στο οποίο κα­νέ­νας δεν έχει το δι­καί­ω­μα να μεί­νει απα­θής.

Αφού συ­νε­χά­ρη­σαν την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου για την πρω­το­βου­λία της να ανοί­ξει το φά­κε­λο της Δω­δε­κα­νη­σια­κής ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας,  δή­λω­σαν απο­φα­σι­σμέ­νοι να συ­μπρά­ξουν στην από­φα­σή της, πα­ράλ­λη­λα με την διαρ­κή πο­λι­τι­κή πίεση, να εξα­ντλή­σει και όλα τα έν­δι­κα μέσα, για να ανα­τρέ­ψει τις δια­μορ­φω­θεί­σες κα­τα­στά­σεις.

Ο πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, απευ­θυ­νό­με­νος στους φο­ρείς, πε­ριέ­γρα­ψε το γε­νι­κό­τε­ρο κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μι­κό πε­ρι­βάλ­λον που έχει δια­μορ­φω­θεί στα Δω­δε­κά­νη­σα, τα τε­λευ­ταία χρό­νια, με τα αλ­λε­πάλ­λη­λα πλήγ­μα­τα που δέ­χε­ται ο τόπος:

«Εί­μα­στε απο­φα­σι­σμέ­νοι και δεν πρό­κει­ται να κά­νου­με πίσω στην από­φα­σή μας να θε­ρα­πεύ­σου­με την βα­ρύ­τα­τη βλάβη που υπέ­στη ο τόπος μας. Και δεν είναι η μόνη. Εκεί­νοι που εν μια νυκτί στέ­ρη­σαν από τον Δω­δε­κα­νη­σια­κό λαό την πε­ριου­σία του, κα­ταρ­γώ­ντας  το ει­δι­κό κα­θε­στώς που ανα­γνώ­ρι­ζε την ιδιαι­τε­ρό­τη­τά της – αυτή που έγινε απο­λύ­τως σε­βα­στή από το 1947 μέχρι το 2011, ανε­ξαρ­τή­τως πο­λι­τι­κής και πο­λι­τεια­κής αλ­λα­γής στην Ελ­λά­δα – πα­ρα­βλέ­πουν ότι η Δω­δε­κά­νη­σος ανή­κει στην πιο υπο­χρη­μα­το­δο­τη­μέ­νη Πε­ρι­φέ­ρεια της χώρας. Πα­ρα­βλέ­πουν ότι πρό­κει­ται για την Πε­ρι­φέ­ρεια που έχει υπο­στεί την με­γα­λύ­τε­ρη μεί­ω­ση του κατά κε­φα­λήν ΑΕΠ, με­τα­ξύ των Πε­ρι­φε­ρειών της Ευ­ρώ­πης, από το 2008 έως και το 2014. Πα­ρα­βλέ­πουν το συ­ντρι­πτι­κό πλήγ­μα που δέ­χτη­κε η αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά της από την αδι­καιο­λό­γη­τη και άνευ δη­μο­σιο­νο­μι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος, κα­τάρ­γη­ση των μειω­μέ­νων συ­ντε­λε­στών ΦΠΑ. Πα­ρα­βλέ­πουν ότι οι με­λέ­τες απο­τύ­πω­σης της φτώ­χειας δεί­χνουν ότι μια στις τρεις οι­κο­γέ­νειες στο Νότιο Αι­γαίο δεν έχουν ούτε έναν ερ­γα­ζό­με­νο. Από αυτόν τον τόπο άρ­πα­ξαν και την ακί­νη­τη πε­ριου­σία του, πα­ρα­χα­ράσ­σο­ντας την ίδια του την ιστο­ρία. Η ση­με­ρι­νή είναι μία ιστο­ρι­κή σύ­σκε­ψη στην οποία εκ­πλη­ρώ­νου­με το χρέος μας απέ­να­ντι στην πα­τρί­δα μας και στέλ­νου­με το μή­νυ­μα ότι οι επο­χές που οι Δω­δε­κα­νή­σιοι ήταν σκυ­φτοί έχουν πα­ρέλ­θει ανε­πι­στρε­πτί» ανέ­φε­ρε.

Οι εκ­πρό­σω­ποι των φο­ρέ­ων από την πλευ­ρά τους δή­λω­σαν απο­φα­σι­σμέ­νοι ότι δεν θα ανε­χθούν  άλλο την στο­χο­ποί­η­ση του τόπου,  η οποία δεν μπο­ρεί πλέον να αι­τιο­λο­γη­θεί με όρους λο­γι­κής και δεν υπα­κού­ει σε καμία τεκ­μη­ρί­ω­ση και θα συ­στρα­τευ­θούν στον κοινό αγώνα ανα­τρο­πής των απο­φά­σε­ων που συ­στη­μα­τι­κά οδη­γούν την Δω­δε­κά­νη­σο σε πλήρη υπο­βάθ­μι­ση και απα­ξί­ω­ση.

Ο Θ. ΠΑ­ΠΑ­ΓΕ­ΩΡ­ΓΙΟΥ

Την κα­τά­στα­ση όπως έχει δια­μορ­φω­θεί ιστο­ρι­κά και νο­μι­κά, σχε­τι­κά με την απώ­λεια της δυ­να­τό­τη­τας δια­χεί­ρι­σης και αξιο­ποί­η­σης της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας της Δω­δε­κα­νή­σου, διευ­κρί­νι­σε χτες, με δη­λώ­σεις του στους δη­μο­σιο­γρά­φους, ο νο­μι­κός σύμ­βου­λος του Δήμου Ρόδου, κ. Θε­ό­δω­ρος Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου.

«Με πρω­το­βου­λία του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, συ­να­ντώ­νται όλοι οι φο­ρείς της Δω­δε­κα­νή­σου –επι­στη­μο­νι­κοί, επαγ­γελ­μα­τι­κοί, αυ­το­διοι­κη­τι­κοί- για το μεί­ζον ζή­τη­μα της πε­ριο­χής, την λε­γό­με­νη ακί­νη­τη πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου. Είναι ένα θέμα που τα­λα­νί­ζει επί χρό­νια, αλλά ποτέ δεν είχε τε­λι­κό απο­τέ­λε­σμα. Το ζή­τη­μα έχει κο­ρυ­φω­θεί διότι από το 2011, όπως γνω­ρί­ζου­με, δεν απο­δί­δε­ται πλέον στην Δω­δε­κά­νη­σο οποιο­δή­πο­τε προ­ϊ­όν από την αξιο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας κι αυτό έχει ως απο­τέ­λε­σμα να έχει απο­ξε­νω­θεί εντε­λώς η πε­ριο­χή από ένα αντι­κεί­με­νο το οποίο δεν ανή­κει στο Δη­μό­σιο. Αυτό το λέμε μετά λόγου γνώ­σε­ως με τεκ­μη­ρί­ω­ση τόσο ιστο­ρι­κή, όσο και νο­μι­κή».

Όπως εξή­γη­σε: «Τα ακί­νη­τα που είναι γραμ­μέ­να στο Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου, της Κω και στο Λακκί της Λέρου και γρά­φο­νται ως ‘Ακί­νη­τα του Δη­μο­σί­ου’ είναι πλα­σμα­τι­κώς νο­μι­κά κα­τα­γε­γραμ­μέ­να. Πρό­κει­ται για ακί­νη­τα τα οποία ανέ­πτυ­ξε πε­ρισ­σό­τε­ρο ο Ιτα­λός κα­τα­κτη­τής –που τα βρήκε από τον Οθω­μα­νό κα­τα­κτη­τή- με συ­νέ­πεια αυτή η πε­ριου­σία να έχει μια ιδιορ­ρυθ­μία απέ­να­ντι στην πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου. Σπεύ­δω να πω ότι τα ακί­νη­τα του Δη­μο­σί­ου σε αυτές τις τρεις πε­ριο­χές αντι­προ­σω­πεύ­ουν τα 2/3 της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας σε όλη την Ελ­λά­δα. Και μόνο με την κοινή λο­γι­κή, διε­ρω­τά­ται κα­νέ­νας πώς είναι δυ­να­τό να συμ­βαί­νει αυτό; Και απα­ντώ ότι αυτό συμ­βαί­νει διότι ‘πλα­σμα­τι­κώς’ έχουν κα­τα­γρα­φεί στα Κτη­μα­το­λό­για και αυτή την κα­τά­στα­ση την είχε αντι­με­τω­πί­σει ο εθνι­κός νο­μο­θέ­της του 1952 συ­στή­νο­ντας τον Ορ­γα­νι­σμό της Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου στην Δω­δε­κά­νη­σο, με τον οποίο η αξιο­ποί­η­ση και δια­χεί­ρι­ση όλων αυτών των ακι­νή­των γι­νό­ταν απο­κλει­στι­κά υπέρ του Δω­δε­κα­νη­σια­κού λαού. Αυτό ίσχυ­σε μέχρι το 1973 οπότε και κα­ταρ­γή­θη­κε αυτός ο Ορ­γα­νι­σμός. Κα­τό­πιν, το 1979, έγινε μια ‘ισορ­ρο­πι­στι­κή’ αντι­με­τώ­πι­ση, απο­δί­δο­ντας προ­ϊ­όν της τάξης του 75% από την δια­χεί­ρι­ση αυτών των ακι­νή­των στον Δω­δε­κα­νη­σια­κό λαό. Αυτό όμως, κα­ταρ­γή­θη­κε το 2011 με συ­νέ­πεια να έχει απο­ξε­νω­θεί ο Δω­δε­κα­νη­σια­κός λαός από την πε­ριου­σία του και να έχει ‘προι­κί­σει’ το κρά­τος με κάτι που δεν του ανή­κει.

Σε ερώ­τη­ση εάν υπάρ­χει… ελ­πί­δα, ο κ. Πα­πα­γε­ωρ­γί­ου είπε: «Η ελ­πί­δα θέλει απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα και πυγμή από όλους τους φο­ρείς. Πρέ­πει να ενερ­γή­σου­με ορ­γα­νω­μέ­να τόσο σε πο­λι­τι­κό όσο και νο­μι­κό – δι­κα­στι­κό επί­πε­δο».