Α-τυπος και υπογραμμός: Εγκλωβισμένοι

Εγκλω­βι­σμέ­νοι… Πρό­σφυ­γες και μετα­νά­στες, νησιώ­τες και ακρίτες, εγκλω­βι­σμέ­νες και οι δύο πλευρές κατά μήκος των συνόρων. Η απόφαση της κυβέρ­νη­σης να «παγώσει» προ­σω­ρινά την μετα­φορά μετα­να­στών από τα νησιά προς την ηπει­ρω­τική Ελλάδα, λόγω της αδυ­να­μίας της να δια­χει­ρι­στεί το χάος που εκείνη δημιούρ­γησε, εγκλω­βί­ζει στα νησιά όχι μόνο τους πρό­σφυ­γες αλλά και τους κατοί­κους τους.

Η ανθρω­πιά και η αλλη­λεγ­γύη που επέ­δει­ξαν οι κάτοι­κοι των νησιών,  με τις όποιες παρα­φω­νίες που δεν θα μπο­ρού­σαν να απο­τε­λέ­σουν προ­φα­νώς εξαί­ρεση, είναι αυτές που έσωσαν μέχρι σήμερα την τιμή, όχι της ανί­κα­νης κυβέρ­νη­σης, αλλά της χώρας ολό­κλη­ρης.

Η κοντό­φθαλμη πολι­τική, η αλα­ζο­νική στάση, οι ψευ­το­μα­γκιές και η υπέρ το δέον –αδικαιολόγητη- αυτο­πε­ποί­θηση του ετε­ρό­κλη­του σχή­μα­τος που σήμερα κυβερνά την Ελλάδα, γύρισε μπού­με­ρανγκ. Αυτο­νό­ητο, για όσους μπο­ρού­σαν να δουν δύο πήχες μπροστά από τα μάτια τους.

Τα σύνορα κλεί­νουν, οι εχθροί πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται και η μόνη –ουσιαστική- σύμ­μα­χος που σήμερα στέ­κε­ται στο πλευρό του Αλέξη Τσίπρα, είναι η Μέρκελ. Προ­φα­νώς για τους δικούς της λόγους. Η μόνη που επι­διώ­κει την στήριξη στης χώρας στο προ­σφυ­γικό, είναι η… «Merkel go home». Τα ντα­ού­λια άρχισαν να χτυπάνε… Δεν υπο­λό­γισε σωστά ο Αλέξης.

Τα ντα­ού­λια χτυπάνε για εμάς, και χορεύ­ουμε στο ταψί που στήσαμε εμείς στις πλα­τείες, όπου συγκε­ντρώ­νο­νταν οι αγα­να­κτι­σμέ­νοι, κατόπιν ψηφο­φό­ροι του ΣΥΡΙΖΑ και σε μεγάλο βαθμό-κάποιοι από αυτούς τους σήμερα- εμφα­νί­ζο­νται ως μετα­νοη­μέ­νες Μαγδα­λη­νές.

Την ίδια ώρα, στα νησιά οι εθε­λο­ντές και οι αλλη­λέγ­γυοι σηκώ­νουν το βάρος της ανι­κα­νό­τη­τας αυτής της κυβέρ­νη­σης, βοη­θώ­ντας τους ανή­μπο­ρους ανθρώ­πους που φτάνουν κατά κύματα από τις απέ­να­ντι ακτές. Ο φόβος όμως και η αγωνία μεγα­λώ­νει… Οι και­ρι­κές συν­θή­κες καλυ­τε­ρεύ­ουν και ο κίν­δυ­νος μιας άνευ προη­γου­μέ­νου έκρηξης μετα­να­στευ­τι­κών ορών, είναι πιο ορατός από ποτέ.

Γίνεται πλέον αντι­λη­πτό, ότι η ιδιω­τική πρω­το­βου­λία δεν μπορεί να σηκώσει το βάρος που έχει ενα­πο­τε­θεί από την κυβέρ­νηση στους ώμους της, είναι αδύ­να­τον. Και η αγωνία για το μέλλον των νησιών, της τοπικής οικο­νο­μίας έχει αρχίσει να δια­τα­ράσ­σει τις κοι­νω­νι­κές ισορ­ρο­πίες.

Αν μέχρι σήμερα, τα ρατσι­στικά παρα­λη­ρή­ματα ακού­γο­νταν από συγκε­κρι­μέ­νες ομάδες ανθρώ­πων, δειλά-δειλά πλέον η ανη­συ­χία εντεί­νε­ται στην κοι­νω­νία. Οι φωνές που ακού­γο­νται, η αγωνία που εξα­πλώ­νε­ται και ο φόβος να μετα­τρα­πούν τα νησιά σε απο­θή­κες ψυχών, γενι­κεύ­ο­νται.

Τα πολυ­δια­φη­μι­σμένα hotspot απο­δει­κνύ­ο­νται μία τρύπα στο νερό, το ΝΑΤΟ πάτησε «πόδι» στο Αιγαίο κλεί­νο­ντας το μάτι προς την Τουρκία και οι νησιώ­τες πασχί­ζουν να σταθούν όρθιοι για να αντα­πο­κρι­θούν σε πολ­λα­πλούς ρόλους. Να είναι άνθρω­ποι, να είναι αλλη­λέγ­γυοι, να είναι όμως και νοι­κο­κυ­ραίοι, και επαγ­γελ­μα­τίες και να προ­στα­τέ­ψουν το μέλλον τους.

Είναι πολλά αυτά που φόρ­τω­σαν στους νησιώ­τες ο  Τσίπρας και ο Καμ­μέ­νος. Κι όλα αυτά επειδή υπε­ρε­κτί­μη­σαν τις δυνά­μεις τους, προ­βάλ­λο­ντας τσα­μπουκά, ξεχνώ­ντας όμως ότι θηρία που βρυ­χώ­νται υπάρ­χουν και από τις δύο πλευρές. Και η κυρία Τασία, εξα­κο­λου­θεί να πιστεύει, ότι με λίγο αντι­η­λιακό θα λυθεί το πρό­βλημα…