Ερχονται Χριστούγεννα…

Κάποιες βιτρί­νες , δειλά-δειλά, άρχισαν να στο­λί­ζο­νται γιορ­τινά, το ίδιο και κάποιοι ελά­χι­στοι δρόμοι, μερικά σπίτια. Όχι κάτι φαντα­σμα­γο­ρικό, άλλωστε πάνε οι εποχές του «νίκησε-τον-γείτονά-σου-στο-χριστουγεννιάτικο-υπερθέαμα». Τα περσινά στο­λί­δια επι­στρα­τεύ­θη­καν ξανά, τα έντυσαν με περίσ­σια, γιορ­τινή χαρά και τα μόστρα­ραν και πάλι, έτσι, για να υπάρ­χουν, να είναι εκεί. Για να ξορ­κι­στεί – και καλά – όλη η περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα που προ­κύ­πτει από στην εξω­τεική και εξω­τε­ρική σκηνή. Φέτος το πνεύμα δεν μπορεί να σε ξεγε­λά­σει. Φέτος – μακάρι να κάνω λάθος- αλλά δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει πολύς κόσμος να νιώσει τις «χαρ­μό­συ­νες δονή­σεις», την καλο­σύνη να ξεχει­λί­ζει μέσα από τσάντες δώρων, αμπα­λα­ρι­σμέ­νες με πολύ­χρω­μες γιορ­τι­νές κορ­δέ­λες και γκι. Προ­σπά­θειες απέλ­πι­δες για εξω­ραϊ­σμούς. Κάτω από τα χρω­μα­τι­στά λαμπιό­νια φαντά­ζουν πιο πολύ οι λαβω­μέ­νοι άνθρω­ποι.

‘Ερχο­νται Χρι­στού­γεννα και το κατα­λα­βαί­νεις στο βλέμμα της προ­σμο­νής των παιδιών.

‘Ερχο­νται Χρι­στού­γεννα και το κατα­λα­βαί­νεις από το βάρος των περι­στά­σεων που ορίζει αυτό το βλέμμα της προ­σμο­νής. Και νιώθεις να σε πνίγει καθώς τα φύλλα του ημε­ρο­λο­γίου γυρνούν.

‘Ερχο­νται Χρι­στού­γεννα.Τα λαμπιό­νια ανάβουν και πάλι, σπάταλα και αχόρ­ταγα, στα σπίτια και στους δρόμους της πόλης, Ωραία φαί­νο­νται… Άλλοθι γιορτής…

Η αλήθεια της, άραγε, που να ’ναι κρυμ­μένη; Και πόσο θέλουμε, πόσο αντέ­χουμε να την ανα­ζη­τή­σουμε; Ανέ­κα­θεν, τα Χρι­στού­γεννα δεν έπρεπε να είναι άλλη μια γιορτή βαθιάς και γεμάτης τσέπης, αλλά η μεγα­λύ­τερη γιορτή αγάπης, ανε­ξαρ­τή­τως βαθιάς και πλού­σιας θρη­σκευ­τι­κής πίστης. Σωστά;