Σιγά -σιγά, εμείς αποχωρούμε από τον κόσμο

«Η EXPO 2015 είναι μια διεθνής έκθεση ή, μάλλον, η Διεθνής Έκθεση. Το θέμα της ήταν το μέλλον της τροφής. (… ) Κάποιες χώρες είχαν θεα­μα­τικά, πανά­κριβα περί­πτερα, που δια­φή­μι­ζαν τα προ­ϊ­ό­ντα της χώρας (κάποια από τα οποία που­λού­σαν κιόλας) και την εικόνα της στα 20 εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκέ­πτες που πέρασαν από την έκθεση στο εξάμηνο λει­τουρ­γίας της. Ακόμα και κάποιες χώρες που δεν έχουν κανένα ιδιαί­τερο μήνυμα για την παρα­γωγή τροφής ή για τη βιώσιμη ανά­πτυξη είχαν εντυ­πω­σιακά περί­πτερα. Η Μολ­δα­βία, ας πούμε δια­φή­μιζε ότι έχει πολύ γρήγορο ίντερ­νετ, και ότι επίσης έχει «ο μεγα­λύ­τερο χωριό της Ευρώπης» , έτσι το απο­κα­λού­σαν. Όχι «πόλη». Ότι είχε κανείς έδειχνε. Το περί­πτερο της Ελλάδας σ’ αυτή την έκθεση ήταν ένα δωμάτιο όλο όλο, στη γει­το­νιά των περι­πτέ­ρων την νοτιο­α­να­το­λι­κής Μεσο­γείου, μαζί με την Τυνησία, την Αίγυπτο, το Μαυ­ρο­βού­νιο και άλλες συντρό­φισ­σες. Είχε μέσα κάτι προ­θή­κες με ρίγανες, δύο interactive τραπέζια-οθόνες όπου πατού­σες με τα δαχτυ­λά­κια σκίτσα που απει­κό­νι­ζαν ελλη­νικά φαγητά, κι ένα installation με ημι­διά­φανα γαλάζια μπου­κά­λια, που δεν κατά­λαβα τι απει­κό­νιζε, ίσως το Αιγαίο. Ποτέ δεν υπήρχαν ουρές έξω από το περί­πτερο της Ελλάδας. Δίπλα στα άλλα (ειδικά και της Αιγύ­πτου, από τα της γει­το­νιάς), ήταν κακό­μοιρο και παρά­ταιρο. Βεβαίως, θα πει κανείς, εμείς είμαστε μια πτω­χευ­μένη χώρα, και δεν έχουμε περι­θώ­ρια για πολυ­τέ­λειες, να φτιά­χνουμε προκατ περί­πτερα με οθόνες που δεί­χνουν τα μεγα­λύ­τερα χωριά της Ευρώπης, ή να κρε­μά­σουμε τυριά και κρασιά απ’ το ταβάνι σαν τις Γαλλίες. Το αντε­πι­χεί­ρημα εδώ είναι ότι με 20 εκα­τομ­μύ­ρια επι­σκέ­πτες σε έξι μήνες (η έκθεση έκλεισε στις 31 Οκτω­βρίου), ακόμα και περί­πτερα που κόστι­σαν εκα­τομ­μύ­ρια τα έβγαλαν τα λεφτά τους και με το παρα­πάνω, συν τη δια­φή­μιση της χώρας σε ένα διεθνές κοινό, αλλά τέλος πάντων, έστω ότι η πρώτη χώρα μετά τη Ζιμπά­μπουε που δεν είχε να πλη­ρώ­σει το ΔΝΤ δικαιού­ται να μην επεν­δύ­σει σε μια τέτοια προβολή. Κατά τη γνώμη μου, όμως, αυτή η παρου­σία, με το στε­νά­χωρο δωμα­τιάκι δίπλα σε εντυ­πω­σιακά βιο­κλι­μα­τικά κτίρια, είχε και συμ­βο­λικό χαρα­κτήρα. Ήταν μια εύληπτη απει­κό­νιση της θέσης της χρε­ω­κο­πη­μέ­νης Ελλάδας στον κόσμο. Η χώρα μας μικραί­νει, συρ­ρι­κνώ­νε­ται σε μέγεθος, σε εμβέ­λεια, σε σημασία, και καθώς μικραί­νει απο­μα­κρύ­νε­ται από τα ευρύ­τερα, δια­κρα­τικά και διεθνή δια­κυ­βεύ­ματα. Καθώς γινό­μα­στε παρίες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, το προ­βλη­μα­τικό παιδί που μία θέλουν να το διώξουν από το ευρώ, τώρα λένε να το διώξουν από τη συνθήκη Σένγκεν, και καθώς στο εσω­τε­ρικό κυριαρ­χεί πια ολο­κλη­ρω­τικά ο λαϊ­κι­σμός, η συνω­μο­σιο­λο­γία και η άρρωστη, αυτι­στική εσω­στρέ­φεια, εμείς σιγά σιγά εγκα­τα­λεί­πουμε «ον κόσμο».Καθώς η εγχώρια αφασική κυρί­αρχη ελίτ της ανα­ξιο­κρα­τίας και της μετριό­τη­τας παλεύει να σβήσει tweets ή να κατα­λά­βει πώς δου­λεύ­ουν τα tablets μιας εσω­κομ­μα­τι­κής ψηφο­φο­ρίας, η Ελλάδα δια­σχί­ζει έναν ορί­ζο­ντα γεγο­νό­των -μπορεί να τον έχει δια­σχί­σει ήδη-, απο­κολ­λά­ται από το υπό­λοιπο σύμπαν και βου­λιά­ζει στη μαύρη τρύπα της στα­σι­μό­τη­τας, της οπι­σθο­χώ­ρη­σης, της αφασίας και της εσω­στρέ­φειας. Πολύ σύντομα, όταν και οι ενα­πο­μεί­να­ντες σοβαροί και δημιουρ­γι­κοί θα έχουν φύγει (ή αφο­μοιω­θεί στη μιζέρια), η Ελλάδα δεν θα παράγει (και δεν θα εξάγει) τίποτε πια παρά φωνές, γκρίνια, μικρο­πο­λι­τική και βία(…)

Του Θοδωρή Γεωρ­γα­κό­που­λου