Το plan B του ΔΝΤ προβλέπει μερική “απόσυρση”

Έναν “ειδικό” ρόλο για το ΔΝΤ, αυτόν του “παρα­τη­ρητή”, περι­γρά­φουν διπλω­μα­τι­κές πηγές στις Βρυ­ξέλ­λες, ανα­φε­ρό­με­νες σε μια “ενδιά­μεση” λύση που κερ­δί­ζει έδαφος το τελευ­ταίο διά­στημα. Θεω­ρεί­ται από τους υπο­στη­ρι­κτές της η διέ­ξο­δος για να κλει­δώ­σει η πρώτη αξιο­λό­γηση εγκαί­ρως, δηλαδή έως τις αρχές Φεβρουα­ρίου, και να ολο­κλη­ρω­θεί –ακο­λού­θως– με επι­τυ­χία και χωρίς να βάλουν οι δανει­στές της Ελλάδας βαθιά το χέρι στην “τσέπη” η δια­πραγ­μά­τευση για την “εξυ­πη­ρε­τη­σι­μό­τητα” του χρέους.

Ο όρος, άλλωστε, “εξυ­πη­ρε­τη­σι­μό­τητα”, τον οποίο χρη­σι­μο­ποί­ησε ο πρω­θυ­πουρ­γός, Αλέξης Τσίπρας, την προη­γού­μενη εβδο­μάδα σε ομιλία του στο Ελληνο-αμερικανικό Συνέ­δριο, περιέ­γραψε τη νέα πολι­τική της κυβέρ­νη­σης. Και έβαλε ορι­στικά “ταφό­πλακα” σε ρήσεις/προσ­δο­κίες περί “κου­ρέ­μα­τος” ή “δια­γρα­φής” χρέους.

Ο ειδικός αυτός ρόλος του Ταμείου, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, είναι αρεστός όχι μόνο εντός, αλλά και εκτός ελλη­νι­κών συνόρων.

“ΟΚ” από Ευρώπη

Το ευρω­παϊκό σκέλος των “θεσμών”, δηλαδή η Ευρω­παϊκή Επι­τροπή, η Ευρω­παϊκή Κεντρική Τράπεζα και ο Ευρω­παϊ­κός Μηχα­νι­σμός Στα­θε­ρό­τη­τας (ESM), φέρεται να καλο­βλέ­πει μια τέτοια κίνηση. Το ίδιο φέρεται να ασπά­ζο­νται και οικο­νο­μικά επι­τε­λεία αρκετών κρατών-μελών.

Και τούτο, διότι, εξηγούν αρμό­διες πηγές, θεωρούν ότι υπάρχει ένα κοινό οικο­νο­μικό όφελος για τους δανει­στές: η απαλ­λαγή από τα ακριβά δάνεια του ΔΝΤ. Επι­ση­μαί­νουν ότι η συμ­με­τοχή του ΔΝΤ στο τρίτο δάνειο της Ελλάδας ναι μεν θα απάλ­λασσε τον ESM από ένα βάρος, αλλά θα υπήρχε αντάλ­λαγμα. Τα ακριβά σε επι­τό­κιο και μικρά σε περίοδο απο­πλη­ρω­μής δάνεια θα αύξαναν τις ανάγκες για νέες παρεμ­βά­σεις “ευξυ­πη­ρε­τη­σι­μό­τη­τας” του χρέους.

Η θέση της Ελλάδας

Η ελλη­νική πλευρά έχει και αυτή τα “οφέλη” της. Το ΔΝΤ είναι ο “θεσμός” που επι­μέ­νει σθεναρά για πολύ αυστη­ρές παρεμ­βά­σεις στο συντα­ξιο­δο­τικό στον “βωμό” της μακρο­χρό­νιας βιω­σι­μό­τη­τας του χρέους. Επι­μέ­νει και σε νέες μειώ­σεις μισθών στον ιδιω­τικό τομέα και σε πολύ πιστή τήρηση του Μνη­μο­νίου σε πεδία απε­λευ­θέ­ρω­σης αγορών, επαγ­γελ­μά­των, αλλά και αύξησης των εσόδων για την κατά γράμμα επί­τευξη των υψη­λό­τα­των πρω­το­γε­νών πλε­ο­να­σμά­των στο διη­νε­κές.

Έτσι, αν απο­φα­σι­στεί ότι πρέπει το Ταμείο να μετέχει ως πλήρες μέλος του “κουαρ­τέ­του”, τότε θα πρέπει να ενερ­γο­ποι­η­θεί εκ νέου το Μνη­μό­νιο με την Ελλάδα (MEFP), το οποίο μένει “παγω­μένο” από το καλο­καίρι.

Και, αν αυτό συμβεί, δηλαδή συνα­φθεί νέο παράλ­ληλο MEFP, τότε ο ήδη πολύ “βαρύς” πολι­τικά και κοι­νω­νικά “λογα­ρια­σμός” μέτρων θα γίνει ενδε­χο­μέ­νως… “ασή­κω­τος” για την κυβέρ­νηση, κάτι που δεν θέλει να συμβεί η Ευρώπη, δεδο­μέ­νων των υπό­λοι­πων ανοι­χτών “πληγών” στην περιοχή με επί­κε­ντρο το προ­σφυ­γικό και την τρο­μο­κρα­τία.

Βέτο Σόιμπλε

Ωστόσο, σε αυτό το σενάριο της ενδιά­με­σης λύσης για το ΔΝΤ υπάρχει και ένα… “νάιν”. Ο λόγος, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες, για τη θέση που τηρεί η γερ­μα­νική πλευρά, η οποία συνε­χί­ζει να επι­θυ­μεί τον μοχλό πίεσης του παρά­γο­ντα “Νομι­σμα­τικό Ταμείο” ενεργό και ισχυρό.

Προς το παρόν, πάντως, σε όλα τα τελευ­ταία γεγο­νότα (στο Eurogroup της 23ης Νοεμ­βρίου και στο EWG της 26ης Νοεμ­βρίου) η παρου­σία του Ταμείου ήταν υπαρκτή μεν, αλλά με τον ρόλο του “παρα­τη­ρητή”. Ενός παρα­τη­ρητή ο οποίος εξέ­φραζε, πάντως, την άποψή του και αυτή… ακου­γό­ταν κατά τη λήψη της από­φα­σης. Είτε επρό­κειτο για την εκτα­μί­ευση των 2 δισ. ευρώ προ ημερών είτε για την ορι­στι­κο­ποί­ηση των 13 προ­α­παι­του­μέ­νων για την κατα­βολή του 1 δισ. ευρώ που παλεύει να φέρει σε πέρας η κυβέρ­νηση.

Η αρχική συμ­φω­νία

Το ποσό του δανείου που δεν έχει λάβει η Ελλάδα από την “παγω­μένη” δανειακή σύμβαση με το ΔΝΤ φτάνει στα 16 δισ. ευρώ. Από τη συμ­φω­νία του Αυγού­στου για το τρίτο δάνειο από τον ESM είχε οριστεί ότι, κατά την πρώτη επι­και­ρο­ποί­ηση του νέου Μνη­μο­νίου με την Ε.Ε., θα πρέπει να ορι­στι­κο­ποι­η­θούν η θέση και ο ρόλος του Ταμείου, αλλά και η συν­δρομή του στο πρό­γραμμα.

Ο ESM είχε υπο­λο­γι­σμέ­νες τις χρη­μα­το­δο­τι­κές ανάγκες της Ελλάδας έως τον Αύγου­στο του 2018 σε 91,7 δισ. ευρώ, μαζί, όμως, με τη χρη­μα­το­δο­τική συν­δρομή για τις τρά­πε­ζες. Η εκτί­μηση για τις δανεια­κές ανάγκες της Ελλάδας είναι ύψους 86 δισ. ευρώ (η υπό­λοιπη κάλυψη πρέπει να γίνει βάσει της συμ­φω­νίας του Αυγού­στου από πρω­το­γενή πλε­ο­νά­σματα στον Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό, αλλά και από τα έσοδα απο­κρα­τι­κο­ποι­ή­σεων).

Η “κάβα” των τρα­πε­ζών

Ο δρόμος για την πιθανή ανάληψη του “ειδικού” ρόλου άνοιξε για το Ταμείο μετά την ολο­κλή­ρωση της απο­τί­μη­σης των αναγκών των τρα­πε­ζών. Το γεγονός ότι τα 15 δισ. ευρώ που προ­βλέ­πο­νταν στο δεύτερο πακέτο για τις τρά­πε­ζες θεω­ρού­νται πλέον “ξεχα­σμένα”, και τούτο ακόμα και αν υπάρ­ξουν –σε κάποιο απευ­κταίο σενάριο– ανάγκες κεφα­λαια­κής στή­ρι­ξης των τρα­πε­ζών τα επόμενα χρόνια του Μνη­μο­νίου, μειώνει αυτό­ματα το ύψος των δανεια­κών αναγκών από τα 86 δισ. ευρώ στα 71 δισ. ευρώ.

Και, με την πιθα­νό­τητα το τελικό ποσό των αναγκών των συστη­μι­κών τρα­πε­ζών αλλά και των υπό­λοι­πων “μικρών” που ακο­λου­θούν να είναι χαμη­λό­τερο των 10 δισ. ευρώ του πρώτου τρα­πε­ζι­κού πακέτου, που είναι ήδη εγκε­κρι­μένο, ενδε­χο­μέ­νως να “αυγα­τί­ζει” πιο πολύ την “κάβα” των χρη­μα­το­δο­τι­κών αναγκών…

Εφη­με­ρίδα Κεφά­λαιο