Κατέθεσαν έφεση παράγοντες του πρώην Δήμου Αρχαγγέλου για την 10ετή κάθειρξη

Εφεση για την ακύ­ρω­ση της από 6 Νο­εμ­βρί­ου 2015 από­φα­σης του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των με την οποία τους επι­βλή­θη­κε ποινή κά­θειρ­ξης 10 ετών, με ανα­σταλ­τι­κό ως προς την έφεση απο­τέ­λε­σμα, υπέ­βα­λαν οι κ.κ. Λου­κάς Κα­νά­κης, Αντώ­νιος Πα­γκάς, Νι­κό­λα­ος Κόζας και Μι­χα­ήλ Πα­τσά­ης, αι­ρε­τοί του πρώην Δήμου Αρ­χαγ­γέ­λου.

Θυ­μί­ζου­με ότι κρί­θη­καν ένο­χοι κα­κουρ­γη­μα­τι­κής απι­στί­ας περί την υπη­ρε­σία και δη σε βάρος ΟΤΑ κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, όπου το όφε­λος που πέ­τυ­χαν ή η ζημία που προ­ξε­νή­θη­κε υπερ­βαί­νει τα 150.000 ευρώ, με την επι­βα­ρυ­ντι­κή πε­ρί­στα­ση του άρθ. 1 παρ. 1 εδ. α’ και τε­λευ­ταίο 1608/1950 (περί κα­τα­χρα­στών δη­μο­σί­ου χρή­μα­τος) ενώ τους ανα­γνω­ρί­στη­κε το ελα­φρυ­ντι­κό το μη τα­πει­νών αι­τί­ων.

Η έφεση έχει ανα­σταλ­τι­κό απο­τέ­λε­σμα με τους πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους της απα­γό­ρευ­σης εξό­δου από τη χώρα και της εμ­φά­νι­σής τους μία φορά κάθε μήνα στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα του τόπου κα­τοι­κί­ας τους.

Οι 4 κα­τη­γο­ρού­με­νοι επι­ση­μαί­νουν, στην έφεση, που υπέ­βα­λαν δια του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου τους κ. Κ. Σαρρή, ότι το δι­κα­στή­ριο έσφα­λε τόσο ως προς την εφαρ­μο­γή του νόμου όσο και ως προς την εκτί­μη­ση των απο­δεί­ξε­ων και το­νί­ζουν ότι δεν έχουν τε­λέ­σει κα­νέ­να απο­λύ­τως αδί­κη­μα, έχουν υπη­ρε­τή­σει την το­πι­κή κοι­νω­νία με προ­σω­πι­κή και πε­ριου­σια­κή τους ζημία, δεν έχουν μειώ­σει την πε­ριου­σία του Δήμου και θα πρέ­πει να απαλ­λα­γούν από την αβά­σι­μα απο­δι­δό­με­νη σε εκεί­νους κα­τη­γο­ρία της απι­στί­ας.

Όπως εκ­θέ­τουν συ­γκε­κρι­μέ­να στην έφεσή τους, φέ­ρο­νται ως υπαί­τιοι του ό,τι με τις υπ’αριθμ. 62/96, 190/96 και 52/97 απο­φά­σεις του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου απο­φα­σί­στη­κε η επι­χο­ρή­γη­ση της Εκ­κλη­σια­στι­κής Επι­τρο­πής του Ι.Ν Τα­ξιαρ­χών Αρ­χαγ­γέ­λου με το συ­νο­λι­κό ποσό των 265.649,30€, το οποίο επε­στρά­φη στον πρώτο, πρώην δή­μαρ­χο, ο οποί­ος προ­έ­βαι­νε σε μη νό­μι­μες δια­χει­ρι­στι­κές ενέρ­γειες και με εξω­τα­μεια­κή δια­χεί­ρι­ση κά­λυ­ψε δα­πά­νες και δρα­στη­ριό­τη­τες του Δήμου Αρ­χαγ­γέ­λου για τις οποί­ες είχε υπο­χρέ­ω­ση να τη­ρή­σει, τις νό­μι­μες από τους υπο­λό­γους δια­δι­κα­σί­ες, οι δε λοι­ποί εκ­κα­λού­ντες ως μέλη του ΔΣ υπερ­ψή­φι­σαν τις πα­ρα­πά­νω απο­φά­σεις με τις οποί­ες απο­φα­σί­στη­κε η επι­χο­ρή­γη­ση της Εκ­κλη­σια­στι­κής Επι­τρο­πής.

Συ­γκε­κρι­μέ­να ο πρώ­τος δια­χει­ρι­ζό­με­νος εξω­τα­μεια­κά το ποσό του Δήμου Αρ­χαγ­γέ­λου συ­νο­λι­κού ποσού 265.649,30 €, κά­λυ­ψε δα­πά­νες και δρα­στη­ριό­τη­τες του Δήμου Αρ­χαγ­γέ­λου και διέ­θε­σε στο αθλη­τι­κό σω­μα­τείο «ΑΡΗΣ ΑΡ­ΧΑΓ­ΓΕ­ΛΟΥ»  το ποσό των 49.825.000 δρχ για την κα­τα­σκευή και επί­στρω­ση του γη­πέ­δου με χλο­ο­τά­πη­τα και λοι­πών ερ­γα­σιών, για την ενί­σχυ­ση των σω­μα­τεί­ων «ΑΡΗΣ ΑΡ­ΧΑΓ­ΓΕ­ΛΟΥ»  και «ΑΟΑ» το ποσό των 28.520.000δρχ, για τη διά­νοι­ξη δρό­μου προς το νέο σκου­πι­δό­το­πο το ποσό των 5.000.000 δρχ, στην κα­θα­ρί­στρια Χρυ­σα­φί­να Τα­ρά­λη το ποσό των 950.000 δρχ για την απα­σχό­λη­σή της στο ολο­ή­με­ρο σχο­λείο, ε)στον ξε­νο­δό­χο Γ. Κων­στά­ντου­ρα το ποσό των 225.000 δρχ για τη φι­λο­ξε­νία Κυ­πρί­ων στο ξε­νο­δο­χείο «Κα­ρυά­τι­δες» και στον Βα­σί­λειο Αφα­ντε­νό το ποσό των 6.000.000δρχ. για την κα­τα­σκευή τοι­χί­ου πε­ρί­φρα­ξης στην πε­ριο­χή «Μαλά» και στο 2ο Δη­μο­τι­κό Σχο­λείο Αρ­χαγ­γέ­λου.

Οι δε λοι­ποί υπερ­ψή­φι­σαν τις πα­ρα­πά­νω απο­φά­σεις επι­χο­ρή­γη­σης της Εκ­κλη­σια­στι­κής Επι­τρο­πής Ιερού Ναού Τα­ξιαρ­χών Αρ­χαγ­γέ­λου συ­νο­λι­κού ποσού 265.649,30 € μειώ­σα­ντες έτσι την πε­ριου­σία του Δήμου κατά το ως άνω ποσό.

Οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι το­νί­ζουν ότι η ανα­φε­ρό­με­νη ως επελ­θού­σα ζημία στη δη­μο­τι­κή πε­ριου­σία, δεν βρί­σκε­ται σε αι­τιώ­δη συ­νά­φεια με την εξο­λο­γι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση, αφού σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, το ως άνω ποσό δια­τέ­θη­κε για την κά­λυ­ψη δα­πα­νών και δρα­στη­ριο­τή­των του Δήμου έστω και αν έπρε­πε να τη­ρη­θεί η νό­μι­μη δια­δι­κα­σία, η μη τή­ρη­ση της οποί­ας δεν συ­νε­πά­γε­ται την μεί­ω­ση της πε­ριου­σί­ας του Δήμου, αφού το ποσό αυτό  δια­τέ­θη­κε μόνο για τις ανά­γκες και τις δρα­στη­ριό­τη­τες του Δήμου.

Το­νί­ζουν ότι κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου είναι πα­ντε­λώς εσφαλ­μέ­νη διότι για να κα­τα­λή­ξει ότι οι πραγ­μα­το­ποι­η­θεί­σες δα­πά­νες ήσαν υπερ­βο­λι­κές θα πρεπε να μπο­ρεί να εκτι­μή­σει ποιο ήταν το κό­στος των εκτε­λε­σθει­σών ερ­γα­σιών το οποίο και να αφαι­ρέ­σει από την πραγ­μα­το­ποι­η­θεί­σα δα­πά­νη και μόνο σε πε­ρί­πτω­ση που η ζημία ήταν άνω των 150.000€ θα προ­χω­ρού­σε στην απαγ­γε­λία της περί ενο­χής ή αθω­ό­τη­τας από­φα­σης.

Επι­πλέ­ον υπο­στη­ρί­ζουν ότι κατά το πα­ρα­πεμ­πτι­κό βού­λευ­μα τα χρή­μα­τα της επι­χο­ρή­γη­σης εχρη­σι­μο­ποι­ή­θη­σαν εξ ολο­κλή­ρου για την κά­λυ­ψη ανα­γκών και δρα­στη­ριο­τή­των του Δήμου, πλην όμως χωρίς την προ­βλε­πό­με­νη νό­μι­μη δια­δι­κα­σία. Το επί του προ­κει­μέ­νου κρι­νό­με­νο είναι αν η δη­μο­τι­κή πε­ριου­σία αυ­ξα­νό­ταν με τους σκο­πούς των επι­χο­ρη­γή­σε­ων, δη­λα­δή διά της επι­σκευ­ής των μο­να­στη­ρί­ων ή διά της ικα­νο­ποι­ή­σε­ως των ανα­γκών του Δήμου οι οποί­ες άπτο­νται της πνευ­μα­τι­κής αλλά και της σω­μα­τι­κής υγεί­ας του συ­νό­λου των Δη­μο­τών, έστω και αν δεν τη­ρή­θη­κε προς τούτο η νό­μι­μη δια­δι­κα­σία.

Προ­σθέ­τουν ακόμη ότι δεν απο­δί­δε­ται η κα­τη­γο­ρία στους κη­ρυ­χθέ­ντες ενό­χους  ότι διά της χρη­σι­μο­ποι­ή­σε­ως τε­χνα­σμά­των και απα­τη­λών μέσων εξα­πά­τη­σαν την αρ­μό­δια επο­πτεύ­ου­σα αρχή της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, η οποία με τις υπ’αριθμ. 6497/6-4-1996, 193/22-1-1997 και 4043/8-4-1997 πρά­ξεις του αρ­μό­διου διευ­θυ­ντή Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, ενέ­κρι­νε τις επι­χο­ρη­γή­σεις της Εκ­κλη­σια­στι­κής Επι­τρο­πής για την επι­σκευή των Μο­να­στη­ρί­ων της πε­ριο­χής του Δήμου Αρ­χαγ­γέ­λου.

Αντί­θε­τα δε το­νί­ζε­ται με έμ­φα­ση ότι οι επι­χο­ρη­γή­σεις ήταν κα­νο­νι­κές και νό­μι­μες. Όμως δια της εκτε­λέ­σε­ως των εκ­δο­θέ­ντων ενταλ­μά­των πλη­ρω­μής η κυ­ριό­τη­τα των χρη­μά­των ποσού 265.649,30 €  πε­ρι­ήλ­θε στην Εκ­κλη­σια­στι­κή Επι­τρο­πή Αρ­χαγ­γέ­λου η οποία είχε το δι­καί­ω­μα χρη­σι­μο­ποί­η­σης των χρη­μά­των για τους σκο­πούς της επι­χο­ρή­γη­σης.

Επι­ση­μαί­νουν ακόμη ότι όλες οι εκτε­λε­σθεί­σες ερ­γα­σί­ες και γε­νό­με­νες δα­πά­νες είχαν προ­βλε­φθεί στους αντί­στοι­χους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς.

Το­νί­ζουν επι­πλέ­ον ότι από το 1974 μέχρι και σχε­τι­κά πρό­σφα­τα χρη­σι­μο­ποιεί­το από τους Δή­μους της Ρόδου, η μέ­θο­δος της επι­χο­ρή­γη­σης των Εκ­κλη­σιών για την εκτέ­λε­ση έργων και ικα­νο­ποί­η­ση ανα­γκών των δη­μο­τών οι οποί­οι και δεν μπο­ρού­σαν  να ικα­νο­ποι­η­θούν με την τή­ρη­ση του δη­μο­σί­ου λο­γι­στι­κού. Για όλες τις πε­ρι­πτώ­σεις έχουν εκ­δο­θεί απαλ­λα­κτι­κά βου­λεύ­μα­τα, από Συμ­βού­λιο Εφε­τών διότι ναι μεν έγινε εξο­λο­γι­στι­κή δια­χεί­ρι­ση, η οποία όμως ελέγ­χε­ται από το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο και δεν καρ­πώ­θη­σαν οι δια­χει­ρι­σθέ­ντες κα­νέ­να χρη­μα­τι­κό ποσό. Με βάση την ακο­λου­θού­με­νη αυτή τα­κτι­κή είχαν την πε­ποί­θη­ση ότι μπο­ρού­σαν να επι­δο­τή­σουν την Εκ­κλη­σία προ­κει­μέ­νου να κα­λυ­φθούν άμε­σες επι­τα­κτι­κές ανά­γκες και η πλάνη μας αυτή ήταν σε κάθε πε­ρί­πτω­ση συγ­γνω­στή.