ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ελ. Βενιζέλος-Διαγόρας, ένας… φόβος δρόμος

news room 2 λεπτά ανάγνωση
marilia

Να πω ότι δεν φοβή­θηκα ταξι­δεύ­ο­ντας από το Ελ. Βενι­ζέ­λος για Ρόδο, δύο ημέρες μετά την επίθεση στο Παρίσι;

Θα πω ψέματα.

Και να μην ήθελα, οι αρμα­τω­μέ­νοι αστυ­νο­μι­κοί, δια­κρι­τικά μεν, αλλά με έντονη παρου­σία, το ξεσκό­νι­σμα της ταυ­τό­τη­τάς μου και το βλέμμα ακτι­νο­γρα­φία του αστυ­νο­μι­κού στην πύλη, σε συν­δυα­σμό με το φρέσκο αίμα στο Παρίσι, τα βίντεο με τις απειλές των παρα­νοϊ­κών, τα άπειρα δημο­σιεύ­ματα και ανα­λύ­σεις, γίνο­νται εκρη­κτικό μείγμα φόβου. Να σε κάνουν να αισθαν­θείς πως η κανο­νι­κό­τητά σου πάει περί­πατο.

Προς την παρά­νοια φέρνει, εάν κρίνω, ότι όση ώρα έμεινα περι­μέ­νο­ντας να επι­βι­βα­σθώ στο αερο­πλάνο, έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει για μελαμ­ψούς συνε­πι­βά­τες και να κάνω δια­τριβή στο… μούσι που έφεραν κάποιοι νεαροί. Αν έμοιαζε με του Αμπα­ούντ.

Η ερώτηση εάν θα στα­μα­τήσω να ταξι­δεύω με την ίδια χαλα­ρό­τητα και χαρά, για πρώτη φορά δεν μου μοιάζει ρητο­ρική. Η θετική απά­ντηση μοιάζει με δήλωση, με πολι­τική στάση.

Ναι σκέ­φτο­μαι, αλλά χθες το βράδυ εσύ δεν ήσουν ρε παιδί μου που διά­βα­ζες προ­σε­κτικά, άρθρο με οδηγό επι­βί­ω­σης της βρε­τα­νι­κής αντι­τρο­μο­κρα­τι­κής με τίτλο «τι να κάνετε αν δεχτείτε τρο­μο­κρα­τική επίθεση»;

Παρά­νοια; Όχι.

Απλά φόβος. Η τρύπα που κατα­πί­νει την λογική.

Την ημέρα του ταξι­διού μου κατά­λαβα πως όταν λέμε ότι έχουμε μπροστά μας μια άλλη Ευρώπη, σημαί­νει υπο­χω­ρή­σεις για την ασφά­λειά μας, σε βάρος της ελευ­θε­ρίας μας και των δικαιω­μά­των μας.

Πως το είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός της Γαλλίας; «Ύψιστη ελευ­θε­ρία είναι η ασφά­λεια, για αυτό μπορούν να περιο­ρι­στούν προ­σω­ρινά οι υπό­λοι­πες». Αυτό…

Κι όλοι μας, θα δεχθούμε πιθανώς, πιο εύκολα να χάσουμε λίγη ελευ­θε­ρία, ιδιω­τι­κό­τητα και δικαιώ­ματα προ­κει­μέ­νου να αισθαν­θούμε ότι δεν κιν­δυ­νεύ­ουμε, προ­κει­μέ­νου να μην φοβό­μα­στε.

Άσχετα εάν αυτό το δίχτυ ασφα­λείας δεν κάνει τίποτα άλλο από το να παγι­δεύει το φόβο μέσα μας και να μας κάνει να τον συνη­θί­ζουμε και να τον απο­δε­χό­μα­στε ως κάτι λογικό και καθη­με­ρινό.

Φοβάμαι και φοβάμαι να το απο­δε­χτώ. Ο φόβος είναι εδώ και πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί του, να τον δια­χει­ρι­στούμε για να κατα­φέ­ρουμε κάποτε να τον ξεπε­ρά­σουμε. Εάν δεν το κατα­φέ­ρουμε θα νική­σουν.

Σκέ­φτο­μαι, πως αν οι Παρι­ζιά­νοι δίνουν μια τόσο άνιση μάχη να νική­σουν το φόβο τους και βγαί­νουν έξω , εξορ­μούν σε πάρκα, καφέ, πλα­τείες καλώ­ντας τους συμπο­λί­τες του από το twitter, το facebook, να κάνουν το ίδιο, -#tousaubistrot «όλοι στο μπιστρό»- τότε θα την δώσω κι εγώ. Του­λά­χι­στον θα προ­σπα­θήσω…

Παρα­κο­λουθώ με θαυ­μα­σμό από την πρώτη μέρα την αληθινά γενναία προ­σπά­θεια τους να κάνουν αυτήν την υπέρ­βαση, ακόμη κι αν πρό­κει­ται για άμυνα ή ένστι­κτο.

Περίπου όπως το είπε ο Χρόνης Μίσσιος: «Όταν συνει­δη­το­ποί­ησα ότι δεν μπορώ να αλλάξω το σύστημα, άρχισα να αγω­νί­ζο­μαι να μην με αλλάξει αυτό. Αγω­νί­ζο­μαι να μείνω άνθρω­πος. Και αυτό είναι η κορυ­φαία πολι­τική μάχη. Να μπορείς να απο­φύ­γεις τη βαρ­βα­ρό­τητα αυτής της εποχής. Να μπορείς να παρα­μεί­νεις άνθρω­πος με τρυ­φε­ρό­τητα. Με το δικό σου βλέμμα. Γιατί η ζωή είναι ένα δώρο που μας δίνεται μία φορά»

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.