Η αριστερή μελαγχολία της σχέσης Τσίπρα – Σακελλαρίδη – Το παρασκήνιο

Ο Γαβριήλ Σακελ­λα­ρί­δης ήταν η προ­σω­πική επιλογή του Αλέξη Τσίπρα που έκανε την πολι­τική διαφορά στις δημο­τι­κές εκλογές του Μαίου του 2014. Ήταν το πρώτο μήνυμα της «ελπίδας που ερχόταν», ήταν ο πρώτος εκπρό­σω­πος της πρώτης αρι­στε­ρής κυβέρ­νη­σης της Ελλάδας και είναι και η πρώτη σοβαρή απώλεια της ίδιας κυβέρ­νη­σης στη μετα­μνη­μο­νιακή της εποχή.

Κατά τους γνώστες των αθέατων, όσο και θυελ­λω­δών, μεταλ­λά­ξεων που συντε­λέ­στη­καν εντός ΣΥΡΙΖΑ το περα­σμένο καλο­καίρι, ίσως είναι και η απώλεια εκείνη που σημα­το­δο­τεί και το τέλος της «εποχής της εφη­βείας» εντός του κόμ­μα­τος: «Οποιος δια­φω­νεί παραι­τεί­ται και παρα­δί­δει την έδρα» είναι το καθαρό μήνυμα που έστελ­ναν το πρωί κυβερ­νη­τι­κές πηγές, καθι­στώ­ντας σαφές πως ο καιρός των εσω­κομ­μα­τι­κών και συναι­σθη­μα­τι­κών διλημ­μά­των έχει παρέλ­θει ορι­στικά για τον Αλέξη Τσίπρα.

Σ΄αυτό το νέο πλαίσιο, η πολι­τική συγκα­τοί­κηση με τον Γαβριήλ Σακελ­λα­ρίδη ήταν πλεον απλώς αδύνατη. «Αδυνατώ να συμβάλω στην υλο­ποί­ηση της κυβερ­νη­τι­κής πολι­τι­κής» ήταν, άλλωστε, η απο­λύ­τως ειλι­κρι­νής δήλωση του ίδιου του βου­λευτή μετά την υποβολή της, κατ΄α­παί­τηση Τσίπρα, παραί­τη­σής του και παρά­δοση της έδρας του. «Η επιλογή της παραί­τη­σης αλλά και της από­συρ­σης από την κεντρική πολι­τική σκηνή απο­τε­λούν για εμένα μονό­δρομο», πρό­σθεσε επι­σφρα­γί­ζο­ντας ουσια­στικά μια πορεία που είχε ξεκι­νή­σει από τη νύχτα της 13ης Ιουλίου και τη συν­θη­κο­λό­γηση στην Ευρώπη.

Από τις 17 Ιουλίου, κιόλας, ο Γαβριήλ Σακελ­λα­ρί­δης είχε εγκα­τα­λεί­ψει το Μαξίμου και τη θέση του κυβερ­νη­τι­κού εκπρο­σώ­που, στις μέρες προ και μετά της διά­σπα­σης ήταν ο εμπνευ­στής – και εκ των βασικών εκφρα­στών – του όρου της «αρι­στε­ρής μελαγ­χο­λίας» και, όταν ο Αλέξης Τσίπρας προ­κή­ρυξε τις εκλογές, ταλα­ντεύ­τηκε έντονα για το εάν θα είναι ο ίδιος υπο­ψή­φιος. Το ίδιος έπραξε τότε και ο Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος, άτυπος επι­κε­φα­λής της «ομάδας των 53» στην οποία μετείχε και ο Γαβριήλ Σακελ­λα­ρί­δης, ενώ στον δρόμο του προ­βλη­μα­τι­σμού και της απο­χώ­ρη­σης από το Μαξίμου τον είχε ακο­λου­θή­σει και ο πρώην διευ­θυ­ντής του Γρα­φείου Τύπου του πρω­θυ­πουρ­γού Θόδωρος Μιχό­που­λος.

Οι «53» όμως είχαν ήδη χάσει τα χαρα­κτη­ρι­στικά – εάν όντως τα είχαν ποτέ – της συντε­ταγ­μέ­νης κίνησης, οι επι­λο­γές και οι απο­φά­σεις έγιναν προ­σω­πι­κές και οι πορείες δια­φο­ρο­ποι­ή­θη­καν. Ο Γαβριήλ Σακελ­λα­ρί­δης «πεί­στηκε», όπως λένε κομ­μα­τι­κοί του φίλοι, να κατέβει τελικά στις εκλογές και στις 30 Αυγού­στου δήλωνε: «Είμαστε ανα­γκα­σμέ­νοι να ανα­στο­χα­στούμε, όχι μόνο για να ξεπε­ρά­σουμε την αρι­στερή μελαγ­χο­λία αλλά και για να μπο­ρέ­σουμε να προ­χω­ρή­σουμε με μεγα­λύ­τερη γνώση και απο­φα­στι­κό­τητα. Αυτόν τον αγώνα θα τον δώσουμε όλοι μαζί, και μέσα από αυτόν η κυβέρ­νηση της αρι­στε­ράς θα προ­κύ­ψει ισχυ­ρό­τερη».

Παρά την επιλογή αυτή, ωστόσο, η αρι­στερή μελαγ­χο­λία δεν ξεπε­ρά­στηκε. Την επομένη των εκλογών της 20ης Σεπτεμ­βρίου, κι όταν ο Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος ανα­λάμ­βανε το υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών και την ευθύνη της υλο­ποί­η­σης του τρίτου μνη­μο­νίου, ο Γαβριήλ Σακελ­λα­ρί­δης, αρνείτο να ανα­λά­βει υπουρ­γείο, όπως και να οριστεί κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκπρό­σω­πος του κόμ­μα­τος. Η πυξίδα του ήταν πολύ πιο κοντά σε εκείνη του, στενού πολι­τι­κού του φίλου και πρώην γραμ­μα­τέα του κόμ­μα­τος Τάσου Κορω­νάκη, παρά στη νέα πορεία του Ευκλείδη Τσα­κα­λώ­του.

Ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών πήρε τον πρώτο ρόλο στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τους δανει­στές για την εφαρ­μογή των μνη­μο­νια­κών μέτρων και, μαζί, και το βάρος της στή­ρι­ξής τους στη Βουλή. Ο Θόδωρος Μιχό­που­λος μετά από ένα σύντομο διά­λειμμα επέ­στρεψε στο επι­τε­λείο της προ­ε­κλο­γι­κής επι­κοι­νω­νια­κής μάχης και πριν από δύο εβδο­μά­δες επέ­στρεψε, και επι­σή­μως, στο Μαξίμου ως επι­κε­φα­λής του Στρα­τη­γι­κού Σχε­δια­σμού.

Αντι­θέ­τως, ο – επίσης εκ των «53» – Τάσος Κορω­νά­κης παραι­τή­θηκε από τη θέση του γραμ­μα­τέα και ο Γαβριήλ Σακελ­λα­ρί­δης πήρε τον δρόμο προς την προ­δια­γε­γραμ­μένη έξοδο. Πρω­το­στά­τησε στο λεγό­μενο κίνημα των «απο­στα­σιο­ποι­η­μέ­νων» του ΣΥΡΙΖΑ, η σιωπή του ήταν ηχηρή τόσο στα κομ­μα­τικά όργανα, όσο και στη Βουλή, και σήμερα διέρ­ρευσε ότι δεν σκόπευε να είναι παρών στη βραδυνή ψηφο­φο­ρία στη Βουλή για τον νέο γύρο προ­α­παι­τού­με­νων, των πλει­στη­ρια­σμών συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων. Κατά τις πλη­ρο­φο­ρίες, αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ επι­χεί­ρη­σαν να τον μετα­πεί­σουν, ανάμεσά τους και ο ίδιος ο υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών. Αυτή τη φορά δεν πεί­στηκε και ακο­λού­θησε το τηλε­φώ­νημα με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρω­θυ­πουρ­γός φέρεται να του είπε πως ψηφο­φο­ρίες «α λα καρτ» δεν είναι απο­δε­κτές και ζήτησε την παραί­τησή του και την παρά­δοση της έδρας.

Το μήνυμα και το αίτημα, κατά κυβερ­νη­τι­κές πηγές, δεν αφο­ρούσε μόνον τον Γαβριήλ Σακελ­λα­ρίδη αλλά και όλους όσοι προ­βλη­μα­τί­ζο­νται για το εάν θα ψηφί­σουν είτε το σύνολο του πολυ­νο­μο­σχε­δίου, είτε και επι­μέ­ρους άρθρα. Οι ίδιες πηγές, δε, σημεί­ω­ναν πως άπαντες θα πρέπει να θυμού­νται και το γεγονός ότι εξε­λέ­γη­σαν με λίστα, όχι μόνον σε ό,τι αφορά την αποψινή ψηφο­φο­ρία αλλά και εκείνες που έπονται για κρίσιμα θέματα όπως το ασφα­λι­στικό και το φορο­λο­γικό των αγροτών. Εν ολίγοις, η απο­χώ­ρηση – απο­πο­μπή Σακελ­λα­ρίδη επι­σφρα­γί­ζει και τη νέα τάξη πραγ­μά­των στην δια­κυ­βέρ­νηση Τσίπρα, στην οποία είναι προ­φα­νές ότι δεν χωρά πια η «αρι­στερή μελαγ­χο­λία»…

tvxs.gr