Κ. Χρυσόγονος: «Η κατάργηση των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ είναι ένα άκρως επικίνδυνο μέτρο»!

Το μετα­να­στευ­τικό πρό­βλημα έχει προ­σλά­βει μεγάλες δια­στά­σεις. Υπάρχει πραγ­μα­τικά βούληση να αντι­με­τω­πι­στεί από την Ευρώπη και τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα;

Αυτή τη στιγμή το ζήτημα δεν είναι γενικά «μετα­να­στευ­τικό», όπως το είχαμε γνω­ρί­σει τα προη­γού­μενα χρόνια σε δια­φο­ρε­τική κλίμακα. Το ζήτημα είναι προ­σφυ­γικό, αφού 12 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι έχουν εγκα­τα­λεί­ψει τις εστίες τους στη Συρία λόγω του πολέμου και ανα­ζη­τούν κατα­φύ­γιο με πιθα­νό­τερο τελικό προ­ο­ρι­σμό την Ευρω­παϊκή Ένωση. Δεν ξέρω αν υπάρχει πραγ­μα­τικά βούληση να αντι­με­τω­πι­στεί από την Ευρώπη, αλλά το βέβαιο είναι ότι δεν αρκεί να ανα­ζη­τούμε τρόπους υπο­δο­χής των προ­σφύ­γων. Πρέπει να βρεθεί άμεσα λύση στη Συρία, ώστε να εκρι­ζω­θεί το καρ­κί­νωμα του «Ισλα­μι­κού Κράτους» και να επι­κρα­τή­σει εκεί ειρήνη και στα­θε­ρό­τητα, με τη μία ή την άλλη κυβέρ­νηση και δομή του κράτους. Τότε οι πρό­σφυ­γες θα μπο­ρέ­σουν να επι­στρέ­ψουν στις εστίες τους με ασφά­λεια και να ανοι­κο­δο­μή­σουν την ερει­πω­μένη πατρίδα τους. Δια­φο­ρε­τικά, ένας τόσο μεγάλος αριθμός προ­σφύ­γων, ακόμη και αν κατα­με­ρι­σθεί δίκαια στις ευρω­παϊ­κές χώρες, θα θέσει σε υπαρ­ξιακή δοκι­μα­σία την ευρω­παϊκή ενο­ποι­η­τική δια­δι­κα­σία.

Πώς κρίνετε τις κινή­σεις που έχουν γίνει από την κυβέρ­νηση για το μετα­να­στευ­τικό μέχρι τώρα;

Το πρό­βλημα δεν είναι ελλη­νικό και δεν μπορεί να αντι­με­τω­πι­σθεί με τα μέσα που έχει στη διάθεσή της η ελλη­νική κυβέρ­νηση. Χρειά­ζε­ται πάντως να ασκή­σουμε πίεση στους Ευρω­παί­ους εταί­ρους ώστε να μας συν­δρά­μουν περισ­σό­τερο, οικο­νο­μικά και όχι μόνο, για να περι­θάλ­ψουμε τους πρό­σφυ­γες που διέρ­χο­νται από τη χώρα μας.

Το μήνυμα ότι οι απαι­τή­σεις για άρση της προ­στα­σίας της α’ κατοι­κίας των Ελλήνων πολιτών είναι απα­ρά­δε­κτες έστειλε ο πρω­θυ­πουρ­γός Αλέξης Τσίπρας κατά την κοινή συνέ­ντευξη Τύπου με τον πρόεδρο του Ευρω­κοι­νο­βου­λίου Μάρτιν Σουλτς. Ποιά είναι η άποψη σας για το συγκε­κρι­μένο θέμα;

Πρέπει να προ­στα­τευ­θεί όσο γίνεται περισ­σό­τερο η πρώτη κατοι­κία, χωρίς όμως υπέρ­με­τρη παρά­ταση της εκκρε­μό­τη­τας με τους δανει­στές.

Με απόφαση που έχει ήδη υπο­γρα­φεί καταρ­γή­θη­καν οι μειω­μέ­νοι συντε­λε­στές ΦΠΑ στη Ρόδο και σε νησιά των Κυκλά­δων και αυξή­θηκε το ΦΠΑ στον του­ρι­σμό. Πόσο αντα­γω­νι­στικά θα είναι τα νησιά μετά από αυτό;

Πρό­κει­ται για ένα άκρως επι­κίν­δυνο και αντι­πα­ρα­γω­γικό για την εθνική μας οικο­νο­μία μέτρο, το οποίο μας επέ­βα­λαν εκβια­στικά οι δανει­στές. Δυστυ­χώς για όσο καιρό χρεια­ζό­μα­στε δανεικά από κράτη, λόγω της αδυ­να­μίας μας να δανει­σθούμε από τις κεφα­λαια­γο­ρές, είμαστε εκτε­θει­μέ­νοι σε αυτούς τους εκβια­σμούς. Θεωρώ πάντως ότι η κατάρ­γηση του μειω­μέ­νου ΦΠΑ στα νησιά δεν συνάδει ούτε με το άρθρο 101 του Συντάγ­μα­τος, που υπο­χρε­ώ­νει τον (Έλληνα) νομο­θέτη να λαμ­βά­νει υπόψη τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες των νησιω­τι­κών περιο­χών, ούτε με το άρθρο 174 της Συν­θή­κης για τη Λει­τουρ­γία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, το οποίο δεσμεύει την τελευ­ταία να δίνει ιδιαί­τερη προσοχή στις νησιω­τι­κές και δια­συ­νο­ρια­κές περιο­χές. Συνεπώς τα αρμόδια ελλη­νικά και ευρω­παϊκά δικα­στή­ρια πρέπει να κληθούν να κρίνουν το κύρος των ρυθ­μί­σεων αυτών και ελπίζω ότι θα βρουν το σθένος να τις παρα­με­ρί­σουν.

Ποιά είναι η άποψη σας για την δήλωση στην οποία προέβη ο κ. Ν Φίλης για τη γενο­κτο­νία των Ποντίων;

Σύμφωνα με το άρθρο 2 της Διε­θνούς Σύμ­βα­σης του ΟΗΕ για την πρόληψη και κατα­στολή του εγκλή­μα­τος της γενο­κτο­νίας (ν.δ. 3091/1954) ως τέτοια χαρα­κτη­ρί­ζε­ται «οια­δή­ποτε εκ των κατω­τέρω πράξεων, ενερ­γού­μενη με την πρό­θε­σιν ολικής ή μερικής κατα­στρο­φής ομάδος, εθνικής, εθνο­λο­γι­κής, φυλε­τι­κής ή θρη­σκευ­τι­κής, ως τοιαύ­της: α) φόνος των μελών της ομάδος, β) σοβαρά βλάβη της σωμα­τι­κής ή δια­νοη­τι­κής ακε­ραιό­τη­τος των μελών της ομάδος, γ) εκ προ­θέ­σεως υπονολή της ομάδος εις συν­θή­κας δια­βιώ­σεως δυνα­μέ­νας να επι­φέ­ρω­σιν την πλήρη ή την μερικήν σωμα­τι­κήν κατα­στρο­φήν αυτής, δ) μέτρα απο­βλέ­πο­ντα εις την παρε­μπό­δι­σιν των γεν­νή­σεων εις τους κόλπους ωρι­σμέ­νης ομάδος, ε) ανα­γκα­στική μετα­φορά παίδων μιας ομάδος εις ετέραν ομάδα». Είναι ιστο­ρικά αδιαμ­φι­σβή­τητο ότι σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου δια­πρά­χθη­καν το 1916-1922 μαζικές δολο­φο­νίες, σωμα­τι­κές βλάβες κλπ. από τουρ­κι­κές στρα­τιω­τι­κές και παρα­στρα­τιω­τι­κές δυνά­μεις, με σκοπό την εξα­φά­νιση του ελλη­νι­σμού από την περιοχή εκείνη. Συνεπώς υπήρξε γενο­κτο­νία των Ποντίων (όπως και των Αρμε­νίων κ.α.) και η μετα­βά­πτισή της σε «εθνο­κά­θαρση», που δεν είναι νομικά ξεκά­θαρο σε τι συνί­στα­ται, δεν με βρίσκει σύμφωνο.

Έχει βελ­τιω­θεί το κλίμα στην Ευρώπη για την Ελλάδα μετά την υπο­γραφή της συμ­φω­νίας με τους δανει­στές;

Έχει βελ­τιω­θεί κάπως, αλλά δεν παύει γενικά να είναι βαρύ, δεδο­μέ­νου ότι για τρίτη φορά φέτος (οι προη­γού­με­νες ήταν το 2010 και το 2012) κατα­φύ­γαμε σε δια­κρα­τικό, κατ’ ουσία, δανει­σμό μέσω του Ευρω­παϊ­κού Μηχα­νι­σμού στα­θε­ρό­τη­τας, όπου συμ­με­τέ­χουν τα κράτη-μέλη της ευρω­ζώ­νης. Το πολι­τικό κόστος των δανεια­κών συμ­βά­σεων για τις κυβερ­νή­σεις των κρατών-δανειστών είναι υψηλό, επειδή αντι­με­τω­πί­ζουν ακρο­δε­ξιές και άλλες κραυγές του τύπου «γιατί δίνετε τα χρήματα στους Έλληνες και δεν αυξά­νετε τις συντά­ξεις των Ολλαν­δών συντα­ξιού­χων;». Υπάρχει πάντα μια σημα­ντική μερίδα της κοινής γνώμης και της πολι­τι­κής τάξης, σε ορι­σμένα του­λά­χι­στον από τα κράτη αυτά, που τείνει «ευήκοα ώτα» σε τέτοιες κραυγές και θα ήθελε να ωθήσει την Ελλάδα σε άτακτη χρε­ο­κο­πία.

Αισιο­δο­ξείτε για την ανά­καμψη της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας μετά και την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση των τρα­πε­ζών; Πόσος χρόνος χρειά­ζε­ται ακόμη για να βελ­τιω­θεί η κατά­σταση στη χώρα;

Χρειά­ζε­ται χρόνος, αλλά κυρίως χρειά­ζε­ται αλλαγή νοο­τρο­πίας. Πρέπει να μάθουμε αφενός να προ­γραμ­μα­τί­ζουμε μακρο­πρό­θε­σμα και αφε­τέ­ρου να τηρούμε τους κανόνες τους οποίους θέτουμε, από τη φορο­λο­γία ως την πολε­ο­δο­μία, την οδική κυκλο­φο­ρία κλπ. Το μεγα­λύ­τερο πρό­βλημά μας δια­χρο­νικά είναι η αδυ­να­μία ή η απρο­θυ­μία μας, ως κοι­νω­νία, να λει­τουρ­γή­σουμε συλ­λο­γικά και σχε­δια­σμένα, με σεβασμό στο δημόσιο χώρο και τα δημόσια αγαθά.