Βαρουφάκης: Μέλη της κυβέρνησης πίεζαν να παραδοθούμε

Τα παρα­σκή­νιο από τα κλειστά Eurogroup και τη νύχτα του δημο­ψη­φί­σμα­τος συνε­χί­ζει να απο­κα­λύ­πτει ο πρώην υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών, Γιάννης Βαρου­φά­κης, με μπαράζ συνε­ντεύ­ξεων.

Η τελευ­ταία συνέ­ντευξη του κ. Βαρου­φάκη που δημο­σιεύ­τηκε, είναι στο αυστρα­λιανό περιο­δικό «MONTHLY», όπου ο πρώην υπουρ­γός απο­κα­λύ­πτει πως και ο Βόλφ­γκανγκ Σόιμπλε παρα­δέ­χτηκε σε κατ’ ιδίαν συνο­μι­λία με τον ίδιο ότι δεν θα υπέ­γραφε τη συμ­φω­νία.

«Σε ένα διά­λειμμα στις συνα­ντή­σεις τον ρώτησα (σ.σ. τον Σόιμπλε): “Εσύ θα το υπέ­γρα­φες αυτό, αυτή τη συμ­φω­νία;” και εκείνος μου απά­ντησε “όχι, δεν θα το κανα. Δεν είναι καλή για τους πολίτες σας”. Αυτό είναι το πιο απο­γοη­τευ­τικό μέρος, ότι σε προ­σω­πικό επίπεδο μπορείς να έχεις αυτήν την ανθρώ­πινη συνο­μι­λία, αλλά στις συνα­ντή­σεις είναι αδύνατο να το επα­να­φέ­ρεις, είναι αδύνατο να χαρά­ζεις πολι­τι­κές με ανθρω­πιά. Η πολι­τική συζή­τηση είναι δομη­μένη με τρόπο τέτοιο ώστε ο ανθρω­πι­σμός να μένει έξω από το δωμάτιο», περι­γρά­φει ο κ. Βαρου­φά­κης.

Όσο γιατί ο Σόιμπλε λει­τούρ­γησε με τέτοιο τρόπο, ο κ. Βαρου­φά­κης επα­να­λαμ­βά­νει τα περί «Σχεδίου Σόιμπλε».

«Σχε­δί­αζε μια έξοδο της Ελλάδας σαν μέρος του σχεδίου του για την ανα­δό­μηση της Ευρω­ζώ­νης. Δεν πρό­κει­ται για θεωρία. Ο λόγος που το λέω αυτό, είναι επειδή μου το είπε ο ίδιος. Αυτός είναι ο τρόπος του Σόιμπλε για να απο­σπά­σει συναί­νεση από τη Γαλλία και την Ιταλία, αυτό ήταν πάντα το παι­χνίδι. Το παι­χνίδι είναι μεταξύ της Γερ­μα­νίας, της Γαλλίας και της Ιταλίας, και η Ελλάδα ήταν –όχι τόσο ένας απο­διο­πο­μπαίος τράγος- έχουμε μια έκφραση στην Ελλάδα: Χτυπάω το σαμάρι για να ακούσει το μουλάρι. Είναι μια ξεκά­θαρη στρα­τη­γική για να πάρεις από το Παρίσι και τη Ρώμη, ιδιαί­τερα το Παρίσι, τη συναί­νεση προς τη δημιουρ­γία ενός αυστη­ρού, τευ­το­νι­κού μοντέ­λου Ευρω­ζώ­νης».

«Τη νύχτα του δημο­ψη­φί­σμα­τος βρήκα μια αίσθηση τρόμου στο Μαξίμου»

Μιλώ­ντας για το παρα­σκή­νιο της νύχτας του δημο­ψη­φί­σμα­τος, ο κ Βαρου­φά­κης είπε: «Έκανα μία δήλωση στο υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών και έπειτα πήγα στο Μέγαρο Μαξίμου για να συνα­ντήσω τον πρω­θυ­πουργό και το υπό­λοιπο επι­τε­λείο του υπουρ­γείου. Ήμουν συνε­παρ­μέ­νος. Το ηχηρό “όχι”, μη ανα­με­νό­μενο, ήταν σαν μία αχτίδα φωτός που δια­περ­νούσε το πολύ βαθύ, πηχτό σκοτάδι. Περ­πα­τούσα στα γραφεία μετα­φέ­ρο­ντας μαζί μου την απί­στευτη ενέρ­γεια των ανθρώ­πων έξω. Υπερ­νί­κη­σαν τον φόβο. Όμως από τη στιγμή που εισήλθα στο Μέγαρο Μαξίμου, όλη αυτή η αίσθηση απλώς εξα­φα­νί­στηκε. Εκεί επι­κρα­τούσε ηλε­κτρι­σμένη ατμό­σφαιρα, αλλά αρνη­τικά φορ­τι­σμένη. Ήταν σαν η ηγεσία να έχει ξεπε­ρα­στεί από τον κόσμο. Και η αίσθηση που έλαβα ήταν αυτή του τρόμου. “Τί κάνουμε τώρα;”».

Ανα­φο­ρικά με τη στάση Τσίπρα, ο κ. Βαρου­φά­κης είπε «Μπορώ να πω πως ήταν απο­καρ­διω­μέ­νος. Ήταν μια μεγάλη νίκη την οποία πιστεύω ότι γεύτηκε κατά βάθος, αλλά που δεν μπο­ρούσε να τη δια­χει­ρι­στεί. Γνώριζε πως το υπουρ­γικό του συμ­βού­λιο δεν μπο­ρούσε να τη δια­χει­ρι­στεί. Ήταν ξεκά­θαρο πως στοι­χεία μέσα στην κυβέρ­νηση ήδη άρχισαν να τον πιέζουν. Ήδη μέσα σε ώρες, πιέ­στηκε από υψη­λό­βαθ­μους αξιω­μα­τού­χους μέσα στην κυβέρ­νηση να μετα­τρέ­ψει το “όχι” σε “ναι”, να παρα­δο­θεί».

«Υπήρχαν μέλη της κυβέρ­νη­σης που πίεζαν προς την κατεύ­θυνση της παρά­δο­σης»

Ο αρθρο­γρά­φος περι­γρά­φει πως ο κ. Βαρου­φά­κης του είπε ότι υπήρχαν άνθρω­ποι εντός της εύθραυ­στης κυβέρ­νη­σης συνα­σπι­σμού «οι οποίοι εκλάμ­βα­ναν το δημο­ψή­φι­σμα ως μια στρα­τη­γική εξόδου, όχι ως μια στρα­τη­γική πάλης».

«Όταν το αντι­λή­φθηκα αυτό, του επε­σή­μανα πως είχε μία ξεκά­θαρη επιλογή: Να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει αυτό το 61,5% ως μία ανα­ζω­ο­γο­νη­τική δύναμη, ή να παρα­δο­θεί. Και του είπα πριν καν απα­ντή­σει, ότι εάν κάνει το δεύτερο, “εγώ θα παραι­τηθώ”. Θα παραι­τηθώ εάν επι­λέ­ξεις μια στρα­τη­γική παρά­δο­σης. Δεν θα σε υπο­νο­μεύσω αλλά θα χαθώ μέσα στη νύχτα. Πάντα πιστεύ­αμε ότι το ευρω­παϊκό σχέδιο, παρά τις αδυ­να­μίες του θα ήταν μία ευκαι­ρία για την Ευρώπη να ενωθεί, ότι ίσως υπάρξει μια ευκαι­ρία να ανα­τρέ­ψει τις αρχικές της προ­θέ­σεις και να μετα­τρα­πεί σε ένα είδος Ηνω­μέ­νων Πολι­τειών της Ευρώπης. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο να κινη­θούν προς αρι­στε­ρές προ­ο­δευ­τι­κές πολι­τι­κές. Αυτή ήταν η ιδε­ο­λο­γία μας, πώς γαλου­χη­θή­καμε από πολύ νεαρή ηλικία» ανέφερε ο πρώην υπουρ­γός Οικο­νο­μι­κών.

«Ο Τσίπρας με κοίταξε και μου είπε: “Αντι­λαμ­βά­νε­σαι ότι δεν πρό­κει­ται να δώσουν συμ­φω­νία σε εμένα και σε σένα. Θέλουν να μας ξεφορ­τω­θούν”. Και στη συνέ­χεια μου είπε την αλήθεια, ότι υπήρχαν άλλα μέλη της κυβέρ­νη­σης που πίεζαν προς την κατεύ­θυνση της παρά­δο­σης. Ήταν πραγ­μα­τικά στε­να­χω­ρη­μέ­νος. Του απά­ντησα: “Κάνε το καλύ­τερο στο πλαίσιο της από­φα­σης που έλαβες”, μία απόφαση με την οποία διαφωνώ από καρδιάς, αλλά “δεν είμαι εδώ για να σε υπο­νο­μεύσω”. Έτσι πήγα σπίτι. Ήταν 4.30 το πρωί. Ήμουν ταραγμένος-όχι προ­σω­πικά, δεν δίνω δεκάρα για την απο­χώ­ρησή μου από το υπουρ­γείου. Για την ακρί­βεια αυτό ήταν μια μεγάλη ανα­κού­φιση. Έπρεπε να κάτσω από τις 4:30 έως τις 9 το πρωί για να γράψω ακριβώς τις λέξεις της παραί­τη­σής μου, γιατί ήθελα από τη μία να εκφράσω τη στήριξή μου στον Αλέξη και από την άλλη να κατα­στήσω ξεκά­θαρο γιατί αποχωρώ, ότι δεν εγκα­τέ­λειπα το καράβι. Το ίδιο το καράβι είχε εγκα­τα­λεί­ψει την πορεία του».