Το δημοψήφισμα και τα «Τείχη»

1.Αδυνατώ να το επε­ξερ­γα­στώ. Παρα­κο­λου­θώ­ντας τα ΜΜΕ (εσω­τε­ρι­κού, εξω­τε­ρι­κού) το μόνο που σκέ­φτο­μαι είναι πως αν ζήσουμε από τον τρόμο και τον διχασμό που σπέρ­νουν (το κάθε ένα από το μαγαζί που υπο­στη­ρί­ζει), μπορεί και να φτά­σουμε μέχρι την άλλη Κυριακή… Είναι πρωί ακόμη τώρα που γράφω και δεν έχουν ακρο­βο­λι­στεί οι πολι­τι­κοί στα κανάλια για ν’ αρχί­σουν να μας «πυρο­βο­λούν». 2. Τώρα το τζίνι βγήκε από το μπου­κάλι και δεν ξανα­μπαί­νει.

3.Νομίζω πως κατόπιν τούτου και ασχέτως απο­τε­λέ­σμα­τος, ολό­κληρο το κομ­μα­τικό σύστημα θα πρέπει να γίνει σκόνη. Ισως έτσι έχουμε κάποια ελπίδα. Προ­σω­πικά δεν με πείθει ΚΑΝΕΙΣ ότι όλα αυτά γίνο­νται για την χώρα μου.

4. Όπως και να’χει ελπίζω πως η απά­ντηση του καθενός θα εξαρ­τη­θεί από την προ­σω­πική του αντοχή και την γεν­ναιό­τητα με την οποία μπορεί να στέ­κε­ται μπροστά στις αντι­ξο­ό­τη­τες της ζωής.

5. Φοβάμαι πως οι συντρι­πτικά περισ­σό­τε­ροι θα φθάσουν στην κάλπη συρό­με­νοι και ανα­στα­τω­μέ­νοι. 6. Το μόνο που γυρο­φέρ­νει στο μυαλό μου ανάμεσα στις σκέψεις, είναι τα «Τείχη» του Καβάφη : Χωρίς περί­σκε­ψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη. Και κάθομαι και απελ­πί­ζο­μαι τώρα εδώ. Άλλο δεν σκέ­πτο­μαι: τον νούν μου τρώγει αυτή η τύχη• διότι πράγ­ματα πολλά έξω να κάμω είχον. A, όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω. Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Aνεπαισθήτως μ’ έκλει­σαν από τον κόσμον έξω.