Αντώνης Καμπουράκης: «Ορατός ο κίνδυνος για λουκέτα και για αφελληνισμό των ξενοδοχείων»

Κύριε Καμπου­ράκη, θα θέλαμε να ξεκι­νή­σουμε με ένα θέμα που μας αφορά όλους. Τα σενάρια για την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά μας και στον του­ρι­σμό που είναι δυστυ­χώς στην ημε­ρή­σια διάταξη. Πως τοπο­θε­τεί­στε απέ­να­ντι σε αυτά;

Κοι­τάξτε…  δεν θα επι­μείνω στα αυτο­νό­ητα, πως δηλαδή οι ενδε­χό­με­νες αυτές αυξή­σεις θα οδη­γή­σουν σε λουκέτα. Αυτό είναι αυτα­πό­δει­κτο και δεν χρειά­ζε­ται να είναι κανείς ειδικός για να το προ­βλέ­ψει. Όλες οι σχε­τι­κές μελέτες και τα στοι­χεία απο­δει­κνύ­ουν πως μια αύξηση στον ΦΠΑ στα νησιά μας θα φέρει ύφεση, λιγό­τε­ρες θέσεις εργα­σίας και λιγό­τερα εισο­δή­ματα.

Θέλω όμως να επι­ση­μάνω και κάτι άλλο, που αφορά στην αφέλεια της σχε­τι­κής επι­χει­ρη­μα­το­λο­γίας. Προ­ω­θού­νται τα σενάρια αυτά με μια λογική του τύπου «να πλη­ρώ­σει ο του­ρι­σμός πολυ­τε­λείας, να πλη­ρώ­σουν η Μύκονος και η Σαντο­ρίνη». Μα έτσι θα πλη­ρώ­σει και η Ρόδος, και τα ξενο­δο­χεία της Ρόδου, που έχουν χαμη­λό­τε­ρες τιμές, αλλά τους ίδιους ή και υψη­λό­τε­ρους μισθούς σε σχέση με τη Μύκονο και τη Σαντο­ρίνη. Και σαφώς, τιμω­ρώ­ντας τον επι­χει­ρη­μα­τία, τιμω­ρείς πολ­λα­πλά και τον εργα­ζό­μενο. Εκτός αν ο εργα­ζό­με­νος στην Σαντο­ρίνη, πιστεύ­ε­ται ότι έχει περισ­σό­τερα εισο­δή­ματα από τον εργα­ζό­μενο στα Γιάν­νενα…. Όχι βέβαια! Μικρό­τερο μισθό λαμ­βά­νει, και επι­πλέον υπο­χρε­ώ­σεις ανα­λαμ­βά­νει.  Συνεπώς, η επι­βά­ρυνση από  τέτοιου τύπου μέτρα για όλους εμάς, θα είναι ακόμα μεγα­λύ­τερη. Το λέω με πλήρη ειλι­κρί­νεια. Δεν έχουμε την πολυ­τέ­λεια της παρα­μι­κρής πρό­σθε­της επι­βά­ρυν­σης, κι αν βάλουμε πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη θα είναι μόνο για να τη σκί­σουμε, και τίποτα περισ­σό­τερο από αυτό.

Θα μπο­ρούσε κάποιος να πει πως πρέπει κάποια στιγμή να κλείσει η δια­πραγ­μά­τευση και να υπάρξει μια συμ­φω­νία. Αν όλοι αντι­δρούν, πως θα κλείσει η συμ­φω­νία που έχει ανάγκη η χώρα;

Συμ­φω­νία; Χθες έπρεπε να έχει κλει­στεί. Ακούστε… Οι ξενο­δό­χοι έχουμε απο­δεί­ξει έμπρα­κτα πως κάνουμε το πατριω­τικό μας καθήκον, βάζουμε πλάτη και κρατάμε όρθια την εθνική οικο­νο­μία στην πιο δύσκολη στιγμή της. Το πετύ­χαμε αυτό με την τιμο­λο­γιακή μας πολι­τική, με τη συλ­λο­γική σύμβαση που υπο­γρά­ψαμε με τους εργα­ζο­μέ­νους μας. Το πράξαμε το καθήκον μας και θα συνε­χί­σουμε να το κάνουμε. Αλλά μέχρι εκεί που μπο­ρούμε. Από ένα σημείο και πέρα, απλά δεν θα μπο­ρούμε και θα ισχύει το γνωστό «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος». Ειλι­κρινά δεν ξέρω σε ποια μυαλά ευρω­παίων φωστή­ρων συλ­λαμ­βά­νο­νται αυτά τα μέτρα και τι πραγ­μα­τικά επι­διώ­κουν με αυτά.

Υπο­νο­είτε πως μπορεί να υπάρ­χουν και αντα­γω­νι­στι­κές σκο­πι­μό­τη­τες σε σχέση με τον ελλη­νικό του­ρι­σμό;

Γιατί θα το βρί­σκατε παρά­λογο; Υπάρ­χουν ισχυ­ρό­τα­τοι αντα­γω­νι­σμοί για «τα καλά και συμ­φέ­ρο­ντα» του καθενός. Πάνω λοιπόν σε μια γενική αίσθηση πως μόνο ο του­ρι­σμός έχει μείνει όρθιος στην Ελλάδα, μπαί­νουν στο τραπέζι της δια­πραγ­μά­τευ­σης τέτοιου τύπου μέτρα. Όμως το ό,τι ο του­ρι­σμός πάει καλά, δεν είναι αξίωμα. Μπορεί να πάει και πολύ άσχημα, ξέρετε.

Πάντως αυτή η αίσθηση είναι γενικώς εμπε­δω­μένη, εντός κι εκτός συνόρων, πως δηλαδή ο του­ρι­σμός «πετάει»….

Το να πηγαί­νουν καλά οι αφίξεις, δεν συνε­πά­γε­ται αυτό­ματα πως ο του­ρι­σμός έχει λύσει όλα τα προ­βλή­ματά του. Τα σοβαρά μεγάλα προ­βλή­ματα για το ελλη­νικό ξενο­δο­χείο είναι πολλά και παρα­μέ­νουν άλυτα. Υπερ­φο­ρο­λό­γηση, χαρά­τσια και κλειστή η στρό­φιγγα της χρη­μα­το­δό­τη­σης. Φαντα­στείτε πως υπάρ­χουν ξενο­δο­χεία που «δεν βγαί­νουν» και δεν μπορούν να πλη­ρώ­σουν ούτε το ηλε­κτρικό ρεύμα. Αυτός ήταν ο λόγος που ως Πανελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ξενο­δό­χων διεκ­δι­κούμε τη ρύθμιση των οφειλών στη ΔΕΗ σε 18 δόσεις, με 3,5 % ετήσιο επι­τό­κιο.

Με τα λόγια χτί­ζο­νται ανώγια και κατώγια, αλλά στην πραγ­μα­τική ζωή η ανάγκη που υπάρχει είναι να στη­ρι­χθεί το ελλη­νικό ξενο­δο­χείο, που χτί­στηκε και λει­τουρ­γεί με ιδρώτα. Σε αντί­θετη περί­πτωση, πολύ φοβού­μαι πως θα δούμε κλει­σί­ματα ή αφελ­λη­νι­σμό των ξενο­δο­χεια­κών υπο­δο­μών της χώρας, κι αυτό δεν θα είναι ευχά­ρι­στο για κανέναν, και κυρίως για τις τοπικές κοι­νω­νίες.

Αυτή η τελευ­ταία σας παρα­τή­ρηση πιστεύ­ετε πως γίνεται, όσο απαι­τούν οι συν­θή­κες,  κατα­νοητή;

Τι να σας πω; Θέλω να πιστεύω πως όλοι δια­θέ­τουν κοινή λογική. Το μεγάλο πλε­ο­νέ­κτημα του ελλη­νι­κού ξενο­δο­χείου είναι η ελλη­νική αγκαλιά, ο Έλληνας εργα­ζό­με­νος, η συνο­λική φιλο­ξε­νία της κάθε τοπικής κοι­νω­νίας. Κι αυτή τη σχέση εμείς την τιμούμε και προ­σπα­θούμε να δια­συν­δέ­ουμε όσο μπο­ρούμε περισ­σό­τερο, τη δική μας λει­τουρ­γία με την καθη­με­ρι­νό­τητα της τοπικής οικο­νο­μίας. Γνω­ρί­ζετε άλλωστε πως έχουμε πάρει και μεγάλες πρω­το­βου­λίες, σε αυτή την κατεύ­θυνση, όπως το «Ελλη­νικό Πρωινό» του Ξενο­δο­χεια­κού Επι­με­λη­τη­ρίου της Ελλάδος, ακριβώς για να συσχε­τί­σουμε άμεσα τον του­ρι­σμό και με άλλους τομείς της οικο­νο­μίας -εν προ­κει­μένω με την πρω­το­γενή παραγωγή- , ώστε  να έχουν όσο το δυνατόν περισ­σό­τε­ροι μέρισμα, στην επι­τυ­χία του του­ρι­σμού.

Προ­φα­νώς έχουμε περι­θώ­ρια να κάνουμε κι άλλα πολλά, προς αυτή την κατεύ­θυνση. Αλλά ένα είναι το σίγουρο. Μαρα­σμός και απα­ξί­ωση του του­ρι­σμού, μετα­φρά­ζε­ται σε μαρασμό και απα­ξί­ωση για την οικο­νο­μία και την κοι­νω­νία της Ρόδου μας.

Και κάτι τελευ­ταίο κύριε Πρόεδρε, για να κλεί­σουμε τη συζή­τησή μας. Τι γίνεται με τον εσω­τε­ρικό του­ρι­σμό;

Δυστυ­χώς, ο εσω­τε­ρι­κός του­ρι­σμός υπήρξε ο «μεγάλος ασθενής» της κρίσης. Ο Έλληνας ανα­γκά­στηκε να ανα­βάλ­λει, το ένα καλο­καίρι πίσω από το άλλο, τις δια­κο­πές του. Έτσι όμως, εν τω μεταξύ η ζωή περνάει. Αυτό νομί­ζετε δεν είναι ένα μεγάλο ψυχο­λο­γικό κόστος για τον Έλληνα; Δεν έχει σχέση πιστεύ­ετε, με όλη αυτή την κατή­φεια και την εθνική κατά­θλιψη;

Η δημιουρ­γι­κό­τητα και η παρα­γω­γι­κό­τητα προ­ϋ­πο­θέ­τουν την ανά­παυλα, την ξεκού­ραση, την εκπλή­ρωση ενός ονείρου. Γι αυτό και πιστεύω ακρά­δα­ντα πως ο εσω­τε­ρι­κός του­ρι­σμός πρέπει να στη­ρι­χθεί με κίνητρα και πολι­τι­κές, διότι όπως λέει και το Ευαγ­γέ­λιο «ουκ  επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρω­πος…».

Θέλει και η ψυχή την τροφή της, να τραφεί με εντυ­πώ­σεις, με παρα­στά­σεις, με εμπει­ρίες. Όσο πιο γρήγορα συνει­δη­το­ποι­η­θεί αυτή η ανα­γκαιό­τητα από την πολι­τεία, τόσο πιο μεγάλη θα είναι η προ­σφορά της στην ελλη­νική κοι­νω­νία, κι εμείς οι ξενο­δό­χοι είμαστε πρό­θυ­μοι να βοη­θή­σουμε, όπως και όσο μπο­ρούμε, για να επι­στρέ­ψει το χαμό­γελο στα χείλη των συμπα­τριω­τών μας.