Μάκης Βορίδης: «Επιβάλλεται να έρθει άμεσα η συμφωνία με τους εταίρους»

Συ­νέ­ντευ­ξη

στην Πέγκυ Ντό­κου

Επι­κρι­τι­κός και ιδιαί­τε­ρα σκλη­ρός ανα­φο­ρι­κά με την κα­θυ­στέ­ρη­ση επί­τευ­ξης τε­λι­κής συμ­φω­νί­ας της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης με τους εταί­ρους, εμ­φα­νί­σθη­κε σε δη­λώ­σεις του ο βου­λευ­τής της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Μάκης Βο­ρί­δης, από την Ρόδο όπου βρέ­θη­κε εκτά­κτως μέσα στην εβδο­μά­δα που πέ­ρα­σε. Ο κ. Βο­ρί­δης έδωσε με την ευ­και­ρία συ­νέ­ντευ­ξη στην ‘δ’ και ανα­φέρ­θη­κε στις πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις, στην δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή τα­κτι­κή της κυ­βέρ­νη­σης, στην επι­λο­γή να αδειά­σει τα τα­μεία του κρά­τους για να πλη­ρώ­σει μι­σθούς και συ­ντά­ξεις, καθώς και στις δη­μο­σκο­πή­σεις αλλά και στην πο­ρεία της Ν.Δ. μετά την εκλο­γι­κή ήττα.

«Η κυ­βέρ­νη­ση

δεν ακού­ει κα­νέ­να,

γι’ αυτό και θα φέρει

 ακέ­ραια την ευ­θύ­νη

της δια­πραγ­μά­τευ­σης»

Η ΣΥ­ΝΕ­ΝΤΕΥ­ΞΗ ΑΝΑ­ΛΥ­ΤΙ­ΚΑ:

• Κύριε Βο­ρί­δη, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με, ζη­τώ­ντας από εσάς ένα πρώτο σχό­λιο για την πο­ρεία της δια­πραγ­μά­τευ­σης της κυ­βέρ­νη­σης με τους εταί­ρους.

Η συμ­φω­νία πρέ­πει να έρθει. Έχει ήδη κα­θυ­στε­ρή­σει. Οι συ­νέ­πειες της κα­θυ­στέ­ρη­σης αυτής της συμ­φω­νί­ας γί­νο­νται απο­λύ­τως ορα­τές κα­θη­με­ρι­νά τόσο στην οι­κο­νο­μία όσο και στην κοι­νω­νία. Σε οι­κο­νο­μι­κό επί­πε­δο, έχου­με γυ­ρί­σει στην ύφεση και στα ελ­λείμ­μα­τα, ενώ σε επί­πε­δο κοι­νω­νί­ας, έχουν χαθεί και χά­νο­νται κα­θη­με­ρι­νά, δε­κά­δες χι­λιά­δες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας.

Αυτό είναι προ­ϊ­όν και απο­τέ­λε­σμα της πο­λι­τι­κής επι­λο­γής της κυ­βέρ­νη­σης να μην χρη­μα­το­δο­τεί­ται η χώρα. Αυ­ξά­νο­νται τα λη­ξι­πρό­θε­σμα προς τρί­τους -προ­μη­θευ­τές κυ­ρί­ως- του δη­μο­σί­ου, που με την σειρά τους με­τα­φέ­ρουν την οι­κο­νο­μι­κή τους πίεση προς τους δι­κούς τους προ­μη­θευ­τές, με συ­νέ­πεια να φτιά­χνει μια υφε­σια­κή αλυ­σί­δα. Άρα λοι­πόν, κα­τα­λή­γου­με ότι η συμ­φω­νία η οποία συν­δέ­ε­ται με την χρη­μα­το­δό­τη­ση της χώρας, είναι ανα­γκαίο να έρθει άμεσα.

Και έχει αρ­γή­σει ήδη πάρα πολύ. Το πε­ριε­χό­με­νο της συμ­φω­νί­ας είναι κάτι επί­σης εξαι­ρε­τι­κά κρί­σι­μο. Δεν ξέρω ποιο θα είναι, αλλά εάν επα­λη­θευ­τούν αυτά που ακού­γο­νται θα υπάρ­ξει σο­βα­ρό πρό­βλη­μα.

Το δη­μο­σιο­νο­μι­κό κενό αυτή την στιγ­μή, έχει υπερ­βεί κατά πολύ τα νού­με­ρα τα οποία συ­ζη­τού­σα­με εμείς ως κυ­βέρ­νη­ση. Για να κα­τα­λά­βε­τε, εμείς συ­ζη­τού­σα­με για 800 – 900 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ και τώρα ακού­με για πολλά δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια ευρώ. Όπως επί­σης και αν η συμ­φω­νία έχει επι­λο­γές, που χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται από τα ιδε­ο­λο­γι­κά πρό­ση­μα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, που είναι κατ’ εξο­χήν αντια­να­πτυ­ξια­κά.

Δη­λα­δή, αυτό που ανα­μέ­νου­με, είναι η υπερ­βο­λι­κή αύ­ξη­ση της φο­ρο­λο­γί­ας και μά­λι­στα αύ­ξη­ση των έμ­με­σων φόρων -κυ­ρί­ως του ΦΠΑ καθώς επί­σης και κα­τάρ­γη­ση ορι­σμέ­νων ευ­νοϊ­κών φο­ρο­λο­γι­κών ρυθ­μί­σε­ων, όπως οι μειω­μέ­νοι συ­ντε­λε­στές ΦΠΑ στα νησιά.

Αυτό θα ήταν κα­τα­στρο­φι­κό για τις νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές, με δε­δο­μέ­νο ότι η ανα­πτυ­ξια­κή τους ικα­νό­τη­τα έχει στη­ρι­χθεί σε ένα βαθμό πάνω σε αυτή την ευ­νοϊ­κή με­τα­χεί­ρι­ση.

Άρα, τα μέτρα τα οποία ανα­μέ­νο­νται θα είναι σκλη­ρά υφε­σια­κά εάν και εφό­σον είναι αυτό το πε­ριε­χό­με­νο της όποιας συμ­φω­νί­ας φέρει η κυ­βέρ­νη­ση.

Είναι λοι­πόν προ­φα­νές ότι πρό­κει­ται για μια εξαι­ρε­τι­κά κακή συμ­φω­νία, την οποία η Νέα Δη­μο­κρα­τία θα πε­ρι­μέ­νει να εξε­τά­σει όταν έρθει προς συ­ζή­τη­ση.

• Η Νέα Δη­μο­κρα­τία ωστό­σο, είπε πρό­σφα­τα διά του Προ­έ­δρου της κ. Αντώ­νη Σα­μα­ρά ότι δεν προ­τί­θε­ται να ψη­φί­σει καμία συμ­φω­νία εάν δεν την δει προη­γου­μέ­νως και φυ­σι­κά εάν δεν έρθει προς συ­ζή­τη­ση στη Βουλή.

Εμείς έχου­με πει το αυ­το­νό­η­το. Διότι βρι­σκό­μα­στε σε μια πε­ρί­ο­δο όπου αρ­χί­ζει να εμ­φα­νί­ζε­ται ένας πα­ρα­λο­γι­σμός. Εμείς σαν Νέα Δη­μο­κρα­τία, στο ερώ­τη­μα να υπάρ­ξει ή να μην υπάρ­ξει συμ­φω­νία (δη­λα­δή, να υπάρ­ξει συμ­φω­νία ή να υπάρ­ξει ρήξη) απα­ντά­με: να υπάρ­ξει συμ­φω­νία -και το ξε­κα­θα­ρί­ζου­με αυτό. Πάμε τώρα στο δεύ­τε­ρο: στο ερώ­τη­μα εάν έχου­με άποψη για το πε­ριε­χό­με­νο της συμ­φω­νί­ας, σας λέω ότι προ­φα­νώς και έχου­με άποψη και προ­φα­νώς εάν την κά­να­με εμείς και την δια­πραγ­μα­τευό­μα­σταν εμείς αυτή την συμ­φω­νία, θα την δια­πραγ­μα­τευό­μα­σταν αλ­λιώς -αφού δεν θα εί­χα­με αφή­σει να ξε­φύ­γουν από τα όριά τους τα δη­μο­σιο­νο­μι­κά δε­δο­μέ­να, εφό­σον θα την εί­χα­με κλεί­σει πολύ νω­ρί­τε­ρα, άρα δεν θα έπρε­πε να κα­λύ­ψου­με τόσο με­γά­λο δη­μο­σιο­νο­μι­κό κενό. Ακόμη όμως και να εί­χα­με να κα­λύ­ψου­με τόσο με­γά­λο δη­μο­σιο­νο­μι­κό κενό, θα προ­τι­μού­σα­με να το κλεί­σου­με από πε­ρι­κο­πές των δα­πα­νών του δη­μο­σί­ου ή από ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις, παρά από αύ­ξη­ση της φο­ρο­λο­γί­ας. Άρα λοι­πόν σαφώς και έχου­με άποψη και για το πε­ριε­χό­με­νο της συμ­φω­νί­ας. Μας ζη­τούν να το­πο­θε­τη­θού­με για την συμ­φω­νία τώρα: τι να πούμε χωρίς να την δούμε προη­γου­μέ­νως, ότι εμείς θα την στη­ρί­ξου­με; Αυτό δεν γί­νε­ται. Μέχρι τότε επι­φυ­λασ­σό­με­θα, λέ­γο­ντας ένα και μόνον πράγ­μα: ότι πρέ­πει να έρθει. Η Αξιω­μα­τι­κή Αντι­πο­λί­τευ­ση έχει υπεύ­θυ­να κα­τα­θέ­σει τις προ­τά­σεις της και την δική της προ­σέγ­γι­ση για το πώς πρέ­πει να είναι μια τέ­τοια συμ­φω­νία. Μέχρι στιγ­μής η κυ­βέρ­νη­ση δεν ακού­ει κα­νέ­ναν, δεν ενη­με­ρώ­νει κα­νέ­ναν, δεν θέλει να συ­νεν­νοη­θεί με κα­νέ­ναν… έχει λοι­πόν ακέ­ραια την ευ­θύ­νη της δια­παγ­μά­τευ­σης.

• Πώς εί­δα­τε όλο αυτό το διά­στη­μα τις Πρά­ξεις Νο­μο­θε­τι­κού Πε­ριε­χο­μέ­νου της κυ­βέρ­νη­σης με στόχο να πάρει τα τα­μεια­κά δια­θέ­σι­μα από την Αυ­το­διοί­κη­ση, τα ασφα­λι­στι­κά τα­μεία κ.λπ. Κάτι τέ­τοιο είχε γίνει μόνο μια φορά επί κυ­βέρ­νη­σης Σα­μα­ρά – Βε­νι­ζέ­λου και θυ­μά­στε τι αντι­δρά­σεις ση­μειώ­θη­καν. Θα ήθελα το σχό­λιό σας και με τη νο­μι­κή σας ιδιό­τη­τα.

Εγώ θέλω να είμαι ευθύς: Οι Πρά­ξεις Νο­μο­θε­τι­κού Πε­ριε­χο­μέ­νου σαν ερ­γα­λείο νο­μο­θέ­τη­σης είναι ένα έκτα­κτο νο­μο­θε­τι­κό ερ­γα­λείο και πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποιεί­ται με πολύ φειδώ και με πολύ πε­ρί­σκε­ψη -και μόνο σε ορια­κές πε­ρι­πτώ­σεις. Δεν σας λέω ότι είμαι ευ­τυ­χής για την πρα­κτι­κή που ακο­λού­θη­σε η προη­γού­με­νη κυ­βέρ­νη­ση σε ό,τι αφορά το θέμα των Πρά­ξε­ων Νο­μο­θε­τι­κού Πε­ριε­χο­μέ­νου. Πολ­λές φορές, όμως, υπάρ­χουν επεί­γου­σες ανά­γκες που επι­βάλ­λουν τη νο­μο­θέ­τη­ση με αυτό τον τρόπο. Απλώς εγώ επι­ση­μαί­νω το τι μας… “έσουρ­ναν” για τις Πρά­ξεις Νο­μο­θε­τι­κού Πε­ριε­χο­μέ­νου και το πώς χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν τους πρώ­τους δύο μήνες δια­κυ­βέρ­νη­σης, αυτές οι Πρά­ξεις από αυ­τούς που μας έλε­γαν ότι έχου­με κα­ταρ­γή­σει τη Δη­μο­κρα­τία, λόγω της εφαρ­μο­γής τους! Επι­ση­μαί­νω την αντί­φα­ση. Πάμε τώρα στο μεί­ζον.

Το μεί­ζον είναι η επι­λο­γή του ‘παίρ­νω τα τα­μεια­κά δια­θέ­σι­μα’. Κοι­τάξ­τε, αυτό είναι απο­λύ­τως αδιέ­ξο­δο. Έχουν φτά­σει σε ένα ση­μείο όλοι να αγω­νιούν για το αν θα υπάρ­ξει ρευ­στό­τη­τα. Αυτό δεν υπήρ­ξε μέχρι πρό­τι­νος, η αγω­νία για το αν θα πλη­ρω­θούν οι μι­σθοί και οι συ­ντά­ξεις, ούτε υπήρ­χε η ανα­γκαιό­τη­τα να πη­γαί­νει το κρά­τος να παίρ­νει τα τα­μεια­κά δια­θέ­σι­μα της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης, των Πα­νε­πι­στη­μί­ων, του ΟΠΕ­ΚΕ­ΠΕ, των Νο­σο­κο­μεί­ων… για να πλη­ρώ­σει μι­σθούς και συ­ντά­ξεις. Έχου­με φτά­σει σε κα­τα­στά­σεις από­λυ­του πα­ρα­λο­γι­σμού και πα­ρε­μπι­πτό­ντως, ενώ δη­μιουρ­γούν τε­ρά­στιο υφε­σια­κό ζή­τη­μα -διότι εάν δεν έχει δια­θέ­σι­μα ο κάθε δήμος δεν πλη­ρώ­νει έργα, αν δεν έχουν δια­θέ­σι­μα οι ει­δι­κοί λο­γα­ρια­σμοί κον­δυ­λί­ων έρευ­νας δεν γί­νο­νται έρευ­νες στα πα­νε­πι­στή­μια κλπ- βυ­θι­ζό­μα­στε στην ύφεση και χά­νου­με συ­νε­χώς ση­μα­ντι­κά έργα ανά­πτυ­ξης και υπο­δο­μής για τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες και σε ένα ευ­ρύ­τε­ρο επί­πε­δο, χωρίς να επι­λύ­ου­με προ­βλή­μα­τα, ενώ υπάρ­χουν σο­βα­ρό­τα­τες συ­νέ­πειες. Κά­πο­τε τα τα­μεια­κά δια­θέ­σι­μα τε­λειώ­νουν και πρέ­πει να βρε­θεί λύση για το πώς θα πλη­ρω­θούν μι­σθοί και συ­ντά­ξεις στο μέλ­λον και βε­βαί­ως πώς θα ανα­πλη­ρω­θεί το δη­μο­σιο­νο­μι­κό κενό. Φτά­σα­με στο ση­μείο να μην έχου­με πλέον τη δυ­να­τό­τη­τα να πλη­ρώ­σει το κρά­τος μι­σθούς και συ­ντά­ξεις από τα έσοδα του τα­κτι­κού προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού και να χρειά­ζε­ται να απο­μυ­ζά από διά­φο­ρα τα­μεία του δη­μο­σί­ου τα ποσά εκεί­να που υπήρ­χαν για τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κές χρή­σεις. Αυτό ξέ­ρε­τε, είναι επι­λο­γή της κυ­βέρ­νη­σης. Είναι η επι­λο­γή της ‘δη­μιουρ­γι­κής ασά­φειας’, της πα­ρα­τε­τα­μέ­νης δια­πραγ­μά­τευ­σης, του ό,τι δήθεν δεν χρεια­ζό­μα­στε την δόση, δεν θα πλη­ρώ­σου­με … είναι επι­λο­γή δεν συμ­βαί­νει υπο­χρε­ω­τι­κά. Αυτό επέ­λε­ξε η κυ­βέρ­νη­ση και υφί­στα­νται όλοι τις συ­νέ­πειες μιας αδιέ­ξο­δης πο­λι­τι­κής, η οποία τε­λειώ­νει. Και νας σας πω κάτι ακόμη: είναι και λάθος δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή θέση. Διότι όσο πιο αδύ­να­μος γί­νε­σαι οι­κο­νο­μι­κά καθώς περ­νά­ει ο και­ρός, τόσο ισχυ­ρο­ποιεί­ται δια­πραγ­μα­τευ­τι­κά η θέση των άλλων. Αυτή την στιγ­μή η κυ­βέρ­νη­ση είναι κο­λη­μέ­νη με την πλάτη στον τοίχο. Έχει εξα­ντλή­σει τα πάντα και είναι υπο­χρε­ω­μέ­νη με αυτό το δε­δο­μέ­νο να πα­ρι­στά­νει ότι δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται. Τι να δια­πραγ­μα­τευ­τεί; Τώρα το μόνο που μπο­ρεί να δια­πραγ­μα­τευ­τεί είναι την πτώ­χευ­ση ή την μη πτώ­χευ­ση της χώρας. Δεν υπάρ­χει πια τί­πο­τα άλλο.

• Ένα τε­λευ­ταίο σχό­λιο για τις δη­μο­σκο­πή­σεις και την πο­ρεία της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας.

Κοι­τάξ­τε. Θα πω το εξής για τις δη­μο­σκο­πή­σεις. Οι δη­μο­σκο­πή­σεις εμ­φα­νί­ζουν μια πα­ρα­δο­ξό­τη­τα. Εμ­φα­νί­ζουν την συ­νε­χή μεί­ω­ση όλων των ποιο­τι­κών με­γε­θών απο­δο­χής της πα­ρού­σας κυ­βέρ­νη­σης στα ερω­τή­μα­τα: α. πώς σας φαί­νε­ται η πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης για την με­τα­νά­στευ­ση; -αρ­νη­τι­κή θέση

β. πώς σας φαί­νε­ται η πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης για την δια­πραγ­μά­τευ­ση; -αρ­νη­τι­κή θέση

γ. πώς σας φαί­νε­ται η πο­λι­τι­κή της κυ­βέρ­νη­σης για την πο­ρεία της οι­κο­νο­μί­ας; -αρ­νη­τι­κή θέση

δ. τι εκτι­μά­τε για το μέλ­λον της οι­κο­νο­μί­ας; – αρ­νη­τι­κή θέση

Δη­λα­δή όλα τα με­γέ­θη είναι αρ­νη­τι­κά αλλά στην πρό­θε­ση ψήφου η κυ­βέρ­νη­ση δια­τη­ρεί την δύ­να­μή της. Και αντι­θέ­τως, ενώ οι πο­λί­τες δι­καιώ­νουν με τις απα­ντή­σεις τους την πο­λι­τι­κή της προη­γού­με­νης κυ­βέρ­νη­σης, φαί­νε­ται να χάνει δύ­να­μη η Ν.Δ.

Εν πάση πε­ρι­πτώ­σει αυτό που εκτι­μώ είναι ότι υπάρ­χουν ακόμη πο­λί­τες που ακόμη ελ­πί­ζουν. Ότι τε­λι­κώς μέσα από όλα αυτά θα έχου­με μια καλή συμ­φω­νία. Θα το δούμε αυτό. Οι δη­μο­σκο­πή­σεις θα έχουν εν­δια­φέ­ρον όταν θα έρθει η συμ­φω­νία και το και­νούρ­γιο μνη­μό­νιο.

Κατά τα λοιπά νο­μί­ζω ότι η Ν.Δ. μοι­ραία έχει βγει από μια πο­λι­τι­κή ήττα και όπως ξέ­ρε­τε προ­φα­νώς η ανα­συ­γκρό­τη­σή της που θα γίνει μέσα από την Εθνι­κή Συν­διά­σκε­ψη, θα προ­χω­ρή­σει αν και θεωρώ ότι θέλει χρόνο ακόμα.

Ωστό­σο, θέλω να κλεί­σω λέ­γο­ντας αυτό: δεν υπάρ­χει προη­γού­με­νο στην ιστο­ρία μιας κυ­βέρ­νη­σης που να έχει εκλε­γεί προ τεσ­σά­ρων μηνών με ση­μα­ντι­κή πλειο­ψη­φία και να θέτει η ίδια ζή­τη­μα εκλο­γών τόσο σύ­ντο­μα.

Κα­τα­λα­βαί­νε­τε πως αυτό δεί­χνει το πο­λι­τι­κό αδιέ­ξο­δο της ίδιας της κυ­βέρ­νη­σης και ταυ­τό­χρο­να, ανα­δει­κνύ­ει τον ρόλο της Ν.Δ. ως της μο­να­δι­κής στα­θε­ρο­ποι­η­τι­κής πο­λι­τι­κής δύ­να­μης που μπο­ρεί να εξα­σφα­λί­σει κυ­βερ­νη­τι­κή εναλ­λα­κτι­κή. Αυτό είναι που έχει ση­μα­σία.