Βιωματική μάθηση για τη γνώση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Αμαράντειο Σχολή

Με αφορμή την 9η Μαΐου 2015 οργα­νώ­θη­καν στην Αμα­ρά­ντειο Σχολή σε συνερ­γα­σία με το Κέντρο Ευρω­παϊ­κής Πλη­ρο­φό­ρη­σης Ρόδου της Ανα­πτυ­ξια­κής Δωδε­κα­νή­σου Α.Ε, δράσεις, που στόχο είχαν τη γνώση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης μέσα από τη δια­σκέ­δαση και το παι­χνίδι και τη συνερ­γα­σία ανάμεσα στα παιδιά όλης της σχο­λι­κής μας κοι­νό­τη­τας.

Ανάμεσα στις δράσεις ήταν το παι­χνίδι Ευρώ-Αξιόπολη, το οποίο δημιουρ­γή­θηκε από στέ­λε­χος της Διεύ­θυν­σης Παι­δείας, Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού του Δήμου Ρόδου με το Πανε­πι­στή­μιο Αιγαίου και η γνω­ρι­μία με την Ευρω­παϊκή Ένωση μέσα από ένα παι­χνίδι γνώσεων σχετικά με σημα­ντι­κές γέφυρες των χωρών μελών της Ε.Ε. Πηγή έμπνευ­σης για το παι­χνίδι αυτό ήταν ένα αληθινό περι­στα­τικό:

Τον περα­σμένο χειμώνα μια είδηση της «εσω­τε­ρι­κής» επι­και­ρό­τη­τας γέμισε θλίψη όσους Έλληνες αντι­στέ­κο­νταν ακόμα και δεν είχαν απορ­ρο­φη­θεί από τη δίνη των πολι­τι­κών εξε­λί­ξεων. Ήταν το γκρέ­μι­σμα του γεφυ­ριού της Πλάκας στον ποταμό Άραχθο της Ηπείρου, ένα ιστο­ρικό μνημείο μεί­ζο­νος αξίας για τον ελλη­νι­σμό, ένα μνημείο που δυστυ­χώς κατέρ­ρευσε από την κακο­και­ρία, αλλά και την αδια­φο­ρία της Πολι­τείας.

Με την είδηση αυτή ασχο­λή­θη­καν και τα παιδιά της Δ’ τάξης της Αμα­ρα­ντείου σχολής. Τους άγγιξε η ιστορία του γεφυ­ριού, τα γεγο­νότα που το σημά­δε­ψαν στο πέρασμα των χρόνων. Τους έκανε ακόμα να κατα­λά­βουν τη σημασία της ιστο­ρι­κής μας παρά­δο­σης που καθο­ρί­ζει και την εθνική μας ταυ­τό­τητα, τον Έλληνα και την Ελλη­νίδα. Επι­πλέον όμως, δίνει και το στίγμα μας στον παγκό­σμιο πολι­τι­στικό χάρτη.

Όταν λοιπόν, στις αρχές του Μάρτη και στα πλαίσια του εκπαι­δευ­τι­κού προ­γράμ­μα­τος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης Teachers for Europe (Τ4Ε), του οποίου υπεύ­θυ­νος είναι ο σχο­λι­κός σύμ­βου­λος κ. Μανώλης Σοφός, η τάξη μαζί με τις υπεύ­θυ­νες διε­ξα­γω­γής του προ­γράμ­μα­τος εκπαι­δευ­τι­κούς του σχο­λείου, κα. Μακρο­γιάννη Τσα­μπίκα και Κοτσίφη Ανδρο­μάχη και καλ­λι­τε­χνικό υπεύ­θυνο τον κ. Παπα­δό­πουλο Δημό­κριτο, ασχο­λή­θηκε με την ιστορία, τη λει­τουρ­γία και τις αξίες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, τα παιδιά ξεχώ­ρι­σαν κυρίως μία αξία, αυτή της ένωσης, της συνερ­γα­σίας των λαών. Γιατί άλλωστε, αυτός είναι και ο κύριος στόχος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, όπως τον ορα­μα­τί­στη­καν οι ιδρυτές της, να απο­τε­λέ­σει μια γέφυρα επι­κοι­νω­νίας ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης καθώς και μεταξύ της Ευρώπης και του υπό­λοι­που κόσμου.

Τα παιδιά λοιπόν, χρη­σι­μο­ποί­η­σαν το γεφύρι της Πλάκας και την ιστορία του ως ένα σύμβολο ένωσης ανάμεσα στις αντι­κρι­στές όχθες ενός ποταμού που το νερό του που πάντα κυλάει στην κοίτη του, μπορεί να κάνει την επι­κοι­νω­νία από δύσκολη έως ανέ­φι­κτη. Για τα παιδιά όμως, τίποτα δεν είναι αδύνατο, αρκεί να υπάρχει προ­σπά­θεια μαζί με καλή διάθεση και συνερ­γα­σία, όχι μόνο στα παρα­μύ­θια αλλά και στον πραγ­μα­τικό κόσμο.

Πώς μπορεί η ιστορία του γεφυ­ριού της Πλάκας να εκφρά­σει τη σχέση μας με την Ευρώπη; Υπάρχει άραγε, ελπίδα συνερ­γα­σίας και ομό­νοιας ανάμεσα σ’ εμάς και την υπό­λοιπη Ευρώπη;

Τα παιδιά με την αισιό­δοξη όπως πάντα ματιά τους, δίνουν το δικό τους μήνυμα. Ανα­κα­λύψτε το δια­βά­ζο­ντας το παρα­μύθι τους…

Το γεφύρι που δεν το άφησαν να πέσει

Κάποτε πριν από πολλά χρόνια υπήρχε ένα μικρό  χωριό. Το χωριό αυτό ήταν χτι­σμένο στις πλαγιές ενός βουνού που το χώμα του ήταν άγονο, γεμάτο πέτρες και βράχια. Τίποτα δεν μπο­ρού­σαν να καλ­λιερ­γή­σουν και η ζωή τους ήταν πολύ δύσκολη. Θα μου πείτε, γιατί δεν έφευγαν από εκεί; Οι χωρια­νοί, πέρα από τη μεγάλη τους αγάπη για τον τόπο τους, δεν μπο­ρού­σαν να μετα­κι­νη­θούν γιατί ένα μεγάλο ορμη­τικό ποτάμι  τούς χώριζε από τον υπό­λοιπο κόσμο.

Κάποια στιγμή, λοιπόν απο­φά­σι­σαν να χτίσουν ένα γεφύρι για να μπορούν να περνάνε απέ­να­ντι και να επι­κοι­νω­νούν με τα άλλα χωριά της περιο­χής. Λεφτά δεν είχανε. Όλοι μαζί όμως, μάζεψαν πέτρες από το βουνό τους που τόσο αγα­πού­σαν και τις πελέ­κη­σαν. Βρέθηκε κι ένας μάστο­ρας, ο μαστρο-Γιώργης και τους βοήθησε να το χτίσουν.

Σε λίγο καιρό το γεφύρι ήταν έτοιμο και οι κάτοι­κοι για να δείξουν τη μεγα­α­άλη τους χαρά έκανα μια μεγα­α­άλη γιορτή! Κόσμος και κοσμά­κης βρέθηκε εκεί για να θαυ­μά­σει το πέτρινο γεφύρι. Κάλεσαν και τις νεράι­δες της περιο­χής, τη Νεράιδα του Νερού, του Αέρα, του Βουνού και των Δέντρων για να γιορ­τά­σουν μαζί και να δώσουν την ευχή τους. Κάποια όμως, έμεινε ακά­λε­στη. Αλήθεια, ποια…;

Ήταν η Νεράιδα της Νύχτας, που όταν το έμαθε, έγινε έξω φρενών! Την ώρα λοιπόν, που το γλέντι είχε φου­ντώ­σει για τα καλά, ο ουρανός ξαφνικά σκο­τεί­νιασε. Πάνω σ’ εάν μαύρο άρμα που το έσερνε μια μεγάλη νυχτε­ρίδα, εμφα­νί­στηκε η σκο­τεινή Νεράιδα.

Ξέχασα να σας πω κι εγώ τη δική μου ευχή. Το γεφύρι ποτέ να μη στε­ριώ­σει. Την κατάρα μου θα σβήσει μόνο μια πολύ μεγάλη αγάπη!!! είπε και εξα­φα­νί­στηκε.

Όλοι πάγωσαν ακού­γο­ντας τα λόγια αυτά, και πριν προ­λά­βουν να πουν τίποτα το γεφύρι σωριά­στηκε μπροστά στα μάτια τους με έναν εκκω­φα­ντικό θόρυβο!!! Το μόνο που είχε μείνει πια ήταν πέτρες σωρια­σμέ­νες στις δύο όχθες! Οι κάτοι­κοι άρχισαν να κλαίνε βλέ­πο­ντας τους κόπους τους να τους παίρνει το ποτάμι μακριά και απο­γοη­τευ­μέ­νοι τρά­βη­ξαν για τα σπίτια τους. Η γιορτή τελεί­ωσε με τον χει­ρό­τερο τρόπο. Μόνο ο πρω­το­μά­στο­ρας έμεινε μόνος του στην άκρη της όχθης με σκυμ­μένο το κεφάλι κλαί­γο­ντας με μαύρο δάκρυ. Στο τέλος πήρε το μουλάρι του και γύρισε κι αυτός στο χωριο του χωρίς να ξανα­γυ­ρί­σει ποτέ πίσω.

Πέρασαν δυο χρόνια με το χωριό να είναι βου­τηγ­μένο πάλι στην απο­μό­νωση και τη θλίψη. Βρέθηκε τότε ένας τολ­μη­ρός πρω­το­μά­στο­ρας, ο μαστρο-Κώστας που απο­φά­σισε να ξανα­φτιά­ξει το γεφύρι αψη­φώ­ντας την κατάρα της Νεράι­δας.

Θα το φτιάξω με όλη μου την αγάπη. Θα το κάνω το ομορ­φό­τερο γεφύρι της περιο­χής!υπο­σχέ­θηκε στους κατοί­κους ο πρω­το­μά­στο­ρας.

Και  πράγ­ματι έτσι έγινε!  Το και­νού­ριο γεφύρι ήταν ένα πραγ­μα­τικό στολίδι! Πέτρινο, μονό­τοξο, ψηλό σαν κυπα­ρίσσι! Οι άνθρω­ποι χάρηκαν πολύ. Η ζωή τους άλλαξε, έγινε ευκο­λό­τερη. Βρήκαν δου­λειές στην απέ­να­ντι όχθη του ποταμού, παντρεύ­τη­καν με κατοί­κους των άλλων χωριών, έκαναν παιδιά και το χωριό τους γέμισε ζωή κι ολοένα και μεγά­λωνε!

Νόμιζαν ότι η κατάρα είχε νικηθεί. Όμως, η αγάπη του ενός ανθρώ­που δεν ήταν τελικά αρκετή. Έτσι, μετά από χρόνια γίνεται ένας πόλεμος. Οι εχθροί βομ­βαρ­δί­ζουν το γεφύρι και το τραυ­μα­τί­ζουν στη δεξιά του πλευρά.

Οι κάτοι­κοι το επι­διορ­θώ­νουν, αλλά μετά από κάποια χρόνια το γεφύρι ξανα­πέ­φτει, αυτή τη φορά από την πολλή βροχή.

-Απ’ ότι φαί­νε­ται χρειά­ζε­ται μεγα­λύ­τερη αγάπη για να νική­σουμε την κατάρα της Νεράι­δας, είπαν στε­νο­χω­ρη­μέ­νοι. Τι να κάνουμε;

Τότε ένα παιδί πήρε μια πέτρα από το σωρό που ήταν στην όχθη.

Ελάτε να το χτί­σουμε όλοι μαζί. Ο καθένας ας πάρει μια πέτρα και να τη βάλει στη θέση της.

Έτσι όλοι οι κάτοι­κοι των χωριών και από τις δύο όχθες ενω­μέ­νοι, με τη συνερ­γα­σία τους ξανά­χτι­σαν το γεφύρι. Εκείνη τη στιγμή η Νεράιδα της Νύχτας εμφα­νί­στηκε πάλι μπροστά τους. «Πράγ­ματι η αγάπη σας για το γεφύρι είναι πολύ μεγάλη. Παίρνω πίσω την κατάρα μου και σας δίνω την ευχή το γεφύρι να στε­ριώ­σει».

Από τότε οι κάτοι­κοι ζουν ενω­μέ­νοι και ευτυ­χι­σμέ­νοι με το γεφύρι ανάμεσά τους να τους ενώνει. Και ζήσαν αυτοί καλά κι  εμείς καλύ­τερα…