SZ: Από την κλασική Αθήνα στην Αθήνα του Τσίπρα

Τον αργό ρυθμό με­τε­γκα­τά­στα­σης προ­σφύ­γων από την Ελ­λά­δα σχο­λιά­ζει βου­λευ­τής των Πρα­σί­νων στη Handelsblatt. Από την άλλη η SZ επι­στρέ­φει στην κλα­σι­κή Αθήνα ανα­ζη­τώ­ντας πρό­τυ­πα δη­μο­σιο­νο­μι­κής και πο­λι­τι­κής δια­χεί­ρι­σης.

“Στο πεδίο της πο­λι­τι­κής ασύ­λου η ΕΕ δεν έχει να επι­δεί­ξει ιδιαι­τέ­ρως αλ­λη­λεγ­γύη. Αυτή η τάση φαί­νε­ται σε ό,τι αφορά την ανα­κού­φι­ση της Ελ­λά­δας και της Ιτα­λί­ας. Επει­δή εκεί έφτα­ναν τα πε­ρισ­σό­τε­ρα πλοιά­ρια με πρό­σφυ­γες, οι αρ­χη­γοί των ευ­ρω­παϊ­κών κυ­βερ­νή­σε­ων είχαν απο­φα­σί­σει το 2015 τη με­τα­φο­ρά έως και 160.000 προ­σφύ­γων από τις δύο αυτές χώρες σε άλλες μέχρι το Σε­πτέμ­βριο του 2017. Εντού­τοις η λε­γό­με­νη ‘με­τε­γκα­τά­στα­ση’ εξε­λίσ­σε­ται σε υπο­το­νι­κούς ρυθ­μούς”, ση­μειώ­νει η Handelsblatt, ανα­φέ­ρο­ντας ακρι­βή στοι­χεία: “Σύμ­φω­να με την Κο­μι­σιόν μέχρι τις 21 Δε­κεμ­βρί­ου μόνο 9703 πρό­σφυ­γες τα­ξί­δε­ψαν από την Ελ­λά­δα ή την Ιτα­λία προς άλλες χώρες. Η Γερ­μα­νία είναι τρίτη κατά σειρά, έχο­ντας δε­χθεί 1099 πρό­σφυ­γες, με­τα­ξύ των οποί­ων 644 από την Ελ­λά­δα, μετά τη Γαλ­λία (2696) και την Ολ­λαν­δία (1214)”.

Η Ηandelsblatt συ­νο­μί­λη­σε με τον βου­λευ­τή των Πρα­σί­νων Φόλ­κερ Μπεκ, ο οποί­ος πρό­σφα­τα κα­τέ­θε­σε ερώ­τη­ση προς το γερ­μα­νι­κό υπ. Εσω­τε­ρι­κών για τη με­τε­γκα­τά­στα­ση προ­σφύ­γων στη Γερ­μα­νία. Ο Φόλ­κερ Μπεκ επι­κρί­νει τη γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση για κα­θυ­στε­ρή­σεις στην εφαρ­μο­γή της συμ­φω­νί­ας. “Η γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση πε­ρι­γρά­φει εύ­σχη­μα το ευ­ρω­παϊ­κό σύ­στη­μα ασύ­λου”, λέει ο ίδιος στην εφη­με­ρί­δα και εκτι­μά ότι το Βε­ρο­λί­νο δεν θα κα­τα­φέ­ρει να εκ­πλη­ρώ­σει την υπό­σχε­σή του προς την Ελ­λά­δα και την Ιτα­λία περί υπο­δο­χής άλλων 27000 αι­τού­ντων άσυλο μέχρι τον Σε­πτέμ­βριο του 2017. Αν και το γερ­μα­νι­κό υπ. Εσω­τε­ρι­κών στην έγ­γρα­φη απά­ντη­σή του προς τον βου­λευ­τή των Πρα­σί­νων κάνει λόγο για αύ­ξη­ση του ρυθ­μού με­τε­γκα­τά­στα­σης, η εφη­με­ρί­δα ση­μειώ­νει: “Από τον προη­γού­με­νο Σε­πτέμ­βριο η Γερ­μα­νία προ­σφέ­ρει 500 θέ­σεις με­τε­γκα­τά­στα­σης. Στό­χος είναι κάθε εβδο­μά­δα να κα­τα­φθά­νουν 250 αι­τού­ντες από την Ελ­λά­δα και άλλοι τόσοι από την Ιτα­λία, ανέ­φε­ρε εκ­πρό­σω­πος του Τόμας ντε Με­ζιέρ. Αλλά ακόμη και με αυτόν τον ρυθμό ο αρ­χι­κός στό­χος δεν μπο­ρεί να υλο­ποι­η­θεί”.

Η Ει­δο­μέ­νη της Ευ­ρώ­πης

Ανα­φο­ρι­κά με το προ­σφυ­γι­κό πάλι, η Frankfurter Allgemeine Zeitung στη δη­μο­σιο­γρα­φι­κή ανα­δρο­μή του 2016 μέσα από τις  ει­κό­νες της χρο­νιάς συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νει σε “gros plan” μια φω­το­γρα­φία του γαλ­λι­κού πρα­κτο­ρεί­ου ει­δή­σε­ων από τα προ­σφυ­γι­κά κα­τα­λύ­μα­τα της Ει­δο­μέ­νης.

“Η Ει­δο­μέ­νη στα σύ­νο­ρα της Ελ­λά­δας με την ΠΓΔΜ έγινε ο πιο γνω­στός προ­σφυ­γι­κός κα­ταυ­λι­σμός της Ευ­ρώ­πης”, γρά­φει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά η εφη­με­ρί­δα.

“Μετά το κλεί­σι­μο της βαλ­κα­νι­κής οδού από τις γει­το­νι­κές χώρες οι προ­σφυ­γι­κές ροές στα­μα­τού­σαν εδώ. Κάθε τόσο πρό­σφυ­γες και με­τα­νά­στες προ­σπα­θού­σαν να πε­ρά­σουν τα συρ­μα­το­πλέγ­μα­τα. Και κάθε τόσο ανα­γκά­ζο­νταν να επι­στρέ­ψουν στην Ει­δο­μέ­νη. Εν τέλει ο προ­σφυ­γι­κός κα­ταυ­λι­σμός της Ει­δο­μέ­νης εκ­κε­νώ­θη­κε ει­ρη­νι­κά. (…) Oι πρό­σφυ­γες της Ει­δο­μέ­νης με­τα­φέρ­θη­καν σε άλ­λους κα­ταυ­λι­σμούς ανά την Ελ­λά­δα. Ιδίως τα ελ­λη­νι­κά νησιά κοντά στα τουρ­κι­κά πα­ρά­λια γέ­μι­σαν ασφυ­κτι­κά. Από τη γερ­μα­νι­κή σκο­πιά το πρό­βλη­μα έχει πάψει να υπάρ­χει, κι όμως είναι ακόμη εκεί”, ση­μειώ­νει η FA.

Από την κλα­σι­κή Αθήνα στην Αθήνα του Τσί­πρα

“Ο Τσί­πρας έρ­χε­ται από τη με­σαία τάξη, χωρίς θείο, πα­τέ­ρα ή παπ­πού που κα­τεί­χε πριν από αυτόν τον πρω­θυ­πουρ­γι­κό θώκο”.

Δύο ημέ­ρες πριν την έλευ­ση του νέου έτους η Süddeutsche Zeitung σχο­λιά­ζει με ιδιαί­τε­ρο τρόπο το ρόλο του χρή­μα­τος στη σύγ­χρο­νη κοι­νω­νία κά­νο­ντας μία ανα­δρο­μή στην Αθήνα των κλα­σι­κών χρό­νων και πα­ραλ­λη­λί­ζο­ντάς της με τη ση­με­ρι­νή Αθήνα του Αλέξη Τσί­πρα και της συ­νε­χι­ζό­με­νης κρί­σης. Η σχο­λιο­γρά­φος εκ­κι­νά από την πα­ρα­τή­ρη­ση ότι στην αρ­χαία Αθήνα το χρήμα δεν είχε τη  ση­μα­σία που έχει σή­με­ρα. “Στα χρό­νια της αθη­ναϊ­κής πόλης-κρά­τους κα­νείς δεν έλεγ­χε τι κα­τέ­χει και τι κερ­δί­ζει κάθε άν­θρω­πος. Μόνο τα λε­γό­με­νά του αρ­κού­σαν για να φο­ρο­λο­γη­θεί.” Κάπως έτσι άρ­χι­σε βέ­βαια και το φαι­νό­με­νο της φο­ρο­δια­φυ­γής, αλλά αν δεν έκρυ­βαν και κά­ποια νο­μί­σμα­τα οι αρ­χαί­οι Αθη­ναί­οι δεν θα τα βλέ­πα­με σή­με­ρα στις προ­θή­κες των μου­σεί­ων, γρά­φει η σχο­λια­γρά­φος με χιου­μο­ρι­στι­κή διά­θε­ση.

Από την άλλη πλευ­ρά η πραγ­μα­τι­κή αξία του χρή­μα­τος στις συ­ναλ­λα­γές ήταν σχε­τι­κή: “Συχνά τα ψάρια κό­στι­ζαν πε­ρισ­σό­τε­ρο από ό,τι οι γυ­ναί­κες. Καλό ψάρι μπο­ρού­σαν να φάνε οι πε­ρισ­σό­τε­ροι Αθη­ναί­οι μόνο δυο και τρεις φορές το χρόνο”. Επί­σης η αξία του χρή­μα­τος άλ­λα­ζε διαρ­κώς. “Τα χρή­μα­τα είχαν αξία για τόσο λίγο όσο ένας γλά­ρος προ­λα­βαί­νει να κα­θί­σει σε ένα βράχο. Οι πλού­σιοι έπρε­πε να πλη­ρώ­σουν για το στόλο, για να συ­ντη­ρη­θούν οι τρι­ή­ρεις (…), έπρε­πε να δώ­σουν χο­ρη­γί­ες για τις θρη­σκευ­τι­κές γιορ­τές κι έπρε­πε επί­σης να χρη­μα­το­δο­τή­σουν τα ιδιω­τι­κά συ­μπό­σια”. Έτσι όποιος ήταν πλού­σιος τη μια χρο­νιά, την επό­με­νη μπο­ρεί να γι­νό­ταν φτω­χός. “Για το λόγο αυτό στην κλα­σι­κή Αθήνα δεν ήταν δυ­να­τή η δη­μιουρ­γία φα­τριών και τζα­κιών”, ση­μειώ­νει η σχο­λιο­γρά­φος κά­νο­ντας αντι­πα­ρα­βο­λή με τη ση­με­ρι­νή ελ­λη­νι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή. “Κά­ποιος θα ήλ­πι­ζε να ισχύ­ει αυτό και για τη σύγ­χρο­νη Ελ­λά­δα, όπου εδώ και δε­κα­ε­τί­ες κυ­βερ­νού­σαν οι ίδιες οι­κο­γέ­νειες.

Πα­ρε­μπι­πτό­ντως, αυτή ήταν και η αιτία της εκλο­γής Τσί­πρα από αν­θρώ­πους που είχαν κου­ρα­στεί από το ελ­λη­νι­κό πε­λα­τεια­κό σύ­στη­μα. Ο Τσί­πρας έρ­χε­ται από τη με­σαία τάξη χωρίς θείο, πα­τέ­ρα ή παπ­πού που κα­τεί­χε πριν από αυτόν τον πρω­θυ­πουρ­γι­κό θώκο”.

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση αυτό που μας προ­τρέ­πει η δη­μο­σιο­γρά­φος να κρα­τή­σου­με από την αρ­χαιο­ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μι­κή αλλά και πο­λι­τι­κή ηθική είναι εν τέλει το “Μηδέν Άγαν” του Σό­λω­να. Τί­πο­τα στην υπερ­βο­λή του.

Δή­μη­τρα Κυ­ρα­νού­δη

Πηγή: Deutsche Welle