Η Ρωμιοσύνη αποχαιρετά τον δάσκαλό της, Δημήτρη Φραγκόπουλο

Ο «φάρος» της ελλη­νι­κής ομο­γέ­νειας στην Πόλη έσβησε μετά από 89 χρόνια. Για δεκα­ε­τίες απο­τέ­λεσε σύμβολο των Ρωμιών της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, καθώς σε όλη του τη ζωή παρέ­μεινε ακλό­νη­τος δάσκα­λος και ακού­ρα­στος υπη­ρέ­της τους

Την τελευ­ταία του πνοή άφησε νωρίς το πρωί της Παρα­σκευής, 29 Σεπτεμ­βρίου, μετά από σύντομη νοση­λεία στο νοσο­κο­μείο της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, «Βαλου­κλή», ο τέως διευ­θυ­ντής του «Ζωγρα­φείου», φιλό­λο­γος, Δημή­τρης Φρα­γκό­που­λος, σε ηλικία 89 ετών.

Ο «Δάσκα­λος του Γένους» όπως τον απο­κα­λού­σαν τόσο στην Κων­στα­ντι­νού­πολη, όσο και στην Ελλάδα, απο­τέ­λεσε για δεκα­ε­τίες σύμβολο της Ρωμιο­σύ­νης στην Πόλη, καθώς σε όλη του τη ζωή παρέ­μεινε ακλό­νη­τος δάσκα­λος και ακού­ρα­στος υπη­ρέ­της της ομο­γέ­νειας. Υπό­δειγμα ήθους, συνέ­πειας, αξιο­πρέ­πειας και αρχο­ντιάς, ο Δημή­τρης Φρα­γκό­που­λος υπήρξε ο τελευ­ταίος πραγ­μα­τι­κός άρχο­ντας της Πόλης, όπως παρα­δέ­χο­νται άνθρω­ποι που είχαν την τύχη να τον γνω­ρί­σουν. Με τον θάνατό του κλείνει μία ολό­κληρη εποχή την οποία σφρά­γι­σαν με την παρου­σία και το έργο τους οι δια­νο­ού­με­νοι του Γένους, αφή­νο­ντας πίσω τους πολύ­τιμη παρα­κα­τα­θήκη για τις επό­με­νες γενιές.

Διευ­θυ­ντής του ιστο­ρι­κού Ζωγρα­φείου Λυκείου επί τριάντα πέντε χρόνια, έζησε όλη την θυελ­λώδη περίοδο της μεγάλης κρίσης για τον Ελλη­νι­σμό της Πόλης, τα Σεπτεμ­βριανά του 1955, την αβά­στα­χτη εμπει­ρία της μεγάλης φυγής. Εκείνος όμως ποτέ δεν σκέ­φτηκε να φύγει, δεν στα­μά­τησε ποτέ να αγω­νί­ζε­ται με πάθος για το σχολείο του, για τα παιδιά, για την ελλη­νική εκπαί­δευση και στο πέρασμα των χρόνων έγινε ο ίδιος παρά­δειγμα με τη δική του στάση ζωής.

«Να πάω πού;», απα­ντούσε στην ερώτηση αν σκέ­φτηκε ποτέ να φύγει από την Πόλη. «Εδώ είναι το σπίτι μου και η ζωή μου. Αν έβλεπαν και τον Φρα­γκό­πουλο να φεύγει, θα έλεγαν όλοι ότι τέλειωσε η ελλη­νική ομο­γέ­νεια… Δεν με ενδιέ­φερε να σώσω το τομάρι μου, οι μαθητές μου με ενδιέ­φε­ραν», έλεγε με φλόγα στα μάτια σε μια συνέ­ντευξή του στο Protagonτο 2010. Μιλούσε για το Ζωγρά­φειο Λύκειο και για τον αριθμό των μαθητών του και βούρ­κωνε.

Για την περί­φημη ελλη­νο­τουρ­κική φιλία ο ίδιος μετέ­φερε τα βιώματά του από την ταραγ­μένη περίοδο των Σεπτεμ­βρια­νών. Διη­γείτο τη δυνατή και αληθινή φιλία που είχε ανα­πτύ­ξει με έναν τούρκο έφεδρο αξιω­μα­τικό, τον Σου­λεϊ­μάν, καθώς τότε ήταν φαντά­ρος στη Σμύρνη :«Οπου κι αν πήγαινα ερχόταν από πίσω μου, ακόμα και κρυφά. Φοβόταν μήπως με πει­ρά­ξουν επειδή είμαι Ρωμιός, μήπως πουν κάτι ενα­ντίον μου. Ό,τι κι αν έκανα ένιωθα ότι είναι κάπου κοντά και με παρα­κο­λου­θεί».

Οσο για το λει­τούρ­γημα του δασκά­λου, ο Δημή­τρης Φρα­γκό­που­λος ποτέ δεν επα­να­παύ­θηκε στις δάφνες του. «Οι σημε­ρι­νές εποχές είναι δια­φο­ρε­τι­κές από τις δικές μου. Ως διευ­θυ­ντής του σχο­λείου οφείλει να προ­σαρ­μό­ζει τη διοί­κησή του με βάση τις συν­θή­κες. Αυτό άλλωστε έκανα και εγώ. Από την άλλη, αν έβγαζα μαθητές ίδιους με εμένα δεν θα ήμουν καλός δάσκα­λος, αλλά ικανός τύραν­νος», έλεγε επαι­νώ­ντας τη δουλειά των συνε­χι­στών του στο Ζωγρά­φειο.

Την Παρα­σκευή το πρωί ο φάρος της ελλη­νι­κής ομο­γέ­νειας στην Πόλη έσβησε, το έργο του όμως και η σπου­δαία παρα­κα­τα­θήκη που αφήνει πίσω του θα φωτίζει για πάντα την προ­σπά­θεια των συνε­χι­στών του.

Σε δήλωσή του για την απώλεια του μεγάλου δασκά­λου, ο τομε­άρ­χης Εξω­τε­ρι­κών της Νέας Δημο­κρα­τίας, Γιώργος Κου­μου­τσά­κος ανέφερε:

«Βαριά ημέρα σήμερα για τον Ελλη­νι­σμό της Πόλης. 

Η απώλεια του Δασκά­λου Δημήτρη Φρα­γκό­που­λου σκο­τεί­νιασε μάτια και βάρυνε καρδιές. Όχι μόνον εκεί, στην αγα­πη­μένη του Πόλη, αλλά και εδώ στη Μητέρα Ελλάδα.

Πώς αλλιώς μπορεί να αισθαν­θείς ως Ελληνας όταν χάνεται ένα κεφά­λαιο πολύ­τιμο, γνώσης, πατριω­τι­σμού και εθνικής ενό­τη­τας.

Η μεγα­λύ­τερη τιμή που μπο­ρούμε να απο­τί­σουμε στον Δημήτρη Φρα­γκό­πουλο είναι η δέσμευσή μας ότι θα σεβα­στούμε την παρα­κα­τα­θήκη της προ­σφο­ράς του, περ­νώ­ντας την στις επό­με­νες γενιές.

Εδώ και στην Πόλη». 

protagon.gr