Πρόστιμο 19.906 ευρώ στη ΔΕΥΑΡ για ανεξέλεγκτη λειτουργία βιολογικού καθαρισμού στην Κρεμαστή

Καμπα­νάκι για τη δημόσια υγεία και το περι­βάλ­λον στη Ρόδο – Απόφαση-καταπέλτης της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου απο­κα­λύ­πτει σοβαρές παρα­βιά­σεις της περι­βαλ­λο­ντι­κής νομο­θε­σίας – Χωρίς άδεια λει­τουρ­γίας η μονάδα επε­ξερ­γα­σίας λυμάτων επί χρόνια

Με απόφαση του Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη Δωδε­κα­νή­σου κ. Χρήστου Ευστρα­τίου, επι­βλή­θηκε πρό­στιμο συνο­λι­κού ύψους 19.906,54 ευρώ στη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (ΔΕΥΑΡ), για σοβαρή παρά­βαση της περι­βαλ­λο­ντι­κής νομο­θε­σίας. Η καταγ­γελ­λό­μενη παρα­βί­αση αφορά τη λει­τουρ­γία του βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού στην Κρε­μα­στή, χωρίς να υπάρχει σε ισχύ η απαι­τού­μενη περι­βαλ­λο­ντική άδεια, όπως επι­βάλ­λει ο νόμος 4014/2011 και οι επα­νει­λημ­μένα επι­και­ρο­ποι­η­μέ­νες κοι­νο­τι­κές οδηγίες.

Η δια­πί­στωση της παρά­βα­σης τεκ­μη­ριώ­θηκε μέσα από σειρά επι­θε­ω­ρή­σεων, εργα­στη­ρια­κών ελέγχων και αυτο­ψιών, οι οποίες ενερ­γο­ποι­ή­θη­καν τόσο από την Περι­φέ­ρεια όσο και από εισαγ­γε­λι­κές εντολές. Οι ελεγ­κτές εντό­πι­σαν ότι η εγκα­τά­σταση λει­τουρ­γούσε εκτός νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου, με ελλεί­ψεις τόσο στη δια­χεί­ριση όσο και στην ποιό­τητα των εξερ­χό­με­νων απο­βλή­των, ενώ σε αρκετές περι­πτώ­σεις η απο­λύ­μανση μέσω χλω­ρί­ω­σης απου­σί­αζε εντελώς.

Μακρό­χρονη παρα­βί­αση και επα­να­λαμ­βα­νό­μενα ευρή­ματα

Το πρό­βλημα δεν είναι περι­στα­σιακό. Η λει­τουρ­γία του βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού Κρε­μα­στής απο­τε­λεί αντι­κεί­μενο περι­βαλ­λο­ντι­κής και διοι­κη­τι­κής διε­ρεύ­νη­σης εδώ και σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες. Απόφαση του 1999 ενέ­κρινε προ­σω­ρινά τους περι­βαλ­λο­ντι­κούς όρους λει­τουρ­γίας της εγκα­τά­στα­σης, οι οποίοι έπαψαν να ισχύουν από το 2004. Έκτοτε, σύμφωνα με την Περι­φέ­ρεια, η μονάδα λει­τουρ­γεί χωρίς θεσμική κάλυψη.

Το 2019 και το 2020 είχαν επι­βλη­θεί ξανά διοι­κη­τι­κές κυρώ­σεις στη ΔΕΥΑΡ για τις ίδιες ή παρό­μοιες παρα­βά­σεις, ωστόσο καμία από τις απο­φά­σεις αυτές δεν συνο­δεύ­τηκε από πλήρη συμ­μόρ­φωση. Το ίδιο μοτίβο συνε­χί­στηκε και τα επόμενα χρόνια, με απο­κο­ρύ­φωμα τις αυτο­ψίες που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν το 2024 και το 2025, ύστερα από εντολές της Εισαγ­γε­λίας Πρω­το­δι­κών Ρόδου.

Επι­πτώ­σεις στη δημόσια υγεία και το περι­βάλ­λον

Οι δια­πι­στώ­σεις των ελέγχων δεν αφήνουν περι­θώ­ρια παρερ­μη­νειών. Ο βιο­λο­γι­κός καθα­ρι­σμός, σύμφωνα με τις εκθέ­σεις, ρυπαί­νει το υδάτινο περι­βάλ­λον, με κατα­γραφή ρύπαν­σης ποταμού από ανε­πε­ξέρ­γα­στα από­βλητα. Παράλ­ληλα, η απουσία επαρ­κούς απο­λύ­μαν­σης αυξάνει τους κιν­δύ­νους για τη δημόσια υγεία, ιδίως σε περίοδο αυξη­μέ­νων θερ­μο­κρα­σιών και του­ρι­στι­κής πίεσης.

Η Διεύ­θυνση Δημό­σιας Υγείας και η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, έπειτα από τα ευρή­ματα, χαρα­κτή­ρι­σαν τη λει­τουρ­γία της μονάδας ως επι­κίν­δυνη και μη σύμφωνη με τις θεμε­λιώ­δεις προ­δια­γρα­φές ασφα­λείας. Το γεγονός αυτό οδήγησε όχι μόνο στην επιβολή του προ­στί­μου αλλά και στην κατάρ­τιση Πλάνου Διορ­θω­τι­κών Ενερ­γειών, η υλο­ποί­ηση του οποίου θεω­ρεί­ται υπο­χρε­ω­τική και επεί­γουσα.

Νομικές και πολι­τι­κές προ­ε­κτά­σεις

Η απόφαση προ­βλέ­πει τη δυνα­τό­τητα προ­σφυ­γής της ΔΕΥΑΡ εντός 60 ημερών στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο. Ωστόσο, η ουσία του ζητή­μα­τος ξεπερνά τα όρια ενός τυπικού προ­στί­μου. Η υπόθεση βρί­σκε­ται ήδη υπό προ­κα­ταρ­κτική εξέταση, με έγγραφα να έχουν δια­βι­βα­στεί στο Πρω­το­δι­κείο Ρόδου. Οι Αρχές ερευ­νούν αν υφί­στα­νται ποι­νι­κές ευθύνες για υπο­βάθ­μιση του περι­βάλ­λο­ντος ή για εγκλη­μα­τική αμέλεια.

Τι μένει να γίνει

Η Περι­φέ­ρεια υπο­γραμ­μί­ζει πως η επιβολή του προ­στί­μου είναι ανε­ξάρ­τητη από την εφαρ­μογή των διορ­θω­τι­κών ενερ­γειών που έχουν ήδη ζητηθεί. Η ΔΕΥΑΡ, ακόμη και αν προ­σφύ­γει δικα­στικά, οφείλει να προ­χω­ρή­σει άμεσα στην αδειο­δό­τηση της μονάδας και στη συμ­μόρ­φωση με τους όρους επε­ξερ­γα­σίας λυμάτων.

Η κοι­νω­νία της Ρόδου περι­μέ­νει λύσεις, όχι εξη­γή­σεις. Και το περι­βάλ­λον δεν μπορεί να περι­μέ­νει άλλο. Η υπόθεση αυτή δεν απο­τε­λεί απλώς ένα νομικό ή διοι­κη­τικό επει­σό­διο, αλλά έναν καθρέ­φτη των παθο­γε­νειών που εξα­κο­λου­θούν να πλήτ­τουν τη δια­χεί­ριση των δημο­τι­κών υπο­δο­μών στην Ελλάδα.