Απορρίφθηκε η προσφυγή της ΔΕΥΑΡ για το πρόστιμο του βιολογικού καθαρισμού της Κρεμαστής

•Το δικα­στή­ριο έκρινε απα­ρά­δε­κτη την προ­σφυγή της δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης κατά της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, καθώς δεν προ­σκο­μί­στη­καν ποτέ τα νομι­μο­ποι­η­τικά έγγραφα για την άσκησή της • Το πρό­στιμο για τη λει­τουρ­γία της μονάδας επε­ξερ­γα­σίας λυμάτων της Κρε­μα­στής παρα­μέ­νει σε πλήρη ισχύ

Σε δικα­στική ήττα με ιδιαί­τερη θεσμική βαρύ­τητα εξε­λί­χθηκε για τη Δημο­τική Επι­χεί­ρηση Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου η προ­σπά­θεια ακύ­ρω­σης του προ­στί­μου που της είχε επι­βλη­θεί το καλο­καίρι του 2025 για τη λει­τουρ­γία του βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού της Κρε­μα­στής.

Με την υπ’ αριθμόν Α202/2026 απόφασή του, το Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ριψε την προ­σφυγή της ΔΕΥΑΡ ως απα­ρα­δέ­κτως ασκη­θείσα, χωρίς το δικα­στή­ριο να εισέλ­θει καν στην ουσια­στική εξέταση των ισχυ­ρι­σμών της επι­χεί­ρη­σης. Η αιτία της απόρ­ρι­ψης δεν εντο­πί­ζε­ται σε κάποιο σύνθετο νομικό ζήτημα αλλά σε μια στοι­χειώδη δια­δι­κα­στική παρά­λειψη, καθώς η δημο­τική επι­χεί­ρηση δεν προ­σκό­μισε ποτέ στο δικα­στή­ριο τα έγγραφα που απο­δει­κνύ­ουν ότι είχε λάβει νόμιμη απόφαση να ασκήσει την προ­σφυγή.

Το ιστο­ρικό του προ­στί­μου

Η υπόθεση ξεκινά από την υπ’ αριθμόν 2188/30.6.2025 απόφαση του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη Δωδε­κα­νή­σου κ. Χρήστου Ευστρα­τίου, με την οποία επι­βλή­θηκε στη ΔΕΥΑΡ διοι­κη­τικό πρό­στιμο ύψους 19.440 ευρώ, πλέον ψηφια­κού τέλους συναλ­λα­γής 466,56 ευρώ, για παρά­βαση της περι­βαλ­λο­ντι­κής νομο­θε­σίας κατά τη λει­τουρ­γία της εγκα­τά­στα­σης επε­ξερ­γα­σίας και διά­θε­σης αστικών λυμάτων στην Κρε­μα­στή. Η επιβολή της κύρωσης είχε τεκ­μη­ριω­θεί από σειρά επι­θε­ω­ρή­σεων, εργα­στη­ρια­κών ελέγχων και αυτο­ψιών, οι οποίες είχαν ενερ­γο­ποι­η­θεί τόσο από τις υπη­ρε­σίες της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου όσο και κατόπιν εισαγ­γε­λι­κών εντολών, με τα ευρή­ματα να κατα­γρά­φουν λει­τουρ­γία της μονάδας εκτός νομο­θε­τι­κού πλαι­σίου και ελλεί­ψεις στη δια­χεί­ριση και στην ποιό­τητα των εξερ­χό­με­νων απο­βλή­των.

Η ΔΕΥΑΡ επέλεξε τον δρόμο της δικα­στι­κής αμφι­σβή­τη­σης και στις 14 Νοεμ­βρίου 2025 κατέ­θεσε προ­σφυγή ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, ζητώ­ντας την ακύρωση της από­φα­σης του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη. Η υπόθεση προσ­διο­ρί­στηκε να συζη­τη­θεί στο Δεύτερο Μονο­με­λές Τμήμα του δικα­στη­ρίου, με δικαστή την Πρω­το­δίκη Διοι­κη­τι­κών Δικα­στη­ρίων κ. Ειρήνη Τσου­καλά.

Τι συνέβη στο ακρο­α­τή­ριο

Η συζή­τηση της προ­σφυ­γής πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στις 19 Μαρτίου 2026, στην αίθουσα συνε­δριά­σεων του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου. Για λογα­ρια­σμό της ΔΕΥΑΡ παρα­στά­θηκε η δικη­γό­ρος κ. Καλ­λι­ρόη Νικο­λι­δάκη, ενώ την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου εκπρο­σώ­πησε με δήλωση ο πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος κ. Γεώρ­γιος Μαυ­ρομ­μά­της.

Κατά τη δικά­σιμο εκείνη προ­έ­κυψε το κρίσιμο ζήτημα που τελικά έκρινε την τύχη της υπό­θε­σης. Το δικό­γραφο της προ­σφυ­γής έφερε μόνο την υπο­γραφή της δικη­γό­ρου, χωρίς να συνο­δεύ­ε­ται από τα απα­ραί­τητα στοι­χεία που απο­δει­κνύ­ουν ότι το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο της επι­χεί­ρη­σης είχε λάβει απόφαση για την άσκησή της και ότι η δικη­γό­ρος είχε λάβει νόμιμη πλη­ρε­ξου­σιό­τητα. Το δικα­στή­ριο, κατόπιν αιτή­μα­τος της ίδιας της πλη­ρε­ξου­σίας, χορή­γησε προ­θε­σμία 10 ημε­ρο­λο­για­κών ημερών προ­κει­μέ­νου να προ­σκο­μι­στούν τα νομι­μο­ποι­η­τικά έγγραφα, όπως ρητά προ­βλέ­πει ο Κώδικας Διοι­κη­τι­κής Δικο­νο­μίας.

Η προ­θε­σμία αυτή έληγε στις 30 Μαρτίου 2026. Όπως όμως δια­πί­στωσε το δικα­στή­ριο, η προ­θε­σμία παρήλθε άπρακτη, καθώς δεν προ­σκο­μί­στηκε κανένα απο­λύ­τως έγγραφο. Παράλ­ληλα, ούτε ο νόμιμος εκπρό­σω­πος της επι­χεί­ρη­σης εμφα­νί­στηκε στο ακρο­α­τή­ριο για να δηλώσει ότι εγκρί­νει την άσκηση της προ­σφυ­γής, ενώ από κανένα στοι­χείο δεν προ­έ­κυψε λόγος ανω­τέ­ρας βίας που να δικαιο­λο­γεί την παρά­λειψη.

Η κρίση του δικα­στη­ρίου

Με βάση τα δεδο­μένα αυτά, το δικα­στή­ριο, ασκώ­ντας τον αυτε­πάγ­γελτο έλεγχο των δια­δι­κα­στι­κών προ­ϋ­πο­θέ­σεων που του επι­βάλ­λει ο νόμος, έκρινε ότι η προ­σφυγή έπρεπε να απορ­ρι­φθεί ως απα­ρα­δέ­κτως ασκη­θείσα, λόγω μη νομι­μο­ποί­η­σης της δικη­γό­ρου που την υπέ­γραφε. Στην απόφαση υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι, κατά πάγια νομο­λο­γία του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, όταν η ταχθείσα από το δικα­στή­ριο προ­θε­σμία για την προ­σκό­μιση νομι­μο­ποι­η­τι­κών εγγρά­φων παρέλ­θει χωρίς απο­τέ­λε­σμα, το ένδικο βοήθημα απορ­ρί­πτε­ται υπο­χρε­ω­τικά ως απα­ρά­δε­κτο, καθώς η προ­θε­σμία αυτή έχει ανα­τρε­πτικό χαρα­κτήρα.

Αξίζει να σημειω­θεί ότι δεν επι­βλή­θη­καν δικα­στικά έξοδα σε βάρος της ΔΕΥΑΡ, όχι όμως λόγω κάποιας ευνοϊ­κής κρίσης, αλλά απλώς επειδή η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου δεν υπέβαλε σχετικό αίτημα. Η απόφαση δημο­σιεύ­τηκε στο ακρο­α­τή­ριο του δικα­στη­ρίου στις 22 Ιουνίου 2026.

Τι σημαί­νει πρα­κτικά η απόρ­ριψη

Η δικα­στική εξέλιξη έχει σαφείς πρα­κτι­κές συνέ­πειες. Το πρό­στιμο των 19.440 ευρώ, μαζί με το ψηφιακό τέλος συναλ­λα­γής, παρα­μέ­νει σε πλήρη ισχύ, καθώς η μονα­δική δικα­στική προ­σπά­θεια ακύ­ρω­σής του κατέρ­ρευσε χωρίς ποτέ να εξε­τα­στεί η ουσία της. Οι ισχυ­ρι­σμοί που ενδε­χο­μέ­νως θα προ­έ­βαλλε η επι­χεί­ρηση για τη λει­τουρ­γία του βιο­λο­γι­κού καθα­ρι­σμού, τους ελέγ­χους και τα ευρή­ματα των αυτο­ψιών δεν κρί­θη­καν ποτέ, αφού η υπόθεση στα­μά­τησε στο πρώτο και στοι­χειω­δέ­στερο δια­δι­κα­στικό σκα­λο­πάτι.

Το ερώτημα που ανα­δει­κνύ­ε­ται είναι πώς μια δημο­τική επι­χεί­ρηση, η οποία δια­θέ­τει νομική υπη­ρε­σία και διοι­κη­τικό μηχα­νι­σμό, έφτασε στο σημείο να χάσει μια δικα­στική υπόθεση με δια­κύ­βευμα σχεδόν 20.000 ευρώ δημο­τι­κών πόρων, όχι στην ουσία αλλά σε μια τυπική προ­ϋ­πό­θεση που γνω­ρί­ζει κάθε διά­δι­κος. Ο νόμος 1069/1980, που διέπει τις δημο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης, ορίζει με σαφή­νεια ότι το Διοι­κη­τικό Συμ­βού­λιο είναι το αρμόδιο όργανο για να απο­φα­σί­ζει την άσκηση ένδικων βοη­θη­μά­των. Το αν υπήρξε τέτοια απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑΡ και, εφόσον υπήρξε, γιατί δεν προ­σκο­μί­στηκε ποτέ στο δικα­στή­ριο, είναι σημεία που δεν διευ­κρι­νί­ζο­νται στα δια­θέ­σιμα στοι­χεία.

Το βαρύ παρα­σκή­νιο της υπό­θε­σης της Κρε­μα­στής

Η δικα­στική αυτή κατά­ληξη δεν μπορεί να απο­συν­δε­θεί από το συνο­λικό ιστο­ρικό της μονάδας. Ο βιο­λο­γι­κός καθα­ρι­σμός της Κρε­μα­στής απο­τε­λεί αντι­κεί­μενο περι­βαλ­λο­ντι­κής και διοι­κη­τι­κής διε­ρεύ­νη­σης επί σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες. Οι περι­βαλ­λο­ντι­κοί όροι λει­τουρ­γίας της εγκα­τά­στα­σης, που είχαν εγκρι­θεί προ­σω­ρινά με απόφαση του 1999, έπαψαν να ισχύουν από το 2004, με απο­τέ­λε­σμα η μονάδα να λει­τουρ­γεί έκτοτε χωρίς θεσμική κάλυψη, σύμφωνα με τις δια­πι­στώ­σεις της Περι­φέ­ρειας.

Το 2019 και το 2020 είχαν επι­βλη­θεί εκ νέου διοι­κη­τι­κές κυρώ­σεις για ίδιες ή παρό­μοιες παρα­βά­σεις, χωρίς ωστόσο να ακο­λου­θή­σει πλήρης συμ­μόρ­φωση. Οι αυτο­ψίες του 2024 και του 2025, που διε­νερ­γή­θη­καν ύστερα από εντολές της Εισαγ­γε­λίας Πρω­το­δι­κών Ρόδου, κατέ­γρα­ψαν ρύπανση του υδά­τι­νου περι­βάλ­λο­ντος από ανε­πε­ξέρ­γα­στα από­βλητα, ενώ σε αρκετές περι­πτώ­σεις δια­πι­στώ­θηκε ότι απου­σί­αζε εντελώς η απο­λύ­μανση μέσω χλω­ρί­ω­σης. Οι αρμό­διες υπη­ρε­σίες είχαν χαρα­κτη­ρί­σει τη λει­τουρ­γία της μονάδας επι­κίν­δυνη και μη σύμφωνη με τις θεμε­λιώ­δεις προ­δια­γρα­φές ασφα­λείας, γεγονός που οδήγησε και στην κατάρ­τιση Πλάνου Διορ­θω­τι­κών Ενερ­γειών με υπο­χρε­ω­τικό και επεί­γο­ντα χαρα­κτήρα.