Απορρίφθηκε η προσφυγή της ΔΕΥΑΡ για το πρόστιμο του βιολογικού καθαρισμού της Κρεμαστής

•Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε απα­ρά­δε­κτη την προ­σφυ­γή της δη­μο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης κατά της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, καθώς δεν προ­σκο­μί­στη­καν ποτέ τα νο­μι­μο­ποι­η­τι­κά έγ­γρα­φα για την άσκη­σή της • Το πρό­στι­μο για τη λει­τουρ­γία της μο­νά­δας επε­ξερ­γα­σί­ας λυ­μά­των της Κρε­μα­στής πα­ρα­μέ­νει σε πλήρη ισχύ

Σε δι­κα­στι­κή ήττα με ιδιαί­τε­ρη θε­σμι­κή βα­ρύ­τη­τα εξε­λί­χθη­κε για τη Δη­μο­τι­κή Επι­χεί­ρη­ση Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου η προ­σπά­θεια ακύ­ρω­σης του προ­στί­μου που της είχε επι­βλη­θεί το κα­λο­καί­ρι του 2025 για τη λει­τουρ­γία του βιο­λο­γι­κού κα­θα­ρι­σμού της Κρε­μα­στής.

Με την υπ’ αριθ­μόν Α202/2026 από­φα­σή του, το Διοι­κη­τι­κό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ρι­ψε την προ­σφυ­γή της ΔΕΥΑΡ ως απα­ρα­δέ­κτως ασκη­θεί­σα, χωρίς το δι­κα­στή­ριο να ει­σέλ­θει καν στην ου­σια­στι­κή εξέ­τα­ση των ισχυ­ρι­σμών της επι­χεί­ρη­σης. Η αιτία της απόρ­ρι­ψης δεν εντο­πί­ζε­ται σε κά­ποιο σύν­θε­το νο­μι­κό ζή­τη­μα αλλά σε μια στοι­χειώ­δη δια­δι­κα­στι­κή πα­ρά­λει­ψη, καθώς η δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση δεν προ­σκό­μι­σε ποτέ στο δι­κα­στή­ριο τα έγ­γρα­φα που απο­δει­κνύ­ουν ότι είχε λάβει νό­μι­μη από­φα­ση να ασκή­σει την προ­σφυ­γή.

Το ιστο­ρι­κό του προ­στί­μου

Η υπό­θε­ση ξε­κι­νά από την υπ’ αριθ­μόν 2188/30.6.2025 από­φα­ση του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου κ. Χρή­στου Ευ­στρα­τί­ου, με την οποία επι­βλή­θη­κε στη ΔΕΥΑΡ διοι­κη­τι­κό πρό­στι­μο ύψους 19.440 ευρώ, πλέον ψη­φια­κού τέ­λους συ­ναλ­λα­γής 466,56 ευρώ, για πα­ρά­βα­ση της πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής νο­μο­θε­σί­ας κατά τη λει­τουρ­γία της εγκα­τά­στα­σης επε­ξερ­γα­σί­ας και διά­θε­σης αστι­κών λυ­μά­των στην Κρε­μα­στή. Η επι­βο­λή της κύ­ρω­σης είχε τεκ­μη­ριω­θεί από σειρά επι­θε­ω­ρή­σε­ων, ερ­γα­στη­ρια­κών ελέγ­χων και αυ­το­ψιών, οι οποί­ες είχαν ενερ­γο­ποι­η­θεί τόσο από τις υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου όσο και κα­τό­πιν ει­σαγ­γε­λι­κών εντο­λών, με τα ευ­ρή­μα­τα να κα­τα­γρά­φουν λει­τουρ­γία της μο­νά­δας εκτός νο­μο­θε­τι­κού πλαι­σί­ου και ελ­λεί­ψεις στη δια­χεί­ρι­ση και στην ποιό­τη­τα των εξερ­χό­με­νων απο­βλή­των.

Η ΔΕΥΑΡ επέ­λε­ξε τον δρόμο της δι­κα­στι­κής αμ­φι­σβή­τη­σης και στις 14 Νο­εμ­βρί­ου 2025 κα­τέ­θε­σε προ­σφυ­γή ενώ­πιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, ζη­τώ­ντας την ακύ­ρω­ση της από­φα­σης του αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη. Η υπό­θε­ση προσ­διο­ρί­στη­κε να συ­ζη­τη­θεί στο Δεύ­τε­ρο Μο­νο­με­λές Τμήμα του δι­κα­στη­ρί­ου, με δι­κα­στή την Πρω­το­δί­κη Διοι­κη­τι­κών Δι­κα­στη­ρί­ων κ. Ει­ρή­νη Τσου­κα­λά.

Τι συ­νέ­βη στο ακρο­α­τή­ριο

Η συ­ζή­τη­ση της προ­σφυ­γής πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 19 Μαρ­τί­ου 2026, στην αί­θου­σα συ­νε­δριά­σε­ων του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου. Για λο­γα­ρια­σμό της ΔΕΥΑΡ πα­ρα­στά­θη­κε η δι­κη­γό­ρος κ. Καλ­λι­ρόη Νι­κο­λι­δά­κη, ενώ την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου εκ­προ­σώ­πη­σε με δή­λω­ση ο πλη­ρε­ξού­σιος δι­κη­γό­ρος κ. Γε­ώρ­γιος Μαυ­ρομ­μά­της.

Κατά τη δι­κά­σι­μο εκεί­νη προ­έ­κυ­ψε το κρί­σι­μο ζή­τη­μα που τε­λι­κά έκρι­νε την τύχη της υπό­θε­σης. Το δι­κό­γρα­φο της προ­σφυ­γής έφερε μόνο την υπο­γρα­φή της δι­κη­γό­ρου, χωρίς να συ­νο­δεύ­ε­ται από τα απα­ραί­τη­τα στοι­χεία που απο­δει­κνύ­ουν ότι το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο της επι­χεί­ρη­σης είχε λάβει από­φα­ση για την άσκη­σή της και ότι η δι­κη­γό­ρος είχε λάβει νό­μι­μη πλη­ρε­ξου­σιό­τη­τα. Το δι­κα­στή­ριο, κα­τό­πιν αι­τή­μα­τος της ίδιας της πλη­ρε­ξου­σί­ας, χο­ρή­γη­σε προ­θε­σμία 10 ημε­ρο­λο­για­κών ημε­ρών προ­κει­μέ­νου να προ­σκο­μι­στούν τα νο­μι­μο­ποι­η­τι­κά έγ­γρα­φα, όπως ρητά προ­βλέ­πει ο Κώ­δι­κας Διοι­κη­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας.

Η προ­θε­σμία αυτή έληγε στις 30 Μαρ­τί­ου 2026. Όπως όμως δια­πί­στω­σε το δι­κα­στή­ριο, η προ­θε­σμία πα­ρήλ­θε άπρα­κτη, καθώς δεν προ­σκο­μί­στη­κε κα­νέ­να απο­λύ­τως έγ­γρα­φο. Πα­ράλ­λη­λα, ούτε ο νό­μι­μος εκ­πρό­σω­πος της επι­χεί­ρη­σης εμ­φα­νί­στη­κε στο ακρο­α­τή­ριο για να δη­λώ­σει ότι εγκρί­νει την άσκη­ση της προ­σφυ­γής, ενώ από κα­νέ­να στοι­χείο δεν προ­έ­κυ­ψε λόγος ανω­τέ­ρας βίας που να δι­καιο­λο­γεί την πα­ρά­λει­ψη.

Η κρίση του δι­κα­στη­ρί­ου

Με βάση τα δε­δο­μέ­να αυτά, το δι­κα­στή­ριο, ασκώ­ντας τον αυ­τε­πάγ­γελ­το έλεγ­χο των δια­δι­κα­στι­κών προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων που του επι­βάλ­λει ο νόμος, έκρι­νε ότι η προ­σφυ­γή έπρε­πε να απορ­ρι­φθεί ως απα­ρα­δέ­κτως ασκη­θεί­σα, λόγω μη νο­μι­μο­ποί­η­σης της δι­κη­γό­ρου που την υπέ­γρα­φε. Στην από­φα­ση υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι, κατά πάγια νο­μο­λο­γία του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, όταν η τα­χθεί­σα από το δι­κα­στή­ριο προ­θε­σμία για την προ­σκό­μι­ση νο­μι­μο­ποι­η­τι­κών εγ­γρά­φων πα­ρέλ­θει χωρίς απο­τέ­λε­σμα, το έν­δι­κο βο­ή­θη­μα απορ­ρί­πτε­ται υπο­χρε­ω­τι­κά ως απα­ρά­δε­κτο, καθώς η προ­θε­σμία αυτή έχει ανα­τρε­πτι­κό χα­ρα­κτή­ρα.

Αξί­ζει να ση­μειω­θεί ότι δεν επι­βλή­θη­καν δι­κα­στι­κά έξοδα σε βάρος της ΔΕΥΑΡ, όχι όμως λόγω κά­ποιας ευ­νοϊ­κής κρί­σης, αλλά απλώς επει­δή η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου δεν υπέ­βα­λε σχε­τι­κό αί­τη­μα. Η από­φα­ση δη­μο­σιεύ­τη­κε στο ακρο­α­τή­ριο του δι­κα­στη­ρί­ου στις 22 Ιου­νί­ου 2026.

Τι ση­μαί­νει πρα­κτι­κά η απόρ­ρι­ψη

Η δι­κα­στι­κή εξέ­λι­ξη έχει σα­φείς πρα­κτι­κές συ­νέ­πειες. Το πρό­στι­μο των 19.440 ευρώ, μαζί με το ψη­φια­κό τέλος συ­ναλ­λα­γής, πα­ρα­μέ­νει σε πλήρη ισχύ, καθώς η μο­να­δι­κή δι­κα­στι­κή προ­σπά­θεια ακύ­ρω­σής του κα­τέρ­ρευ­σε χωρίς ποτέ να εξε­τα­στεί η ουσία της. Οι ισχυ­ρι­σμοί που εν­δε­χο­μέ­νως θα προ­έ­βαλ­λε η επι­χεί­ρη­ση για τη λει­τουρ­γία του βιο­λο­γι­κού κα­θα­ρι­σμού, τους ελέγ­χους και τα ευ­ρή­μα­τα των αυ­το­ψιών δεν κρί­θη­καν ποτέ, αφού η υπό­θε­ση στα­μά­τη­σε στο πρώτο και στοι­χειω­δέ­στε­ρο δια­δι­κα­στι­κό σκα­λο­πά­τι.

Το ερώ­τη­μα που ανα­δει­κνύ­ε­ται είναι πώς μια δη­μο­τι­κή επι­χεί­ρη­ση, η οποία δια­θέ­τει νο­μι­κή υπη­ρε­σία και διοι­κη­τι­κό μη­χα­νι­σμό, έφτα­σε στο ση­μείο να χάσει μια δι­κα­στι­κή υπό­θε­ση με δια­κύ­βευ­μα σχε­δόν 20.000 ευρώ δη­μο­τι­κών πόρων, όχι στην ουσία αλλά σε μια τυ­πι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση που γνω­ρί­ζει κάθε διά­δι­κος. Ο νόμος 1069/1980, που διέ­πει τις δη­μο­τι­κές επι­χει­ρή­σεις ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης, ορί­ζει με σα­φή­νεια ότι το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο είναι το αρ­μό­διο όρ­γα­νο για να απο­φα­σί­ζει την άσκη­ση έν­δι­κων βοη­θη­μά­των. Το αν υπήρ­ξε τέ­τοια από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου της ΔΕΥΑΡ και, εφό­σον υπήρ­ξε, γιατί δεν προ­σκο­μί­στη­κε ποτέ στο δι­κα­στή­ριο, είναι ση­μεία που δεν διευ­κρι­νί­ζο­νται στα δια­θέ­σι­μα στοι­χεία.

Το βαρύ πα­ρα­σκή­νιο της υπό­θε­σης της Κρε­μα­στής

Η δι­κα­στι­κή αυτή κα­τά­λη­ξη δεν μπο­ρεί να απο­συν­δε­θεί από το συ­νο­λι­κό ιστο­ρι­κό της μο­νά­δας. Ο βιο­λο­γι­κός κα­θα­ρι­σμός της Κρε­μα­στής απο­τε­λεί αντι­κεί­με­νο πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής και διοι­κη­τι­κής διε­ρεύ­νη­σης επί σχε­δόν δύο δε­κα­ε­τί­ες. Οι πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κοί όροι λει­τουρ­γί­ας της εγκα­τά­στα­σης, που είχαν εγκρι­θεί προ­σω­ρι­νά με από­φα­ση του 1999, έπα­ψαν να ισχύ­ουν από το 2004, με απο­τέ­λε­σμα η μο­νά­δα να λει­τουρ­γεί έκτο­τε χωρίς θε­σμι­κή κά­λυ­ψη, σύμ­φω­να με τις δια­πι­στώ­σεις της Πε­ρι­φέ­ρειας.

Το 2019 και το 2020 είχαν επι­βλη­θεί εκ νέου διοι­κη­τι­κές κυ­ρώ­σεις για ίδιες ή πα­ρό­μοιες πα­ρα­βά­σεις, χωρίς ωστό­σο να ακο­λου­θή­σει πλή­ρης συμ­μόρ­φω­ση. Οι αυ­το­ψί­ες του 2024 και του 2025, που διε­νερ­γή­θη­καν ύστε­ρα από εντο­λές της Ει­σαγ­γε­λί­ας Πρω­το­δι­κών Ρόδου, κα­τέ­γρα­ψαν ρύ­παν­ση του υδά­τι­νου πε­ρι­βάλ­λο­ντος από ανε­πε­ξέρ­γα­στα από­βλη­τα, ενώ σε αρ­κε­τές πε­ρι­πτώ­σεις δια­πι­στώ­θη­κε ότι απου­σί­α­ζε εντε­λώς η απο­λύ­μαν­ση μέσω χλω­ρί­ω­σης. Οι αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες είχαν χα­ρα­κτη­ρί­σει τη λει­τουρ­γία της μο­νά­δας επι­κίν­δυ­νη και μη σύμ­φω­νη με τις θε­με­λιώ­δεις προ­δια­γρα­φές ασφα­λεί­ας, γε­γο­νός που οδή­γη­σε και στην κα­τάρ­τι­ση Πλά­νου Διορ­θω­τι­κών Ενερ­γειών με υπο­χρε­ω­τι­κό και επεί­γο­ντα χα­ρα­κτή­ρα.