Αποκατάσταση συνταξιούχου τραπεζικού που βρέθηκε υπόλογος για «τοκογλυφία»

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου έγινε δεκτή εν μέρει η αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης από αδι­κο­πρα­ξία που άσκησε ένας συντα­ξιού­χος τρα­πε­ζι­κός κατά επι­χει­ρη­μα­τία της Ρόδου διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μί­ωση ύψους 100.000 ευρώ για βλάβες που του προ­κά­λεσε.

Το δικα­στή­ριο μάλιστα ανα­βάλ­λει τη συζή­τηση της αγωγής, ως προς το σκέλος της που αφορά στην αιτού­μενη χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης που προ­κλή­θηκε από το αδίκημα της απάτης στο δικα­στή­ριο, έως ότου περα­τω­θεί αμε­τά­κλητα η εκκρε­μούσα ενώπιον του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου δίκη επί δύο ανα­κο­πών του ενα­γο­μέ­νου κατά του ενά­γο­ντος.

Σημειώ­νε­ται μάλιστα ότι ήδη το Εφετείο έχει επι­λη­φθεί και ως εκ τούτου θα πρέπει να ανα­μέ­νο­νται εξε­λί­ξεις και στο συγκε­κρι­μένο επίπεδο της ένδικης δια­φο­ράς.

Ο συντα­ξιού­χος τρα­πε­ζι­κός βρί­σκε­ται σε έντονη αντι­δι­κία με τον ενα­γό­μενο από το έτος 2010 όταν εξέδωσε σε βάρος του δύο δια­τα­γές πλη­ρω­μής του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για τα ποσά των 100.400 ευρώ και 33.200 ευρώ αντί­στοιχα.

Η έκδοση των δια­τα­γών πλη­ρω­μής στη­ρί­χθηκε σε ίσης αξίας 6 μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νων επι­τα­γών τις οποίες είχε εκδώσει ο ενα­γό­με­νος το έτος 2007 μαζί με άλλες 4 επι­πλέον επι­τα­γές αξίας 66.400 ευρώ σε διαταγή του τότε συνε­ταί­ρου του, λόγω της πώλησης σ’ αυτόν από τον τελευ­ταίο των εται­ρι­κών μερι­δίων που είχε στην ομόρ­ρυθμη εται­ρεία τους.

Από την εται­ρεία αυτή ο συνέ­ται­ρος απο­χώ­ρησε και ο ενάγων απέ­κτησε τις επι­τα­γές με οπι­σθο­γρά­φηση το έτος 2007 για εξα­σφά­λισή του, όταν του δάνεισε άτοκα το ποσό των 125.000 ευρώ για να τον διευ­κο­λύ­νει να απο­πλη­ρώ­σει ληξι­πρό­θε­σμη υπο­χρέ­ωση που είχε σε τράπεζα.

Κατά των δια­τα­γών πλη­ρω­μής ο εγκα­λού­με­νος άσκησε δύο ανα­κο­πές ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου προ­βάλ­λο­ντας μεταξύ άλλων τον ψευδή ισχυ­ρι­σμό ότι επρό­κειτο τάχα για επι­τα­γές «ευκο­λίας» τις οποίες εξέδωσε και παρέ­δωσε στον «παιδικό» του φίλο για να τις χρη­σι­μο­ποι­ή­σει προ­κει­μέ­νου να δανειο­δο­τη­θεί με την προ­ε­ξό­φλησή τους, ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ενσω­μά­τω­ναν το τίμημα της πώλησης προς αυτόν των εται­ρι­κών μερι­δίων του συνε­ταί­ρου του.

Δια­βλέ­πο­ντας, όπως τονίζει ο ενάγων, ότι η αιτίαση των δήθεν επι­τα­γών «ευκο­λίας» δεν επρό­κειτο να ευδο­κι­μή­σει μεθό­δευσε το φαντα­στικό σενάριο ότι ο τελευ­ταίος απώλεσε τα σώματα των 6 επι­τα­γών που του είχε παρα­δώ­σει με οπι­σθο­γρά­φηση ώστε να παρε­μπο­δί­σει την είσπραξή τους.

Όταν δια­πί­στωσε ότι το σενάριο της δήθεν «απώ­λειας» των επι­τα­γών δεν επρό­κειτο να ευδο­κι­μή­σει υπέβαλε ενα­ντίον του συντα­ξιού­χου τρα­πε­ζι­κού έγκληση κατη­γο­ρώ­ντας τον για τις πράξεις της απάτης ενώπιον Δικα­στη­ρίου με ιδιαί­τερα τεχνά­σματα και κυρίως της κακουρ­γη­μα­τι­κής τοκο­γλυ­φίας!

Μετά την υποβολή της έγκλη­σης κινή­θηκε σε βάρος του ενά­γο­ντος ποινική δίωξη και δια­τά­χθηκε η διε­νέρ­γεια κύριας ανά­κρι­σης γεγονός το οποίο έσπευσε και δημο­σιο­ποί­ησε ο ενα­γό­με­νος.

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κων Ρόδου με αμε­τά­κλητο βού­λευμά του έκρινε ότι δεν έπρεπε να γίνει σε βάρος του συντα­ξιού­χου τρα­πε­ζι­κού κατη­γο­ρία και έθεσε την εντελώς αβάσιμη έγκληση στο αρχείο.

Όπως είχε δικαί­ωμα κατε­μή­νυσε τον ενα­γό­μενο για την έκδοση των 6 ακά­λυ­πτων επι­τα­γών που κατείχε με απο­τέ­λε­σμα να κατα­δι­κα­στεί αμε­τά­κλητα.

Μετά την εξέλιξη αυτή απέφυγε να κατα­μη­νύ­σει τον αντί­δικό του για ψευδή κατα­μή­νυση για τον δια­συρμό του και την ταλαι­πω­ρία του και επε­δί­ωξε πλέον την εκδί­καση των ανα­κο­πών του στα Πολι­τικά Δικα­στή­ρια.

Οι ανα­κο­πές αυτές που άσκησε ο ενα­γό­με­νος κατά των δύο δια­τα­γών πλη­ρω­μής που εξέδωσε, απορ­ρί­φθη­καν.

Παρά τη δικαί­ωσή του και την απαλ­λαγή του ο ενα­γό­με­νος, όπως τονίζει, επι­κα­λέ­σθηκε και πάλι τα σενάρια ότι τάχα επρό­κειτο για «επι­τα­γές ευκο­λίας» για «προϊόν τοκο­γλυ­φι­κού δανει­σμού», κλπ.

Κατά την εκδί­καση των εφέσεων που άσκησε ο ενα­γό­με­νος έλαβε αντί­γραφα των γραπτών προ­τά­σεων που κατέ­θεσε.

Οπως τονίζει, έμεινε εμβρό­ντη­τος και συγκλο­νι­σμέ­νος από τη δόλια προ­σπά­θειά του να τον χαρα­κτη­ρί­σει και πάλι «τοκο­γλύφο».

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι οι ισχυ­ρι­σμοί του ενα­γο­μέ­νου για τον ενά­γο­ντα, ήτοι ότι αυτός προ­βαί­νει σε τοκο­γλυ­φι­κούς δανει­σμούς, ενώ επι­πλέον ότι το δάνειο το οποίο χορή­γησε ο ενάγων σε μη διάδικο ήταν τοκο­γλυ­φικό, για το λόγο δε αυτό του οπι­σθο­γρά­φησε ο τελευ­ταίος τις επι­τα­γές, επί των οποίων εκδό­θηκε η διαταγή πλη­ρω­μής συνι­στούν γεγο­νότα, αφού απο­τε­λούν συγκε­κρι­μένη συμπε­ρι­φορά, υπο­πί­πτουσα στις αισθή­σεις, δεκτική από­δει­ξης, η οποία, ανα­κοι­νού­μενη σε τρίτον, μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του, καθόσον αμφι­σβη­τεί­ται η ηθική ακε­ραιό­τητα και η κοι­νω­νική αξία του, καθόσον τον εμφα­νί­ζει να έχει τελέσει το αδίκημα της τοκο­γλυ­φίας.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Μανώλης Κου­τσού­κος.