Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε την έφεση συνταξιούχου ηλεκτρολόγου κατά της ΔΕΥΑΡ

Με την υπ’ αριθμόν 197/2026 απόφασή του, το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δικά­ζο­ντας ως δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο κατά την ειδική δια­δι­κα­σία των περιου­σια­κών δια­φο­ρών, απέρ­ριψε στο σύνολό της ως ουσία αβάσιμη την έφεση που άσκησε συντα­ξιού­χος ηλε­κτρο­λό­γος μηχα­νι­κός κατά της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης Απο­χέ­τευ­σης Δήμου Ρόδου (ΔΕΥΑΡ).

Η υπόθεση αφορά μισθο­λο­γι­κές περι­κο­πές που η επι­χεί­ρηση εφάρ­μοσε κατά τα έτη 2010, 2011 και 2012, επι­κα­λού­μενη τους νόμους 3833/2010 και 3845/2010, τους οποίους, όπως αργό­τερα ανα­γνώ­ρισε η ίδια, είχε ερμη­νεύ­σει εσφαλ­μένα.

Ο ημε­δα­πός εκκαλών απα­σχο­λή­θηκε στη ΔΕΥΑΡ από την 10η Αυγού­στου 1983 ως ηλε­κτρο­λό­γος μηχα­νι­κός με σύμβαση εξαρ­τη­μέ­νης εργα­σίας αορί­στου χρόνου.

Η εργα­σιακή του σχέση με την επι­χεί­ρηση τερ­μα­τί­στηκε στις 31 Μαρτίου 2014, οπότε απο­χώ­ρησε λόγω συντα­ξιο­δό­τη­σης γήρατος, έπειτα από 30 και πλέον χρόνια υπη­ρε­σίας. Κατά τα έτη 2010, 2011 και 2012, η ενα­γό­μενη επι­χεί­ρηση του μείωσε μονο­με­ρώς τον μισθό κατά ποσοστό 10%, ήτοι κατά 410,11 ευρώ μηνιαίως, επι­κα­λού­μενη τις ρυθ­μί­σεις των νόμων 3833/2010 και 3845/2010. Τα έτη 2016 και 2017, ωστόσο, το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο της ΔΕΥΑΡ ανα­γνώ­ρισε με απο­φά­σεις του ότι οι περι­κο­πές εκείνες στη­ρί­χθη­καν σε εσφαλ­μένη νομική ερμη­νεία και απο­φά­σισε την επι­στροφή των ποσών στους θιγέ­ντες εργα­ζο­μέ­νους. Στον ημεδαπό εκκα­λού­ντα επι­στρά­φη­καν οι μισθο­λο­γι­κές μειώ­σεις των ετών 2011 και 2012, συνο­λι­κού ύψους 23.460,37 ευρώ, χωρίς όμως τους αντί­στοι­χους τόκους.

Το ποσό της μείωσης για το έτος 2010, ύψους 11.713,72 ευρώ, δεν του κατα­βλή­θηκε λόγω παρα­γρα­φής.

Στις 17 Φεβρουα­ρίου 2020, ο ημε­δα­πός κατέ­θεσε αγωγή ενώπιον του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου. Με αυτήν διεκ­δι­κούσε δύο επι­μέ­ρους κον­δύ­λια. Πρώτον, τους δεδου­λευ­μέ­νους τόκους επί του κεφα­λαίου των μισθο­λο­γι­κών περι­κο­πών για το διά­στημα από 1 Ιανουα­ρίου 2013 έως 31 Δεκεμ­βρίου 2018, ύψους 3.629,37 ευρώ. Δεύ­τε­ρον, χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης συνο­λι­κού ύψους 14.859,76 ευρώ, που ανα­λυό­ταν σε 11.713,72 ευρώ για τις μη επι­στρα­φεί­σες περι­κο­πές του 2010, 2.346,04 ευρώ για νομικά έξοδα δικη­γό­ρου και 800 ευρώ για έξοδα διεκ­δί­κη­σης.

Το σύνολο της αξίωσής του ανερ­χό­ταν σε 18.489,13 ευρώ. Η αγωγή συζη­τή­θηκε στις 21 Σεπτεμ­βρίου 2021 και επ’ αυτής εκδό­θηκε η υπ’ αριθμόν 35/2022 ορι­στική απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου, η οποία έγινε εν μέρει δεκτή.

Συγκε­κρι­μένα, το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο επι­δί­κασε 2.688 ευρώ για τους τόκους του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος από 1 Ιανουα­ρίου 2015 έως 27 Δεκεμ­βρίου 2018, ενώ απέρ­ριψε τους τόκους για τα έτη 2013 και 2014 ύψους 941,37 ευρώ ως παρα­γε­γραμ­μέ­νους, καθώς και το σύνολο της αξίωσης για ηθική βλάβη ως μη νόμιμη.

Στις 9 Φεβρουα­ρίου 2024, άσκησε έφεση κατά της πρω­τό­δι­κης από­φα­σης. Τον εκπρο­σώ­πησε ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ο κ. Σπυ­ρί­δων Σαλα­μα­στρά­κης.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου απέρ­ριψε και τους δύο λόγους εφέσεως ως ουσία αβά­σι­μους. Ως προς τον πρώτο, το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η ανα­γνώ­ριση του κεφα­λαίου δεν συνε­πά­γε­ται αυτο­μά­τως τη διακοπή της παρα­γρα­φής και των τόκων, καθώς αυτοί συνι­στούν αυθύ­παρ­κτη έναντι του κεφα­λαίου απαί­τηση. Για τη διακοπή της παρα­γρα­φής τους απαι­τεί­ται ειδική ανα­γνώ­ριση εκ μέρους της οφει­λέ­τριας, την οποία ο εκκαλών δεν επι­κα­λέ­στηκε.