Α-τύπος και υπογραμμός: Βία παντού

Το πόσο έχει ει­σχω­ρή­σει η κάθε μορ­φής βία στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, αρκεί μια πιο προ­σε­κτι­κή ματιά γύρω μας για να γίνει αντι­λη­πτό. Η κοι­νω­νία μας τρο­φο­δο­τεί τη βία και η βία την κοι­νω­νία.

Βία στην κοι­νω­νία, βία στην πο­λι­τι­κή, βία στα γή­πε­δα, βία στα σχο­λεία, βία στην οι­κο­γέ­νεια, βία στην ερ­γα­σία, βία στην τη­λε­ό­ρα­ση, βία στους δρό­μους, βία πα­ντού.

H βία δεν είναι μόνο φυ­σι­κή και σω­μα­τι­κή, δεν είναι μόνο ψυ­χο­λο­γι­κή, δεν είναι μόνο λε­κτι­κή, δεν είναι μόνο κα­τα­πά­τη­ση στοι­χειω­δών δι­καιω­μά­των, έλεγ­χος, κοι­νω­νι­κή απο­μό­νω­ση και οι­κο­νο­μι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση.

Βία είναι κάθε συ­μπε­ρι­φο­ρά ή συ­στη­μα­τι­κή πο­λι­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ράς που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για να εξα­να­γκά­σει, να κυ­ριαρ­χή­σει ή να απο­μο­νώ­σει.  Eίναι κάθε σω­μα­τι­κή, ψυ­χο­λο­γι­κή και λε­κτι­κή κα­κο­ποί­η­ση αν­θρώ­που που δη­μιουρ­γεί σω­μα­τι­κό ή ψυ­χι­κό πόνο.

Βία είναι η χρήση κάθε μορ­φής εξου­σί­ας που επι­βάλ­λε­ται για τη δια­τή­ρη­ση του ελέγ­χου και της συ­μπε­ρι­φο­ράς. Βία είναι ό,τι προ­κα­λεί πόνο.

Στην δύ­σκο­λη εποχή που δια­νύ­ου­με, η βία εξα­πλώ­νε­ται σε κάθε μορφή της, αλ­λοιώ­νει συ­μπε­ρι­φο­ρές, σχέ­σεις, αν­θρώ­πους. Υπο­βό­σκει σε κάθε πτυχή της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας με­τα­τρέ­πο­ντάς μας σε εν δυ­νά­μει θύ­μα­τα αλλά και θύτες. Και η πα­γί­δα είναι πως αυτό, δεν γί­νε­ται εύ­κο­λα αντι­λη­πτό.

Οι απαι­τή­σεις των και­ρών μάς έχουν στε­ρή­σει, την κα­τα­νό­η­ση, τον διά­λο­γο, την διά­θε­ση για επι­κοι­νω­νία, μας έχουν με­τα­τρέ­ψει σε αν­θρώ­πους που λει­τουρ­γούν πε­ρισ­σό­τε­ρο μη­χα­νι­κά και λι­γό­τε­ρο ή και κα­θό­λου συ­ναι­σθη­μα­τι­κά. Ξε­χά­σα­με να λέμε «ευ­χα­ρι­στώ», «πα­ρα­κα­λώ», να ζη­τά­με συγ­γνώ­μη, να απο­λο­γού­μα­στε για τα λάθη μας ή ακόμα και να τα επι­ση­μαί­νου­με κα­λο­προ­αί­ρε­τα στους άλ­λους.

Εχου­με χάσει την ευ­γέ­νειά μας. Όταν από μία κοι­νω­νία λεί­πει η ευ­γέ­νεια, βα­σι­λεύ­ει ο θυμός και ό,τι αυτός μπο­ρεί να επι­φέ­ρει. Και τα απο­τε­λέ­σμα­τα τα βλέ­που­με κα­θη­με­ρι­νά γύρω μας.

Η κοι­νω­νία μας χρειά­ζε­ται να ημε­ρέ­ψει. Δεν υπάρ­χει εν­δε­δειγ­μέ­νος τρό­πος. Ο κα­θέ­νας από εμάς χρειά­ζε­ται να προ­σπα­θή­σει μόνος του, στο σπίτι του, στον πε­ρί­γυ­ρό του.

Ψιλά γράμ­μα­τα θα μου πεις… Σε τόσο δύ­σκο­λους και­ρούς να μι­λά­με για ευ­γέ­νεια και εξά­λει­ψη της βίας, όταν πε­ρι­μέ­νουν στοί­βα οι λο­γα­ρια­σμοί, όταν τα έξοδα τρέ­χουν, όταν κιν­δυ­νεύ­ει η δου­λειά σου, το σπίτι σου, όταν έχουν κλο­νι­στεί τρι­γύ­ρω σου όλα συ­θέ­με­λα σε μια κοι­νω­νία που μέχρι πρό­τι­νος έμοια­ζε –του­λά­χι­στον- αν­θρώ­πι­νη.

Ψιλά γράμ­μα­τα, ίσως… μέχρι να έρ­θεις αντι­μέ­τω­πος με το ωμό και σκλη­ρό πρό­σω­πο της βίας. Γιατί είναι εδώ και δεν κάνει δια­κρί­σεις. Και είναι στο χέρι μας να το προ­λά­βου­με.