Γ. Μαχαιρίδης: «Οι όποιες επιλογές μας έχουν ανάγκη να γίνονται με λογική και συναίσθηση ευθύνης»

Η απά­ντη­ση που θα δώσει ο ψη­φο­φό­ρος την προ­σε­χή Κυ­ρια­κή, «πρέ­πει να κα­λύ­πτει όλα τα επί­πε­δα, θα πρέ­πει να δώσει απά­ντη­ση ότι αρ­νεί­ται την δια­πλο­κή, την αδια­φά­νεια, την πο­δη­γέ­τη­ση της πο­λι­τι­κής από τους ισχυ­ρούς πο­λι­τι­κούς πα­ρά­γο­ντες, να επι­βρα­βεύ­σει το πο­λι­τι­κό ήθος, να πάψει να είναι απλός θε­α­τής και να γίνει συμ­μέ­το­χος στη δια­μόρ­φω­ση του νέου πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού και σε κε­ντρι­κό επί­πε­δο και το­πι­κά».

Αυτά ανα­φέ­ρει, με­τα­ξύ άλλων, σε μίνι συ­νέ­ντευ­ξή του προς την «δ», ενό­ψει των επα­να­λη­πτι­κών εκλο­γών της προ­σε­χούς Κυ­ρια­κής, ο υπο­ψή­φιος πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Γιάν­νης Μα­χαι­ρί­δης και το­νί­ζει ότι «στις κρί­σι­μες ώρες που περ­νά­με οι όποιες επι­λο­γές μας έχουν ανά­γκη να γί­νο­νται με λο­γι­κή και συ­ναί­σθη­ση ευ­θύ­νης».

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του κ. Γιάν­νη Μα­χαι­ρί­δη:

• Οι πο­λι­τι­κοί σας αντί­πα­λοι χρη­σι­μο­ποιούν με επι­μο­νή και έντα­ση ένα επι­χεί­ρη­μα, τόσα χρό­νια ΜΑ­ΧΑΙ­ΡΙ­ΔΗΣ, τι έχει πια να προ­σφέ­ρει, ό,τι είχε να δώσει το έδωσε.

Τους ευ­χα­ρι­στώ πάρα πολύ, γιατί έστω και έμ­με­σα ανα­γνω­ρί­ζουν ότι είμαι πιο καλός γνώ­στης της λει­τουρ­γί­ας της Δη­μό­σιας Διοί­κη­σης και του Θε­σμού της Πε­ρι­φέ­ρειας και αυτό που θα κρι­θεί την Κυ­ρια­κή είναι, ποιος έχει τις πε­ρισ­σό­τε­ρες δυ­να­τό­τη­τες και ικα­νό­τη­τες να ασκή­σει Διοί­κη­ση στο επί­πε­δο της Πε­ρι­φέ­ρειας, ποιος δεν θα βάλει σε κίν­δυ­νο όσα μέχρι σή­με­ρα έχουν κα­τα­κτη­θεί και ποιος είναι αυτός που με σί­γου­ρα βή­μα­τα και με σύ­νε­ση θα οδη­γή­σει τον τόπο μπρο­στά.

Σε όλους τους το­μείς της ζωής μας, κοι­νω­νι­κούς, οι­κο­γε­νεια­κούς, οι­κο­νο­μι­κούς, εκτι­μού­με την εμπει­ρία και την σύ­νε­ση, σε τι άραγε δια­φέ­ρει η πο­λι­τι­κή;

Δεν ανήκω στην κα­τη­γο­ρία των “με­γα­λό­στο­μων” πο­λι­τι­κών, δεν ανήκω σε αυ­τούς που τά­ζουν “λα­γούς με πε­τρα­χή­λια”, θέλω να πι­στεύω ότι ανήκω στην κα­τη­γο­ρία εκεί­νων που σέ­βο­νται και τι­μούν τους Θε­σμούς, σέ­βο­νται και αγα­πούν τον τόπο και τους κα­τοί­κους του, σε αυ­τούς που προ­σπα­θούν να προ­σφέ­ρουν ακόμα και μέσα σε αντί­ξο­ες συν­θή­κες.

Στις κρί­σι­μες ώρες που περ­νά­με οι όποιες επι­λο­γές μας έχουν ανά­γκη να γί­νο­νται με λο­γι­κή και συ­ναί­σθη­ση ευ­θύ­νης, για πολύ πιο απλά πράγ­μα­τα δεν λέμε, “αυτόν ξέ­ρου­με, αυτόν εμπι­στευό­μα­στε”;

• Είστε πε­ρί­που έντε­κα χρό­νια νο­μάρ­χης και πε­ρι­φε­ρειάρ­χης, ποιο είναι το και­νούρ­γιο που θα δώ­σε­τε στην Πε­ρι­φέ­ρεια και γιατί δεν το δώ­σα­τε τόσα χρό­νια;

Ο Θε­σμός της Πε­ρι­φέ­ρειας έχει μια λειψή ζωή τριά­μι­ση χρό­νων, η πραγ­μα­τι­κή του δο­κι­μα­σία θα γίνει σε αυτήν την πε­ντα­ε­τία που μας έρ­χε­ται, θα δο­κι­μα­στούν οι αντο­χές της Πε­ρι­φέ­ρειας σαν Θε­σμού Διοί­κη­σης, Προ­γραμ­μα­τι­σμού και Υλο­ποί­η­σης.

Κατά την άποψή μου έχει να παί­ξει ση­μα­ντι­κό και σο­βα­ρό ρόλο στη δια­μόρ­φω­ση των νέων συν­θη­κών και πο­λι­τι­κών και οι­κο­νο­μι­κών.

Στό­χος μας είναι η ενί­σχυ­ση των αρ­μο­διο­τή­των της Πε­ρι­φέ­ρειας, η προ­σπά­θεια και η πίεση προς όλες τις κα­τευ­θύν­σεις διεκ­δί­κη­σης όλων αυτών που έχει υπο­χρέ­ω­ση να προ­σφέ­ρει το Κρά­τος σε αυτή την πε­ριο­χή και μια αλ­λα­γή “ρότας”, μαζί με τα μικρά και κα­θη­με­ρι­νά θα στρέ­ψου­με την προ­σο­χή μας και στα με­γά­λα σε αυτά, που θα δί­νουν λύση και προ­ο­πτι­κή για τα επό­με­να πε­νή­ντα χρό­νια. Το νησί μας έχει όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις να γίνει ση­μείο ανα­φο­ράς για όλη τη Με­σό­γειο, αυτό ήταν για μια με­γά­λη πε­ρί­ο­δο της ιστο­ρι­κής του δια­δρο­μής και αυτό είναι το όραμά μας για την μελ­λο­ντι­κή του πο­ρεία.

Αυτά που πι­θα­νόν προ­σφέ­ρα­με στον τόπο ίσως να είναι λίγα σε σχέση με αυτά που δι­καιού­ται και με αυτά που έχει ανά­γκη, δεν είναι όμως αμε­λη­τέα, αν σκε­φτού­με και τις συν­θή­κες και το χρόνο που έγι­ναν.

• Ποιες πι­στεύ­ε­τε ότι θα είναι οι μελ­λο­ντι­κές εξε­λί­ξεις μετά από αυτές τις εκλο­γές;

Όποιο και αν είναι το εκλο­γι­κό απο­τέ­λε­σμα αυτό που είναι βέ­βαιο είναι ότι αλ­λά­ζουν οι πο­λι­τι­κές συν­θή­κες.

Σαν χώρα και σαν λαός εί­μα­στε υπο­χρε­ω­μέ­νοι να δούμε τα πράγ­μα­τα, όπως έχουν και να μην εθε­λο­τυ­φλού­με.

Ζή­σα­με και ζούμε μια αντι­πα­λό­τη­τα και ένα αγώνα του ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο, οι ισχυ­ροί οι­κο­νο­μι­κοί πα­ρά­γο­ντες ή η πο­λι­τι­κή.

Δυ­στυ­χώς μέχρι σή­με­ρα φαί­νε­ται ότι το πάνω χέρι το έχουν τα κα­τε­στη­μέ­να κάθε μορ­φής και εδώ κα­λεί­ται ο πο­λί­της να δώσει με την ψήφο του την δική του απά­ντη­ση, τις δικές του επι­λο­γές.

Η απά­ντη­σή του θα πρέ­πει να κα­λύ­πτει όλα τα επί­πε­δα, θα πρέ­πει να δώσει απά­ντη­ση ότι αρ­νεί­ται την δια­πλο­κή, την αδια­φά­νεια, την πο­δη­γέ­τη­ση της πο­λι­τι­κής από τους ισχυ­ρούς οι­κο­νο­μι­κούς πα­ρά­γο­ντες, να επι­βρα­βεύ­σει το πο­λι­τι­κό ήθος, να πάψει να είναι απλός θε­α­τής και να γίνει συμ­μέ­το­χος στη δια­μόρ­φω­ση του νέου πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού και σε κε­ντρι­κό επί­πε­δο και το­πι­κά.