Στο Νιοχώρι εξελίσσεται το νέο τουριστικό θαύμα

Στο Νιοχώρι συνυ­πάρ­χουν η πολυ­τέ­λεια με την προ­χει­ρό­τητα, η υψηλή αισθη­τική με την παραί­τηση, η διάθεση για εξέλιξη με τον ανα­χρο­νι­σμό, η επέν­δυση με την παθο­γέ­νεια. Το Νιοχώρι της Ρόδου φέτος προ­σέλ­κυσε επι­σκέ­πτες που επι­ζη­τού­σαν ποιό­τητα, αλλά και εκεί­νους που απλώς ήθελαν φθηνό αλκοόλ. Σ’ αυτή την κρίση ταυ­τό­τη­τας δεν υπάρ­χουν κερ­δι­σμέ­νοι, καθώς οι μεν έκαναν δύσκολη τη ζωή των δε.

Φέτος η ιστο­ρική συνοι­κία δε στε­ρή­θηκε επι­σκε­πτών. Τα μικρά, πολυ­τελή κατα­λύ­ματα βίωσαν μια καλή περίοδο κρα­τή­σεων – δια­νυ­κτε­ρεύ­σεων, του­λά­χι­στον από τον Αύγου­στο κι έπειτα. Βέβαια, ήταν μια σεζόν κερ­δι­σμένη με θυσίες, αβε­βαιό­τητα για την κάθε ημέρα και με μια διαρκώς εξε­λισ­σό­μενη μάχη προ­σφο­ρών και δια­πραγ­μα­τεύ­σεων.

«Είχαμε όλοι απο­δε­χθεί την πολι­τική ακύ­ρω­σης μέχρι και τρεις ημέρες πριν από την άφιξη του επι­σκέ­πτη και αυτό επη­ρέ­ασε σημα­ντικά τη ρευ­στό­τητα των επι­χει­ρή­σεων της δικής μας κατη­γο­ρίας» δήλωσε προς τη «δημο­κρα­τική» ο κ. Γιώργος Κάρρας, δια­χει­ρι­στής του ‘Rodos Niohori Elite Suites’. Ενσαρ­κω­τής ο ίδιος της νέας γενιάς των ροδιτών επι­στη­μό­νων, συνε­χί­ζει μια πολλά υπο­σχό­μενη καριέρα ως ναυ­πη­γός μηχα­νο­λό­γος μηχα­νι­κός στο εξω­τε­ρικό και παράλ­ληλα δου­λεύει στη γενέ­τειρά του. Οι νέοι αυτοί απο­τε­λούν την άλλη «προίκα» της Ρόδου γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο που ο συντη­ρη­τι­κός Guardian του Λον­δί­νου σε πρό­σφατο αφιέ­ρωμά του στη Ρόδο έκανε ιδιαί­τερη αναφορά στο Rodos Niohori Elite Suites.

«Το Νιοχώρι έχει αρχίσει να αποκτά χαρα­κτη­ρι­στικά παλιάς πόλης, με γρα­φι­κούς δρόμους και επι­λο­γές για καλό φαγητό και ποτό» μας λέει ο ίδιος, «το βλέ­πουμε κάθε μέρα, οι επι­σκέ­πτες που θέλουν ένα σημείο με προ­σω­πι­κό­τητα, έρχο­νται εδώ και βρί­σκουν όλα όσα ζητούν. Είδαμε επι­σκέ­πτες απ’ όλες τις ευρω­παϊ­κές αγορές, κυρίως από τη Γερ­μα­νία, αλλά και από την Ελβετία, την Πολωνία, τη Σλο­βε­νία και μόλις ωρί­μα­σαν οι συν­θή­κες και του­ρί­στες από την Αγγλία».

Ο κ. Βασίλης Μακρής, δημιουρ­γός και ιδιο­κτή­της του ροδια­κού κατα­λύ­μα­τος «Κούκος» είναι μια από τις πιο χαρα­κτη­ρι­στι­κές φυσιο­γνω­μίες στο Νιοχώρι και μιλώ­ντας προς τη «δ» ξεκα­θά­ρισε ένα πράγμα: «Όσοι παρα­πο­νιού­νται ότι δεν δού­λε­ψαν φέτος, τότε κάτι κάνουν λάθος. Οφεί­λουμε όλοι να κατα­λά­βουμε πως έχουν περάσει οι εποχές που απλώς καθό­σουν στην καρέκλα του μαγα­ζιού σου κι έβγαζες λεφτά. Τώρα ο επι­σκέ­πτης είναι έμπει­ρος, πιο έμπει­ρος από σένα και δεν μπορείς να τον κοροϊ­δέ­ψεις με τα κινέ­ζικα εμπο­ρεύ­ματα. Εμείς, κάναμε αρκετή προ­ε­τοι­μα­σία στην περίοδο της καρα­ντί­νας κι όταν άνοιξε η αγορά αντα­μει­φθή­καμε, είχαμε αρκετές κρα­τή­σεις στο κατά­λυμα, μάλιστα πολλές από Έλληνες και επίσης φέτος δού­λε­ψαν πολύ οι κρα­τή­σεις στη ρεσε­ψιόν».

Σε ό,τι αφορά στο Νιοχώρι ο κ. Μακρής θεωρεί πως «ήρθε η ώρα να μπουν στη συνοι­κία νέοι επι­χει­ρη­μα­τίες, με όρεξη, διάθεση να δου­λέ­ψουν και με λίγη βοήθεια από τον Δήμο Ρόδου αυτό το κομμάτι της πόλης σε λίγα χρόνια θα ανα­γνω­ρί­ζε­ται ως επώ­νυ­μος προ­ο­ρι­σμός».

«Η ποιό­τητα θέλει σύνολο»

Το Νιοχώρι είναι μια συνοι­κία με 140 χρόνια ιστο­ρίας στα σοκάκια της. Από την αρχή της δημιουρ­γίας της, ούσα ξεκομ­μένη από τα υπό­λοιπα μαράσια της Ρόδου ανέ­πτυξε αρκετές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες κυρίως εξαι­τίας της ποι­κι­λό­τη­τας των πρώτων κατοί­κων της, αλλά και της διά­θε­σης των οικο­νο­μικά επι­φα­νών ροδιτών να ευερ­γε­τή­σουν πνευ­μα­τικά τα τότε μέλη της μικρο­κοι­νω­νίας της. Το πιο απτό παρά­δειγμα όλης αυτής της πρό­θε­σης απο­τε­λεί η δωρεά του Γιώργου και της Δέσποι­νας Αμά­ρα­ντου για τη δημιουρ­γία της Αμα­ρά­ντειου Σχολής.

«Το Νιοχώρι περι­βάλ­λε­ται από παρά­δοση και αρχι­τε­κτο­νική που πάση θυσία οφεί­λουμε να δια­φυ­λά­ξουμε και να ανα­δεί­ξουμε», δήλωσε προς τη ‘δ’ ο κ. Μανώλης Περίδης και η κα. Χρι­στίνα Πατσούρη, ιδιο­κτή­τες του Sperveri Boutique Hotel. «Στα στενά του Νιο­χω­ριού η ιστορία ανα­πνέει ολο­ζώ­ντανη και μας καλεί να την ανα­γνω­ρί­σουμε και να την κατα­νο­ή­σουμε. Η στροφή στην ποιό­τητα μας δίνει μια καλή αφορμή για να επα­νε­ξε­τά­σουμε συνο­λικά, τόσο την εικόνα της περιο­χής, όσο και τις νοο­τρο­πίες των ανθρώ­πων».

Η ιδιο­κτή­τρια του κατα­λύ­μα­τος «Efchi Suites 1904» κα. Φρόσω Μπούκλα τόνισε ότι «η ποιό­τητα θέλει σύνολο. Δε μπορεί να κατα­βάλ­λε­ται μεγάλη προ­σπά­θεια μέσα στα κατα­λύ­ματα ώστε να δια­τη­ρή­σουμε υψηλό το επίπεδο παροχής υπη­ρε­σιών και μόλις ο επι­σκέ­πτης βγει στο δρόμο να μη μπορεί να βρει μια θέση στάθ­μευ­σης για το όχημά του».

Τα προ­βλή­ματα που ταλα­νί­ζουν το Νιοχώρι και μπορούν να ρυθ­μι­στούν στη διάρ­κεια του επερ­χό­με­νου χειμώνα, συνο­ψί­ζο­νται στα ακό­λουθα:

– Έλλειψη θέσεων στάθ­μευ­σης οχη­μά­των. Το πρό­βλημα γίνεται ακόμα πιο οξύ λόγω των μονίμως σταθ­μευ­μέ­νων αυτο­κι­νή­των που ανήκουν σε επι­χει­ρή­σεις rent a car.

– Η κατά­ληψη των πεζο­δρο­μίων από πάσης φύσης βιτρί­νες, βιτρι­νά­κια, σταντ με εμπο­ρεύ­ματα, καρέ­κλες, γλά­στρες με απροσ­διο­ρί­στου φύσης βλά­στηση κλπ.

– Μεγάλος όγκος σκου­πι­διών στα εγκα­τα­λε­λειμ­μένα ιδιω­τικά ακίνητα.

– Κακή χρήση του δικτύου απο­χέ­τευ­σης ομβρίων υδάτων. Ακόμα σήμερα υπάρ­χουν εστιά­το­ρες που οδηγούν εκεί τις απο­χε­τεύ­σεις της κου­ζί­νας τους, με απο­τε­λέ­σματα δύσοσμα και δυσά­ρε­στα.

– Ηχο­ρύ­πανση, μόνο για τα κατα­λύ­ματα που βρί­σκο­νται κοντά στην οδό Ορφα­νί­δου.

«Φέτος όλοι μας οι πελάτες ζητού­σαν να ενοι­κιά­σουν αυτο­κί­νητο, εμείς θεω­ρούμε τις επι­χει­ρή­σεις rent a car ως συνερ­γά­τες κι αυτό που συμ­βαί­νει στην περιοχή μας δεν είναι σωστό, διότι έχει άμεση επί­πτωση στη δουλειά μας. Το ίδιο ισχύει με όλους εκεί­νους που δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι το όφελός τους θα προ­κύ­ψει από τη συνο­λική εικόνα».

Αυτό που δήλωσε κα. Φρόσω Μπούκλα είναι ίσως το πιο καίριο, διότι έχει σειρά άμεσων επι­πτώ­σεων. Όσες αρνη­τι­κές κρι­τι­κές έχουν τα μικρά, πολυ­τελή κατα­λύ­ματα στο Νιοχώρι, αφορούν απο­κλει­στικά και μόνο στα παρα­πάνω προ­βλή­ματα. Η κάθε αρνη­τική κριτική δεν ενι­σχύει απλώς τη διάθεση του επι­σκέ­πτη να πιέσει για τις τιμές δια­νυ­κτέ­ρευ­σης, αλλά κυρίως αφαιρεί από την αίγλη ολό­κλη­ρης της συνοι­κίας. Η πλα­στική καρέκλα που τοπο­θε­τεί ο επι­τη­δευ­μα­τίας στη μέση του πάρ­κινγκ μπροστά από το μαγαζί του, αντι­κα­το­πτρί­ζει όλη την αυτι­στική νοο­τρο­πία της δεκα­ε­τίας του ’80, που πια ήρθε το πλήρωμα το χρόνου κάποιος να τη στα­μα­τή­σει.