Δήμος Ρόδου: Το τραμπολίνο του “Ελλη” δεν μου ανήκει!

• Με πρό­σφα­το έγ­γρα­φο της Διεύ­θυν­σης Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων, ο Δήμος το­πο­θε­τεί την εξέ­δρα κα­τα­δύ­σε­ων στη θα­λάσ­σια ζώνη και την απο­δί­δει στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο • Ο Δήμος Ρόδου, που μι­σθώ­νει και εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται τα δύο κτή­ρια του συ­γκρο­τή­μα­τος είχε επι­χει­ρή­σει να απο­κτή­σει κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα, δια­δι­κα­σία που πά­γω­σε εξαι­τί­ας του αι­για­λου

Η υπό­θε­ση του εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νου βα­τή­ρα στην πα­ρα­λία του Έλλη απο­κτά μια νέα, εν­δια­φέ­ρου­σα πτυχή. Επί χρό­νια το ερώ­τη­μα για το ποιος φέρει την ευ­θύ­νη της κα­τά­στα­σης στην οποία έχει πε­ριέλ­θει το ιστο­ρι­κό τρα­μπο­λί­νο με­τα­κι­νού­νταν από τη μία υπη­ρε­σία στην άλλη, με κάθε πλευ­ρά να απο­κλεί­ει τη δική της αρ­μο­διό­τη­τα, όπως απε­κά­λυ­ψε και χθες η «δη­μο­κρα­τι­κή».

Σχε­δόν σε όλες τις πε­ρι­πτώ­σεις, ωστό­σο, η αλυ­σί­δα των εγ­γρά­φων κα­τέ­λη­γε στον Δήμο Ρόδου ως τον φορέα στον οποίο ανή­κει το ακί­νη­το. Τώρα η ει­κό­να αντι­στρέ­φε­ται, καθώς η ίδια η αρ­μό­δια δη­μο­τι­κή υπη­ρε­σία υπο­στη­ρί­ζει με σα­φή­νεια ότι ο βα­τή­ρας δεν είναι δικός της.

Πρό­κει­ται για έγ­γρα­φο της Διεύ­θυν­σης Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων του Δήμου Ρόδου, πο­λι­τι­κός προϊ­στά­με­νος της οποί­ας είναι ο εντε­ταλ­μέ­νος σύμ­βου­λος κ. Σω­τή­ρης Βα­για­νός.

Το κεί­με­νο δια­κι­νή­θη­κε μέσα στον Ιού­νιο του 2026 και επα­νέρ­χε­ται στο ζή­τη­μα του ιδιο­κτη­σια­κού κα­θε­στώ­τος της εξέ­δρας, κα­τα­λή­γο­ντας σε ένα συ­μπέ­ρα­σμα που με­τα­θέ­τει το βάρος μα­κριά από το δη­μο­τι­κό κα­τώ­φλι και κλεί­νει το μάτι προς το κε­ντρι­κό κρά­τος.

Το έγ­γρα­φο που αλ­λά­ζει το σκη­νι­κό

Το κεί­με­νο της δη­μο­τι­κής υπη­ρε­σί­ας έχει χα­ρα­κτή­ρα εκ νέου ενη­μέ­ρω­σης και υπεν­θύ­μι­σης για την εξέ­δρα κα­τα­δύ­σε­ων στην πα­ρα­λία του Έλλη και απευ­θύ­νε­ται στο σύ­νο­λο των εμπλε­κό­με­νων φο­ρέ­ων. Κοι­νο­ποιεί­ται στο Κε­ντρι­κό Λι­με­ναρ­χείο Ρόδου, στην ΕΤΑΔ Α.Ε., στην Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία Δω­δε­κα­νή­σων, στην Υπη­ρε­σία Νε­ω­τέ­ρων Μνη­μεί­ων και Τε­χνι­κών Έργων Δω­δε­κα­νή­σου, στην Ει­σαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών Ρόδου και στο Αυ­το­τε­λές Τμήμα Δη­μάρ­χου, σε μια πε­ρί­ο­δο που η Ει­σαγ­γε­λία διε­νερ­γεί ποι­νι­κή προ­κα­ταρ­κτι­κή εξέ­τα­ση για την επι­κιν­δυ­νό­τη­τα και τη μα­κρό­χρο­νη εγκα­τά­λει­ψη της κα­τα­σκευ­ής.

Στο πρώτο σκέ­λος του, το έγ­γρα­φο ανα­γνω­ρί­ζει ότι στην πα­ρα­λία του Έλλη, εντός της θα­λάσ­σιας ζώνης, πράγ­μα­τι υφί­στα­ται κα­τα­σκευή που πε­ρι­γρά­φε­ται στα δη­μό­σια έγ­γρα­φα ως εξέ­δρα κα­τα­δύ­σε­ων. Από εκεί και έπει­τα, όμως, η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της υπη­ρε­σί­ας οδη­γεί ευ­θέ­ως σε απο­στα­σιο­ποί­η­ση. Όπως κα­τα­λή­γει, από το σύ­νο­λο των δε­δο­μέ­νων που πα­ρα­θέ­τει δεν προ­κύ­πτει ότι το ιδιο­κτη­σια­κό κα­θε­στώς της κα­τα­σκευ­ής ανή­κει στον Δήμο Ρόδου. Αντι­θέ­τως, υπο­στη­ρί­ζει, ο βα­τή­ρας βρί­σκε­ται μέσα στη θα­λάσ­σια ζώνη, σε με­γά­λη από­στα­ση από την υφι­στά­με­νη ακτο­γραμ­μή, πε­ρι­κλεί­ε­ται από θά­λασ­σα και απο­τε­λεί ιδιο­κτη­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου.

Το συ­μπέ­ρα­σμα δια­τυ­πώ­νε­ται χωρίς πε­ρι­στρο­φές. Ο Δήμος Ρόδου και, κατ’ επέ­κτα­ση, η Διεύ­θυν­ση Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων, ως αρ­μό­δια για τη Με­σαιω­νι­κή Πόλη και τα μνη­μεία που ανή­κουν σε αυτόν, δεν έχει, κατά την άποψή της, καμία αρ­μο­διό­τη­τα, δε­δο­μέ­νου ότι αυτή πε­ριο­ρί­ζε­ται έως και το όριο του σχε­δί­ου πό­λε­ως Ρόδου. Ό,τι εκτεί­νε­ται πέρα από τη γραμ­μή αυτή και μέσα στη θά­λασ­σα εκ­φεύ­γει, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, της δι­καιο­δο­σί­ας της.

Τα νο­μι­κά επι­χει­ρή­μα­τα της μη αρ­μο­διό­τη­τας

Για να στη­ρί­ξει τη θέση της, η δη­μο­τι­κή υπη­ρε­σία επι­στρα­τεύ­ει σειρά δια­τά­ξε­ων και απο­φά­σε­ων. Πα­ρα­πέ­μπει στο Βα­σι­λι­κό Διά­ταγ­μα του 1963 για την τρο­πο­ποί­η­ση του ρυ­μο­το­μι­κού σχε­δί­ου Ρόδου και στο Νο­μο­θε­τι­κό Διά­ταγ­μα 920 του 1971, ση­μειώ­νο­ντας ότι τα κα­ταρ­γού­με­να οι­κο­δο­μι­κά τε­τρά­γω­να υπό τα στοι­χεία «Ν.Ο.Ρ.», «ΟΔΑΠΔΔ» και «ΕΛΛΗ», τα οποία ανή­καν στον Ορ­γα­νι­σμό Ακι­νή­του Πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου εν Δω­δε­κα­νή­σω δυ­νά­μει του νόμου 2100 του 1952, πε­ριέρ­χο­νται στην κυ­ριό­τη­τα του Δήμου Ρόδου. Στο ση­μείο αυτό, ωστό­σο, το έγ­γρα­φο προ­σθέ­τει μια δια­τύ­πω­ση που λει­τουρ­γεί ως κλει­δί για όλη την υπό­λοι­πη συλ­λο­γι­στι­κή, ανα­φέ­ρο­ντας ότι η πε­ριέ­λευ­ση αυτή γί­νε­ται κα­τό­πιν προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων.

Στη συ­νέ­χεια, η υπη­ρε­σία επι­κα­λεί­ται την υπ’ αριθ­μόν 2613 από­φα­ση του 2016 του Πέμ­πτου Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας. Από αυτήν, όπως ση­μειώ­νει, και ιδίως από τις δια­τά­ξεις των άρ­θρων 326 και επό­με­να του Κώ­δι­κα Βα­σι­κής Πο­λε­ο­δο­μι­κής Νο­μο­θε­σί­ας, συ­νά­γε­ται ότι οι πο­λε­ο­δο­μι­κές αρχές δεν έχουν αρ­μο­διό­τη­τα για τη χο­ρή­γη­ση αδειών εκτέ­λε­σης ερ­γα­σιών ή για τον έλεγ­χο κα­τα­σκευών που βρί­σκο­νται στον αι­για­λό, στην πα­ρα­λία και στον συ­νε­χό­με­νο ή πα­ρα­κεί­με­νο θα­λάσ­σιο χώρο ή στον πυθ­μέ­να της θά­λασ­σας. Στις πε­ρι­πτώ­σεις αυτές, υπο­στη­ρί­ζει, εφαρ­μό­ζο­νται οι δια­τά­ξεις των άρ­θρων 14 και 18 του νόμου 2971 του 2001, με τις οποί­ες αρ­μό­διος για την πα­ρα­χώ­ρη­ση των κοι­νο­χρή­στων χώρων που βρί­σκο­νται εκτός ιδιω­τι­κής συ­ναλ­λα­γής κα­θί­στα­ται ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών, ο οποί­ος εκ­δί­δει τη σχε­τι­κή υπουρ­γι­κή από­φα­ση κατά τους όρους του νόμου και των κα­νο­νι­στι­κών πρά­ξε­ων που εκ­δί­δο­νται κατ’ εξου­σιο­δό­τη­σή του.

Στο ίδιο πλαί­σιο, η δη­μο­τι­κή πλευ­ρά υπεν­θυ­μί­ζει και την οριο­θέ­τη­ση του αι­για­λού στην πε­ριο­χή. Με την υπ’ αριθ­μόν 16406 από­φα­ση του Συ­ντο­νι­στή της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, της 6ης Νο­εμ­βρί­ου 2018, που δη­μο­σιεύ­θη­κε στο ΦΕΚ 150Δ του 2019, κα­θο­ρί­στη­καν η γραμ­μή αι­για­λού και η γραμ­μή πα­ρα­λί­ας στην πε­ριο­χή του Έλλη. Το στοι­χείο αυτό αξιο­ποιεί­ται για να ενι­σχυ­θεί η θέση ότι η επί­μα­χη κα­τα­σκευή βρί­σκε­ται σε κα­θε­στώς θα­λάσ­σιου χώρου και όχι εντός των ορίων ευ­θύ­νης του Δήμου.

Τι ανα­φέ­ρει για τους ελέγ­χους και τις πα­λαιό­τε­ρες ερ­γα­σί­ες

Πέρα από το ιδιο­κτη­σια­κό, το έγ­γρα­φο πα­ρα­θέ­τει και στοι­χεία για τις πα­ρεμ­βά­σεις που έγι­ναν κατά και­ρούς στην κα­τα­σκευή. Όπως ανα­φέ­ρει, επι­κα­λού­με­νο έγ­γρα­φο της Υπη­ρε­σί­ας Νε­ω­τέ­ρων Μνη­μεί­ων και Τε­χνι­κών Έργων Δω­δε­κα­νή­σου, το 2007 πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν ερ­γα­σί­ες απο­κα­τά­στα­σης και συ­ντή­ρη­σης στην εξέ­δρα από την τότε Νο­μαρ­χια­κή Αυ­το­διοί­κη­ση Δω­δε­κα­νή­σου. Πα­ράλ­λη­λα, ση­μειώ­νει ότι ενη­με­ρώ­θη­κε πως επι­σκευ­ές που αφο­ρού­σαν κυ­ρί­ως τη στα­τι­κό­τη­τα της εξέ­δρας έγι­ναν από την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου το 2012.

Το κεί­με­νο ανα­τρέ­χει επί­σης στον έλεγ­χο του 2020. Όπως μνη­μο­νεύ­ει, επι­κα­λού­με­νο σχε­τι­κό έγ­γρα­φο του Κε­ντρι­κού Λι­με­ναρ­χεί­ου Ρόδου, εκεί­νη τη χρο­νιά πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε επι­θε­ώ­ρη­ση από πραγ­μα­το­γνώ­μο­να, από την οποία προ­έ­κυ­ψε ότι ο βα­τή­ρας στο σύ­νο­λό του κρί­θη­κε ασφα­λής, αλλά απαι­τού­νται πα­ρεμ­βά­σεις στην πε­ρί­με­τρο του θε­με­λί­ου του. Από τη συ­νο­λι­κή πα­ρά­θε­ση αυτών των δε­δο­μέ­νων, η δη­μο­τι­κή υπη­ρε­σία οδη­γεί­ται στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι η κα­τα­σκευή απο­τε­λεί ιδιο­κτη­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και όχι του Δήμου.

Η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου

Για το ίδιο θέμα η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία Δω­δε­κα­νή­σων, είχε κα­τα­θέ­σει με ενάρ­γεια το δικό της σκε­πτι­κό. Ο βα­τή­ρας απο­τε­λεί αναμ­φί­βο­λα κτί­σμα και κα­τα­σκευή και, ως τέ­τοιος, δεν μπο­ρεί να συ­γκα­τα­λέ­γε­ται στην κοι­νό­χρη­στη πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου, στην οποία εντάσ­σο­νται οι αι­για­λοί, οι πα­ρα­λί­ες, οι δρό­μοι και οι πλα­τεί­ες, αλλά στην ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου, ως κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα οι­κο­δο­μής. Η ίδια υπη­ρε­σία το­πο­θε­τεί την κα­τα­σκευή μέσα στο λου­τρι­κό συ­γκρό­τη­μα του Έλλη, που ανε­γέρ­θη­κε από την ιτα­λι­κή κυ­βέρ­νη­ση για τις λου­τρι­κές ανά­γκες της επο­χής και πε­ρι­λάμ­βα­νε τόσο τις χερ­σαί­ες εγκα­τα­στά­σεις όσο και την εξέ­δρα κα­τα­δύ­σε­ων.

Το κρί­σι­μο ση­μείο βρί­σκε­ται στη διπλή ανά­γνω­ση που προ­τεί­νει η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία. Κατά την πρώτη εκ­δο­χή, αφού οι λου­τρι­κές εγκα­τα­στά­σεις πα­ρα­χω­ρή­θη­καν στο σύ­νο­λό τους στον Δήμο Ρόδου με το ΦΕΚ του 1971, τότε, μο­λο­νό­τι η εξέ­δρα δεν ανα­φέ­ρε­ται ρητά, δεν μπο­ρεί να εν­νοη­θεί ότι εξαι­ρεί­ται, καθώς ως μνη­μείο στο σύ­νο­λό του απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο κομ­μά­τι του συ­γκρο­τή­μα­τος. Κατά τη δεύ­τε­ρη εκ­δο­χή, εάν υπο­τε­θεί ότι η εξέ­δρα δεν συ­μπε­ριε­λή­φθη στην πα­ρα­χώ­ρη­ση, τότε ως υφι­στά­με­νο κτί­σμα εντάσ­σε­ται εκ των πραγ­μά­των στην ιδιω­τι­κή πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου και, ως εκ τού­του, η δια­χεί­ρι­σή της ανήκε και ανή­κει στην ΕΤΑΔ Α.Ε., στην οποία με­τα­βι­βά­στη­κε και η πλή­ρης κυ­ριό­τη­τα της ιδιω­τι­κής πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου βάσει του νόμου 4389 του 2016.

Η άρ­νη­ση της ΕΤΑΔ

Στο ση­μείο αυτό, ωστό­σο, η αλυ­σί­δα συ­να­ντά εμπό­διο. Η ΕΤΑΔ απορ­ρί­πτει κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά κάθε αρ­μο­διό­τη­τα δια­χεί­ρι­σης. Υπο­στη­ρί­ζει ότι η κυ­ριό­τη­τα του ακι­νή­του και της εξέ­δρας κα­τα­δύ­σε­ων δεν πε­ρι­ήλ­θε ποτέ στον ΕΟΤ και ότι η εξέ­δρα συν­δέ­ε­ται λει­τουρ­γι­κά με ακί­νη­το κυ­ριό­τη­τας του Δήμου Ρόδου, με συ­μπέ­ρα­σμα ότι δεν έχει καμία αρ­μο­διό­τη­τα επ’ αυτής. Έτσι σχη­μα­τί­ζε­ται ένας φαύ­λος κύ­κλος. Ο Δήμος δεί­χνει προς το Δη­μό­σιο και την ΕΤΑΔ, η Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία οδη­γεί στην ΕΤΑΔ, και η ΕΤΑΔ επι­στρέ­φει το ζή­τη­μα στον Δήμο.

Η αντί­φα­ση γί­νε­ται εντο­νό­τε­ρη αν λη­φθεί υπόψη ότι το συ­γκρό­τη­μα του Έλλη δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στον βα­τή­ρα. Πε­ρι­λαμ­βά­νει, πέραν του ομώ­νυ­μου κα­τα­στή­μα­τος υγειο­νο­μι­κού εν­δια­φέ­ρο­ντος, και ένα δεύ­τε­ρο κα­τά­στη­μα, το Ronda, που στε­γά­ζε­ται στο ιστο­ρι­κό κτή­ριο της Ρο­τό­ντας των Λου­τρών.

Και τα δύο αυτά ακί­νη­τα τα μι­σθώ­νει και τα εκ­με­ταλ­λεύ­ε­ται ο Δήμος Ρόδου, αντλώ­ντας έσοδα μέσω της εκ­μί­σθω­σής τους. Ο ίδιος, δη­λα­δή, φο­ρέ­ας που νέ­με­ται και αξιο­ποιεί οι­κο­νο­μι­κά τα δύο κτή­ρια του ενιαί­ου μνη­μεια­κού συ­νό­λου, παίρ­νει απο­στά­σεις από την εξέ­δρα που, βάσει της από­φα­σης χα­ρα­κτη­ρι­σμού, απο­τε­λεί τμήμα του ίδιου αυτού συ­νό­λου.

Η ΕΤΑΔ από την άλλη που δια­χει­ρί­ζε­ται τα έσοδα από την εκ­με­τάλ­λευ­ση και μί­σθω­ση των ομπρε­λών αρ­νεί­ται ομοί­ως την όποια αρ­μο­διό­τη­τα ή ευ­θύ­νη.

Η με­ρί­δα που δεν δη­μιουρ­γή­θη­κε ποτέ

Το πιο κρί­σι­μο ση­μείο εντο­πί­ζε­ται στο κτη­μα­το­λο­γι­κό σκέ­λος. Παρά τις προ­βλέ­ψεις του Νο­μο­θε­τι­κού Δια­τάγ­μα­τος 920 του 1971 για τη με­τα­βί­βα­ση του οι­κο­δο­μι­κού τε­τρα­γώ­νου «ΕΛΛΗ» στην κυ­ριό­τη­τα του Δήμου Ρόδου, η με­τα­βί­βα­ση αυτή ου­δέ­πο­τε ολο­κλη­ρώ­θη­κε στο Κτη­μα­το­λό­γιο.

Το ιστο­ρι­κό ακί­νη­το έμει­νε χωρίς δική του κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα, με την κυ­ριό­τη­τα να εξα­κο­λου­θεί να εμ­φα­νί­ζε­ται στο όνομα του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και μά­λι­στα ως κοι­νό­χρη­στος χώρος. Για να αρθεί η εκ­κρε­μό­τη­τα αυτή, που σέρ­νε­ται από το 1971, ο Δήμος είχε κι­νη­θεί ο ίδιος.

Στις 21 Δε­κεμ­βρί­ου 2023 εκ­δό­θη­κε δια­πι­στω­τι­κή πράξη με την οποία ο τότε δή­μαρ­χος απο­χα­ρα­κτή­ρι­ζε από κοι­νό­χρη­στο το τμήμα που πε­ρι­λαμ­βά­νει το κτή­ριο της Ρο­τό­ντας των Λου­τρών μαζί με τους πε­ρι­βάλ­λο­ντες χώ­ρους, οι οποί­οι θα εκτεί­νο­νταν το μέ­γι­στο μέχρι τη γραμ­μή αι­για­λού.

Σκο­πός της πρά­ξης ήταν να δη­μιουρ­γη­θεί κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα, η οποία στη συ­νέ­χεια, με τη με­τα­γρα­φή του Νο­μο­θε­τι­κού Δια­τάγ­μα­τος του 1971, θα πε­ριερ­χό­ταν στην πε­ριου­σία του Δήμου Ρόδου.

Η ίδια η πράξη όριζε ότι ο απο­χα­ρα­κτη­ρι­σμός θα γι­νό­ταν πά­ντο­τε με τη σύμ­φω­νη γνώμη της αρ­μό­διας Κτη­μα­τι­κής Υπη­ρε­σί­ας Δω­δε­κα­νή­σων.

Εκεί ακρι­βώς σκό­ντα­ψε η προ­σπά­θεια. Σύμ­φω­να με πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», η δια­δι­κα­σία δεν προ­χώ­ρη­σε καθώς ο προσ­διο­ρι­σμός των ορίων πε­ρι­λάμ­βα­νε και τμήμα αι­για­λού. Δε­δο­μέ­νου ότι ο αι­για­λός ανή­κει στην κοι­νό­χρη­στη πε­ριου­σία του Δη­μο­σί­ου και δεν μπο­ρεί να απο­χα­ρα­κτη­ρι­στεί προς δη­μιουρ­γία ιδιω­τι­κής με­ρί­δας, η σύμ­φω­νη γνώμη που απαι­τού­σε η ίδια η πράξη δεν δό­θη­κε.

Έτσι η δια­δι­κα­σία πά­γω­σε και η κτη­μα­το­λο­γι­κή με­ρί­δα ου­δέ­πο­τε δη­μιουρ­γή­θη­κε.

Η ανάρ­τη­ση του δη­μάρ­χου Ρόδου

Ο δή­μαρ­χος Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης ανήρ­τη­σε στα social media την ακό­λου­θη δή­λω­ση:

Το τρα­μπο­λί­νο δεν είναι μπε­τόν. Είναι μνήμη.

Για γε­νιές Ρο­δι­τών, το τρα­μπο­λί­νο στο «Έλλη» δεν υπήρ­ξε ποτέ απλώς μια κα­τα­σκευή μέσα στη θά­λασ­σα. Είναι κομ­μά­τι της ταυ­τό­τη­τας μας.

Είναι το πρώτο μας άλμα, τα παι­δι­κά μας κα­λο­καί­ρια, η ει­κό­να που κου­βα­λά­με όλοι μέσα μας όταν λέμε «Ρόδος». Ένα το­πό­ση­μο που ξε­χω­ρί­ζει το νησί μας από κάθε άλλον προ­ο­ρι­σμό. Ση­μείο ανα­φο­ράς για την ίδια την ταυ­τό­τη­τα του ρο­δια­κού του­ρι­στι­κού μας προ­ϊ­ό­ντος.

Κι όμως, για σχε­δόν δύο δε­κα­ε­τί­ες, αυτό το σύμ­βο­λο αφέ­θη­κε όμη­ρος της αβε­βαιό­τη­τας.

Το ερώ­τη­μα, «σε ποιον ανή­κει;», έμει­νε ανα­πά­ντη­το επί χρό­νια, την ώρα που η ευ­θύ­νη με­τα­κυ­λιό­ταν από χέρι σε χέρι.

Το απο­τέ­λε­σμα το βλέ­που­με σή­με­ρα: ένα μνη­μείο σφρα­γι­σμέ­νο, ένα κομ­μά­τι της ψυχής μας απρό­σι­το.

Εμείς επι­λέ­γου­με δια­φο­ρε­τι­κά.

Ξε­περ­νώ­ντας τις ασά­φειες. Ξε­περ­νώ­ντας τις πα­ρελ­θο­ντι­κές αντι­λή­ψεις που έβλε­παν το τρα­μπο­λί­νο ως βάρος κι όχι ως πα­ρα­κα­τα­θή­κη.

Ξε­περ­νώ­ντας κάθε γρα­φειο­κρα­τι­κό εμπό­διο, ανα­λαμ­βά­νου­με άμεσα την εκ­πό­νη­ση με­λέ­της και την πλήρη απο­κα­τά­στα­ση του τρα­μπο­λί­νου.

Γιατί δια­κυ­βέρ­νη­ση δεν ση­μαί­νει να κρύ­βε­σαι πίσω από το «δεν είναι δική μου αρ­μο­διό­τη­τα». Δια­κυ­βέρ­νη­ση ση­μαί­νει να ση­κώ­νεις την ευ­θύ­νη για ό,τι ανή­κει στην ιστο­ρία, στην ταυ­τό­τη­τα και στις επό­με­νες γε­νιές αυτού του τόπου.

Το τρα­μπο­λί­νο θα ξα­να­γί­νει αυτό που πάντα ήταν: δικό μας.