Και ενήμερα δάνεια θα βγουν προς πώληση

Τα “πράσινα” και όχι τα “κόκκινα” δάνεια, όσο παρά­δοξο και αν είναι αυτό, απει­λούν την ολο­κλή­ρωση της αξιο­λό­γη­σης και τη στα­θε­ρό­τητα ή ακόμα και τη “σύνθεση” του κυβερ­νη­τι­κού σχή­μα­τος.

Σύμφωνα με δια­σταυ­ρω­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες του “Κ”, με την επι­στροφή των “θεσμών” μετά τις 2 Απρι­λίου θα πρέπει πάση θυσία να βρεθεί “λύση” στα δύο βασικά κεφά­λαια που επι­μέ­νουν τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΚΤ:

Την πώληση πέραν των “κόκ­κι­νων” δανείων και των απο­κα­λού­με­νων “πρά­σι­νων”, δηλαδή των ενή­με­ρων δανείων είτε αυτά αφορούν τον επι­χει­ρη­μα­τικό τομέα είτε αφορούν τα νοι­κο­κυ­ριά.

Την πώληση και των στε­γα­στι­κών δανείων που αφορούν σε πρώτη κατοι­κία,είτε είναι στε­γα­στικά δάνεια νοι­κο­κυ­ριών, είτε μικρο­με­σαίων που έχουν υπο­θη­κεύ­σει την πρώτη κατοι­κία σε επι­χει­ρη­μα­τικό δάνειο.

Και οι δύο φάκελοι έμειναν ανοι­κτοί παρά το γεγονός ότι κάποιες ιδέες για “λύσεις” υπάρ­χουν.

Όπως παρα­δέ­χο­νται, όμως, κυβερ­νη­τικά στελέχη με τα οποία μίλησε το “Κ” ο τρόπος δια­χεί­ρι­σης της δια­πραγ­μά­τευ­σης από το αρμόδιο υπουρ­γείο δεν έχει ή πολύ περισ­σό­τερο δεν φαί­νε­ται να μπορεί να δώσει ορατά απο­τε­λέ­σματα.

Ενήμερα δάνεια

Όσο αφορά το πρώτο “μέτωπο” που αφορά την πώληση από τις τρά­πε­ζες ενή­με­ρων δανείων η κυβέρ­νηση εμφα­νί­ζε­ται απο­λύ­τως αρνη­τική μέχρι σήμερα. Αντί­θετα, το ΔΝΤ και η ΕΚΤ εμφα­νί­ζο­νται ανυ­πο­χώ­ρη­τοι στην απαί­τησή τους για ενσω­μά­τωση των ενή­με­ρων δανείων στο πακέτο πωλή­σεων δανείων.

Όπως διευ­κρί­νι­σαν στο “Κ” αρμόδια υπη­ρε­σιακά στελέχη, η πώληση ενή­με­ρων δανείων υπό φυσιο­λο­γι­κές συν­θή­κες δεν θα έπρεπε να προ­βλη­μα­τί­ζει την κυβέρ­νηση καθώς στη διεθνή και την ευρω­παϊκή τρα­πε­ζική πρό­κει­ται για προ­ϊ­ό­ντα που πωλού­νται ή τιτλο­ποιού­νται έτσι κι αλλιώς. Άλλωστε η ενσω­μά­τωση των ενή­με­ρων δανείων στα πακέτα των προς πώληση “κόκ­κι­νων” δανείων έχει στόχο να επι­τρέ­πει την καλύ­τερη τιτλο­ποί­ησή τους από τις εται­ρείες δια­χεί­ρι­σης οι οποίες σύμφωνα με την ήδη υπάρ­χουσα συμ­φω­νία με τους “θεσμούς” θα πρέπει να δια­τη­ρούν την έδρα τους στην Ελλάδα.

Πού βρί­σκε­ται η αιτία ανη­συ­χίας και άρνησης του αρμό­διου υπουρ­γείου;

Η απά­ντηση, όπως διευ­κρι­νί­ζε­ται αρμο­δίως, είναι ότι υπάρχει ανη­συ­χία πωςσημα­ντικό κομμάτι “ενή­με­ρων” δανείων έχοντας προ­έλ­θει απόανα­διαρ­θρώ­σεις ή ανα­διευ­θε­τή­σεις παλαιό­τε­ρων δανείων μπορεί να εξε­λι­χθεί αρνη­τικά και να απο­δει­χθεί άμεσα ότι τα δάνεια αυτά δεν μπορούν να συνε­χί­σουν να εξυ­πη­ρε­τού­νται. Και να εξε­λι­χθούν άμεσα σε μια νέα γενιά “κόκ­κι­νων” δανείων…

Πρώτη κατοι­κία

Το δεύτερο μέτωπο έχει να κάνει με τα δάνεια που συν­δέ­ο­νται με εγγύηση πρώτης κατοι­κίας. Τόσο αυτά που αφορούν σε στε­γα­στικά δάνεια πρώτης κατοι­κίας νοι­κο­κυ­ριών, όσο και εκείνα που αφορούν επι­χει­ρη­μα­τικά δάνεια μικρο­με­σαίων που έχουν υποθήκη στην πρώτη κατοι­κία, το πρό­βλημα είναι πρώτα απ’ όλα πολι­τικό. Και όπως εκτι­μά­ται “μπορεί να οδη­γή­σει σε πολι­τική απο­στα­θε­ρο­ποί­ηση της κυβέρ­νη­σης…”. Χαρα­κτη­ρι­στικό της έντασης που υπάρχει σε σχέση με αυτό το ζήτημα είναι ότι στο επι­τε­λείο του Μεγάρου Μαξίμου έχουν εξε­τα­σθεί ακόμα και σενάρια αλλαγής στη σύνθεση των κυβερ­νη­τι­κών εταίρων! (Μη δια­σταυ­ρω­μέ­νες πλη­ρο­φο­ρίες του “Κ”, που όμως προ­έρ­χο­νται από υψη­λό­βαθμα κυβερ­νη­τικά στελέχη, συν­δέ­ουν το ενδε­χό­μενο αυτό με συμ­με­τοχή στον κυβερ­νη­τικό συνα­σπι­σμό του ΠΑΣΟΚ και της Ένωσης Κεντρώων.)

Παρά τη μέχρι στιγμής μη συμ­φω­νία στο θέμα αυτό, παρά­γο­ντες που εμπλέ­κο­νται στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις, υπο­στη­ρί­ζουν ότι στην επόμενη φάση δια­πραγ­μά­τευ­σης είναι δυνατή η υπέρ­βαση της αντί­θε­σης με την υιο­θέ­τησημετα­βα­τι­κών συστη­μά­των ενσω­μά­τω­σης στο σύστημα πωλή­σεων και των στε­γα­στι­κών πρώτης κατοι­κίας, αλλά και λόγω της υπο­χρέ­ω­σης των δια­χει­ρι­στών “κόκ­κι­νων” δανείων να έχουν έδρα την Ελλάδα και να υπό­κει­νται στην εγχώρια νομο­θε­σία.

Σε κάθε περί­πτωση, πάντως, όπως είχε προει­δο­ποι­ή­σει το “Κ” πριν από την έλευση των “θεσμών” η υπόθεση της διευ­θέ­τη­σης των “κόκ­κι­νων” δανείων απο­τε­λεί τον κατα­λύτη (σ.σ. ίσως και περισ­σό­τερο από το ασφα­λι­στικό) για την έκβαση της αξιο­λό­γη­σης λόγω της αντί­λη­ψης του ΔΝΤ ότι η ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση των τρα­πε­ζών δεν έχει γίνει με επαρκή τρόπο… 

capital.gr