Observer: Έλληνες πληρώνουν 10 ευρώ για… σεξ με πρόσφυγες

«Στην πλα­τεία Βι­κτω­ρί­ας της Αθή­νας, έδρα ενός ολο­έ­να αυ­ξα­νό­με­νου αριθ­μού με­τα­να­στών, μία αμ­φι­λε­γό­με­νη νυ­χτε­ρι­νή οι­κο­νο­μία έχει κάνει την εμ­φά­νι­σή της. Το Σάβ­βα­το, καθώς ένας με­γα­λό­σω­μος με­σή­λι­κας έβγα­ζε βόλτα τον σκύλο του, ένα αγόρι από το Αφ­γα­νι­στάν τον έδει­ξε στον νέο του φίλο, τον Αμπ­ντούλ. ‘’Είναι ένας από αυ­τούς που έρ­χο­νται εδώ τη νύχτα’’, είπε το αγόρι. Τα μάτια του Αμπ­ντούλ γούρ­λω­σαν. ‘’Είναι εντά­ξει, δε θέ­λουν ανή­λι­κους – παίρ­νουν τους νε­α­ρούς άν­δρες που θα πάνε με τη θέ­λη­σή τους στα σπί­τια τους και τους προ­σφέ­ρουν ντους και 10 με 15 ευρώ για σεξ. Κά­ποιοι πάνε, αυτοί που δεν έχουν κα­θό­λου λεφτά».

Με αυτή τη συ­γκλο­νι­στι­κή αφή­γη­ση ξε­κι­νά το ρε­πορ­τάζ της δη­μο­σιο­γρά­φου Tracy McVeigh από την Αθήνα για λο­γα­ρια­σμό του Observer, που πε­ρι­γρά­φει τις συν­θή­κες κάτω από τις οποί­ες ζουν στην αθη­ναϊ­κή πρω­τεύ­ου­σα οι χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες που βρί­σκο­νται εγκλω­βι­σμέ­νοι στη χώρα μας, στην πο­ρεία τους προς μία κα­λύ­τε­ρη ζωή στην κε­ντρι­κή ή τη βό­ρεια Ευ­ρώ­πη.

Ο Αμπ­ντούλ έφτα­σε μόνος στη Βι­κτώ­ρια πε­ρί­που στις 7 το πρωί, την ίδια ώρα που οι 200-300 άν­θρω­ποι που κοι­μού­νταν εκεί άρ­χι­ζαν να ξυ­πνούν, τυ­λιγ­μέ­νοι ακόμα στις γκρί­ζες κου­βέρ­τες τους, καθώς ξε­κι­νού­σε άλλη μία μέρα ανα­μο­νής. Έφυγε από το Αφ­γα­νι­στάν πριν από δύο μήνες και μιλά για την προ­σπά­θειά του να συ­να­ντή­σει την αδελ­φή του Μίνα, που ζει στη Γερ­μα­νία εδώ και έξι χρό­νια. Η μη­τέ­ρα του έχει πε­θά­νει, ενώ ο πα­τέ­ρας του ζει στην Κα­μπούλ.

«Είμαι 13 χρο­νών και οκτώ μηνών», λέει. «Είμαι μόνος». Άλλοι Αφ­γα­νοί του δεί­χνουν τα κα­τα­τό­πια. Το πρά­σι­νο κουτί της ΔΕΗ που έχει ανοι­χτεί βίαια είναι το ση­μείο όπου μπο­ρούν να φορ­τι­στούν τα κι­νη­τά. Του δεί­χνουν την κα­φε­τέ­ρια όπου ο ιδιο­κτή­της δε σου επι­τρέ­πει να πλη­σιά­ζεις, και την πιο φι­λι­κή όπου μπο­ρείς να χρη­σι­μο­ποι­ή­σεις την τουα­λέ­τα, αρκεί να αγο­ρά­σεις έναν καφέ. Υπάρ­χει και το δέ­ντρο και ο θά­μνος που χρη­σι­μο­ποιείς όταν δεν αγο­ρά­ζεις καφέ. Κα­νείς δεν του δεί­χνει το δέ­ντρο όπου δύο άν­θρω­ποι κρε­μά­στη­καν.

«Ήταν πολύ σο­κα­ρι­στι­κό, πολύ ξαφ­νι­κό. Δεν είπαν ότι θα το έκα­ναν αυτό – ξαφ­νι­κά πή­δη­ξαν. Ένας, μά­θα­με, πέ­θα­νε. Ο άλλος είναι ακόμα στο νο­σο­κο­μείο», λέει ο επί­σης Αφ­γα­νός Σα­κίμπ Σαρ­ζάι.

Στο ρε­πορ­τάζ πε­ρι­γρά­φε­ται η κα­τά­στα­ση που επι­κρα­τεί κατά τη διάρ­κεια της ημέ­ρας στη Βι­κτώ­ρια, με τους πρό­σφυ­γες να συ­γκε­ντρώ­νο­νται στην πλα­τεία χωρίς να μπο­ρούν να κά­νουν τί­πο­τα πα­ρα­πά­νω από το να πε­ρι­μέ­νουν, ελ­πί­ζο­ντας πως θα μά­θουν ότι άνοι­ξαν τα σύ­νο­ρα, ενώ γί­νο­νται ανα­φο­ρές και στους Έλ­λη­νες που τους βοη­θούν όπως μπο­ρούν – όπως τον Θα­νά­ση, ιδιο­κτή­τη εστια­το­ρί­ου στην Και­σα­ρια­νή που τους έφερε το πρωί ψα­ρό­σου­πα, τον 76χρονο άνδρα που όποτε μπο­ρεί τους φέρ­νει σά­ντουιτς που φτιά­χνει μόνος του, αλλά και την πρώην σκη­νο­θέ­τι­δα και δα­σκά­λα Ευαγ­γε­λία Πα­πα­γιαν­νί­δου, που όπως λέει συ­νή­θι­ζε να παίρ­νει μπα­γιά­τι­κο ψωμί για να τα­ΐ­ζει τα πε­ρι­στέ­ρια και τις αδέ­σπο­τες γάτες στη Βι­κτώ­ρια, και πλέον τα­ΐ­ζει αν­θρώ­πους.

«Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι αρ­το­ποιοί θα μου δώ­σουν αυτά που θα πε­τού­σαν ούτως ή άλλως. Σε κά­ποιους ανα­γκά­ζο­μαι να πω ότι είναι για την οι­κο­γέ­νειά μου. Ένα κά­θαρ­μα στη γωνία ρί­χνει χλω­ρί­νη στο ψωμί που πε­τά­ει», ανα­φέ­ρει. Ένας ηλι­κιω­μέ­νος Κούρ­δος της δεί­χνει το αυτί του, για το οποίο του προ­σφέ­ρει αλοι­φή. Το δά­γκω­σε κά­ποιο τρω­κτι­κό την ώρα που κοι­μό­ταν.

Όπως ανα­φέ­ρε­ται στο ρε­πορ­τάζ, ο δήμος Αθη­ναί­ων έχει απο­μα­κρύ­νει τους κά­δους σκου­πι­διών και την τουα­λέ­τα από την πλα­τεία για να απο­θαρ­ρύ­νει τον κόσμο από το να μεί­νει εκεί. Όμως δεν έχουν πού αλλού να πάνε.

«Στη χώρα μου υπάρ­χει το Ισλα­μι­κό Κρά­τος, οι Τα­λι­μπάν, βόμ­βες κάθε μέρα και κα­θό­λου δου­λειές», λέει ο Σαρ­ζάι. «Το Ισλα­μι­κό Κρά­τος εκ­δη­λώ­νε­ται στο ρα­διό­φω­νο, προ­σφέ­ρο­ντας λεφτά στον κόσμο για να κα­τα­τα­γεί, πολλά λεφτά, και σκο­τώ­νει αυ­τούς που αρ­νού­νται. Αυτή η ομάδα είναι μόλις 100 χι­λιό­με­τρα από την Κα­μπούλ. Τι μπορώ να κάνω;».

Η Ανίσα από το Αφ­γα­νι­στάν επέ­στρε­ψε με λε­ω­φο­ρείο από την Ει­δο­μέ­νη στην Αθήνα, αφού πε­ρί­με­νε μά­ταια εκεί για τρεις εβδο­μά­δες με την οι­κο­γέ­νειά της να πε­ρά­σει τα σύ­νο­ρα. «Είναι δύ­σκο­λο να πρέ­πει να γυ­ρί­σεις πίσω, όταν το μόνο που θες να κά­νεις είναι να συ­νε­χί­σεις», λέει. Παίρ­νει ένα πορ­το­κά­λι από μία τσά­ντα και το μοι­ρά­ζει στα τρία μικρά αγό­ρια της. «Είναι αρ­κε­τό, γιατί ξέ­ρεις, τουα­λέ­τα», λέει με ένα χα­μό­γε­λο που προ­δί­δει ντρο­πή.

newsbeast.gr