Εισαγγελέας Ρόδου: Να απορριφθεί η προσφυγή του 20χρονου κατηγορούμενου για την δολοφονία του Τζάνη Τοπάλυ

Την απόρ­ριψη του αιτή­μα­τος που υπέβαλε ο 20χρονος κατη­γο­ρού­με­νος με τον 53χρονο πατέρα του για ανθρω­πο­κτο­νία εκ προ­θέ­σεως σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση κατά συναυ­τουρ­γία, του εργο­λά­βου οικο­δο­μών Τζάνη Τοπάλυ του Χαμίτ, 46 ετών, πατέρα τριών ανή­λι­κων παιδιών, για την ακύρωση του υπ’ αριθ. 34/2022 εντάλ­μα­τος προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης της Ανα­κρί­τριας του Δ’ Θερινού Τμή­μα­τος Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, και την άρση, άλλως επι­κου­ρι­κώς, την αντι­κα­τά­σταση της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης, που επι­βλή­θηκε σε βάρος του, δυνάμει του ανωτέρω εντάλ­μα­τος, με περιο­ρι­στι­κούς όρους, ειση­γή­θηκε στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου η Αντει­σαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Οπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», ο 20χρονος εξέθεσε πως το ένταλμα προ­σω­ρι­νής του κρά­τη­σης εξεδόθη στο πλαίσιο διε­νερ­γη­θεί­σας τακτι­κής ανά­κρι­σης εις βάρος του για την αξιό­ποινη πράξη της συναυ­τουρ­γίας σε ανθρω­πο­κτο­νία σε ήρεμη ψυχική κατά­σταση και εσφαλ­μένα και πλημ­με­λώς αξιο­λο­γή­θη­καν τα προ­κύ­ψα­ντα από την ανά­κριση περι­στα­τικά.

Δηλώνει ότι δεν είχε καμία εμπλοκή και αιτεί­ται την άρση της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης ή την αντι­κα­τά­στασή της με περιο­ρι­στι­κούς όρους ή την αντι­κα­τά­στασή της με κατ’οίκον περιο­ρι­σμό με ηλε­κτρο­νική επι­τή­ρηση.

Περιο­ρί­ζει την συμ­με­τοχή του στο όλο περι­στα­τικό στη συν­δρομή που παρείχε στον πατέρα του για να ξεφορ­τω­θεί το αυτο­κί­νητο του 46χρονου και ότι τον συνό­δευσε μέχρι την Ψίνθο όπου έθαψε το πτώμα σε σημείο που ο ίδιος δεν μετέβη.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι από κανένα στοι­χείο της δικο­γρα­φίας δεν προ­κύ­πτει ότι ήταν παρών στον φόνο, πόσω μάλλον ότι έπνιξε τον 46χρονο με τον πατέρα του με σχοινί.

Τονίζει ότι από το συλ­λε­χθέν ανα­κρι­τικό υλικό απο­δει­κνύ­ε­ται ότι δεν ήταν παρών και ότι ο θάνατος του 46χρονου επήλθε από άλλη αιτία – κακώ­σεις κεφαλής.

Η Εισαγ­γε­λέας που χει­ρί­στηκε την προ­σφυγή του έκρινε ωστόσο ότι οι εισφερ­θέ­ντες με την προ­σφυγή ισχυ­ρι­σμοί του κατη­γο­ρου­μέ­νου, απο­τε­λούν ανα­δια­τύ­πωση του υπε­ρα­σπι­στι­κού του λόγου, που κατα­γρά­φε­ται στο πλαίσιο του απο­λο­γη­τι­κού του υπο­μνή­μα­τος, χωρίς να ενι­σχύ­ο­νται από νεότερα απο­δει­κτικά μέσα.

Τα κρίσιμα πραγ­μα­τικά δεδο­μένα, που συνά­πτο­νται τόσο με την κατη­γο­ρία όσο και με την προ­σω­πική κατά­σταση του προ­σφεύ­γο­ντος, υφι­στά­μενα ήδη κατά τον χρόνο επι­βο­λής της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης, αξιο­λο­γή­θη­καν και συνε­κτι­μή­θη­καν επαρκώς, όταν ο Ανα­κρι­τής Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου και ο Εισαγ­γε­λέας Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, ομο­φώ­νως απε­φάν­θη­σαν περί της ανα­γκαιό­τη­τας επι­βο­λής αυτής.

Δια­τεί­νε­ται ότι οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι κατόπιν συνα­πό­φα­σης και από κοινού ενερ­γώ­ντας επέ­φε­ραν το θάνατο του 46χρονου με τη χρήση βίας. Εν συνε­χεία, τοπο­θέ­τη­σαν το πτώμα του στο αυτο­κί­νητο, μάρκας MITSUBISHI, μοντέλο L200, ιδιο­κτη­σίας του 53χρονου και το απέρ­ρι­ψαν σε ορεινή ερημική περιοχή στη Ψίνθο, ενώ μετέ­φε­ραν το αυτο­κί­νητο, μάρκας HONDA, ιδιο­κτη­σίας του θανό­ντος και το εγκα­τέ­λει­ψαν στην περιοχή της Αγίας Παρα­σκευής στις Καλυ­θιές.

Τέλος, όπως τονίζει η Εισαγ­γε­λέας, έγινε προ­σπά­θεια απο­προ­σα­να­το­λι­σμού των αρχών προ­κει­μέ­νου να μην απο­κα­λυ­φθεί η πράξη τους.

Εξάλλου, όπως επι­ση­μαί­νει η Εισαγ­γε­λέας, ανα­φο­ρικά με τον τρόπο επέ­λευ­σης του θανάτου του απο­βιώ­σα­ντος, στην προ­α­να­κρι­τική απο­λο­γία του πρώτου των κατη­γο­ρου­μέ­νων ανα­φέ­ρε­ται ότι σφίγ­γο­ντας ένα σκοινί, το οποίο περά­στηκε γύρω από το λαιμό του θανό­ντος, επήλθε ο θάνατος αυτού, ενώ στην απο­λο­γία του ενώπιον της Ανα­κρί­τριας ανα­φέ­ρει ότι, ενώ είχε περα­στεί το σκοινί στο λαιμό του θανό­ντος και όταν στα­μά­τησε αυτός να προ­βάλ­λει αντί­σταση, «χαλά­ρωσα το σκοινί και τότε εκείνος σωριά­στηκε με δύναμη στο έδαφος; προ­φα­νώς λιπό­θυ­μος… είδε ότι είχε χτυ­πή­σει το κεφάλι του… μετά την πτώση του στα­μά­τησε να αντιδρά».

Περαι­τέρω, δυνάμει της ιατρο­δι­κα­στι­κής έκθεσης νεκρο­ψίας – νεκρο­το­μής, ο θάνατος του απο­βιώ­σα­ντος επήλθε συνε­πεία κακώ­σεων κεφαλής και ειδι­κό­τερα, στην ως άνω ιατρο­δι­κα­στική έκθεσή σημειώ­νε­ται ότι «στο ινιακό οστό και στα όριά του με τα κρο­τα­φικά οστά αμφο­τε­ρο­πλεύ­ρως παρα­τη­ρού­νται δύο εμπιε­σμα­τικά κατάγ­ματα με ουσια­στικά πανο­μοιό­τυ­πους χαρα­κτή­ρες, ήτοι κυκλι­κού σχή­μα­τος, δια­μέ­τρου 3,5-4 εκ, χωρίς ακτι­νω­τές επε­κτά­σεις και με εισχώ­ρηση κατε­α­γό­των τμη­μά­των του έσω οστικού πετάλου στην κρα­νιακή κοι­νό­τητα. Συνέ­πεια αυτών των καταγ­μά­των ανα­μέ­νο­νται βαρείες εγκε­φα­λι­κές κακώ­σεις …».

Πλην, όμως, οι ειδι­κό­τε­ρες συν­θή­κες επέ­λευ­σης του εγκλη­μα­τι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος δεν ασκούν έννομη επιρροή, καθώς περι­λαμ­βά­νο­νται στο γενικό δόλο των δραστών και ουδόλως απο­μειώ­νουν την ποινική τους ευθύνη, αφού το έγκλημα της ανθρω­πο­κτο­νίας απο­τε­λεί έγκλημα απο­τε­λέ­σμα­τος και συνεπώς, ο τρόπος επέ­λευ­σης του συγκε­κρι­μέ­νου απο­τε­λέ­σμα­τος λαμ­βά­νε­ται υπόψη μόνο στο πλαίσιο επι­μέ­τρη­σης της ποινής.

Σημειώ­νει δε η Εισαγ­γε­λέας ότι τα ευρή­ματα που σημειώ­νο­νται στην ιατρο­δι­κα­στική έκθεση, επιρ­ρω­νύ­ουν έτι περαι­τέρω την στοι­χειο­θέ­τηση της απο­δι­δό­με­νης στους κατη­γο­ρου­μέ­νους πράξης και την ένταση του δόλου τους.

Περαι­τέρω, έκρινε ότι οι δύο κατη­γο­ρού­με­νοι υπέ­πε­σαν σε πληθώρα αντι­φά­σεων.

Ως συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής τους παρί­στα­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Ακης και Δημή­τρης Δημη­τριά­δης και Δημή­τρης Βερ­βέ­ρης και ως συνή­γο­ροι για την υπε­ρά­σπιση της κατη­γο­ρίας οι δικη­γό­ροι κ.κ. Μηνάς Τσέρκης και Μαρίνα Κρανίτη – Τσέρκη.