Οι διακοπές της φτώχειας: Οι Έλληνες μένουν εκτός νησιών – Εικόνες άλλης εποχής στις παραλίες με τάπερ και ομπρέλα από το σπίτι Το ρεπορτάζ του Associated Press

Με το εισι­τή­ριο του λεω­φο­ρείου στο χέρι, η Δια­μα­ντούλα Βασι­λείου κατευ­θύν­θηκε προς τη θάλασσα, απο­φα­σι­σμένη να αξιο­ποι­ή­σει στο έπακρο την ολι­γό­ωρη εκδρομή της στην παραλία.

Η Αθηναία ήταν ανάμεσα σε χιλιά­δες ανθρώ­πους που πήγαν αυτόν τον μήνα σε τετρά­ωρη εκδρομή στην παραλία Αυλάκι, μία ώρα βόρεια της πρω­τεύ­ου­σας. Πολλοί κου­βα­λού­σαν πλα­στικά ψυγειά­κια και σπιτικά φαγητά.

«Δεν υπάρ­χουν χρήματα»

«Ερχό­μα­στε εδώ γιατί δεν υπάρ­χουν χρήματα», λέει η Βασι­λείου, για την οποία οι ημε­ρή­σιες εξορ­μή­σεις έχουν αντι­κα­τα­στή­σει τις εβδο­μα­διαίες δια­κο­πές τα τελευ­ταία τέσσερα χρόνια.

Την ώρα που η του­ρι­στική βιο­μη­χα­νία της Ελλάδας ακμάζει και τα κρυ­στάλ­λινα νερά της εκτε­τα­μέ­νης ακτο­γραμ­μής της κατα­κλύ­ζουν τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, πολλοί Έλληνες μένουν στο περι­θώ­ριο -θύματα της εκτό­ξευ­σης των τιμών και της στα­σι­μό­τη­τας στους μισθούς.

Σύμφωνα με στοι­χεία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, σχεδόν οι μισοί Έλληνες δεν μπό­ρε­σαν πέρυσι να αντέ­ξουν οικο­νο­μικά μία εβδο­μάδα δια­κο­πών -το δεύτερο υψη­λό­τερο ποσοστό στην ΕΕ μετά τη Ρου­μα­νία. Στην Ιταλία το ποσοστό είναι περίπου ένας στους τρεις, ενώ στη Γαλλία ένας στους πέντε. Πρό­κει­ται μόνο για μικρή βελ­τί­ωση σε σχέση με το 2019, τον χρόνο μετά την έξοδο της Ελλάδας από τη δεκαετή οικο­νο­μική κρίση.

Τα πολυ­τελή θέρετρα έχουν εκτο­πί­σει τα οικο­νο­μικά ενοι­κια­ζό­μενα δωμάτια και τα κάμπινγκ που κάποτε έκαναν προ­σι­τούς προ­ο­ρι­σμούς όπως η Σαντο­ρίνη, η Μύκονος και η Πάρος για τις ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες.Ο του­ρι­σμός απο­τε­λεί τον ακρο­γω­νιαίο λίθο της οικο­νο­μίας, συνει­σφέ­ρο­ντας περίπου το 12% του ΑΕΠ. Όμως, καθώς οι επι­χει­ρή­σεις στο­χεύ­ουν όλο και περισ­σό­τερο στους ξένους επι­σκέ­πτες, πολλές δεν κλεί­νουν το καλο­καίρι, στε­ρώ­ντας από τους ντό­πιους εργα­ζό­με­νους τη δυνα­τό­τητα να κάνουν δια­κο­πές.

Ανάμεσά τους ο Ιωσήφ Σολα­νά­κης, που ένα από­γευμα του Αυγού­στου περί­μενε κάτω από την Ακρό­πολη πελάτες για να κάνουν βόλτα.

«Τα χρήματα που βγάζω το καλο­καίρι πρέπει να με κρα­τή­σουν και τους μήνες που δεν υπάρχει πολλή δουλειά», είπε γελώ­ντας. «Τη θάλασσα τη χαί­ρο­μαι μόνο όταν μπορώ να ξεκλέψω λίγες ώρες».

Η ανη­συ­χία για την «φτώχεια στις δια­κο­πές» -έναν όρο που επι­νό­η­σαν τα συνδικάτα- εξα­πλώ­νε­ται σε όλη την Ευρώπη, καθώς η ακρί­βεια χαλάει τα καλο­και­ρινά σχέδια.

«Αυτό είναι φτώχεια»

Στην Ιταλία, λουό­με­νοι κατα­κλύ­ζουν τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι για τις εξω­φρε­νι­κές τιμές μιας ξαπλώ­στρας και μιας ομπρέ­λας, το κεντρικό στοι­χείο των ιτα­λι­κών δια­κο­πών στη θάλασσα. Σε δημο­φι­λείς παρα­λίες της Ριβιέ­ρας το κόστος μπορεί να φτάσει έως και τα 80 ευρώ την ημέρα, ενώ σε πολυ­τε­λείς προ­ο­ρι­σμούς αγγίζει αρκετές εκα­το­ντά­δες.

Στην Ελλάδα, πολλοί παίρ­νουν μαζί τις δικές τους ομπρέ­λες, κου­βα­λούν σπιτικό φαγητό σε τάπερ -εικόνες που θυμί­ζουν τη δεκα­ε­τία του ’80- και βασί­ζο­νται στα λεω­φο­ρεία αντί για πλοία ή αερο­πλάνα.

Ένα εξα­ή­μερο ταξίδι σε νησί για τετρα­μελή οικο­γέ­νεια κοστί­ζει περίπου 3.500 ευρώ, σε μια χώρα όπου ο μέσος μισθός μετά βίας ξεπερνά τα 1.000 ευρώ, σύμφωνα με τον Γιώργο Λεχου­ρίτη, πρόεδρο του Ινστι­τού­του Κατα­να­λω­τών Ελλάδας. Τα αυξα­νό­μενα έξοδα για ενοίκιο και λογα­ρια­σμούς απορ­ρο­φούν σχεδόν όλο αυτό το ποσό.

«Με τα υπό­λοιπα πρέπει να ζήσεις -και αυτό είναι φτώχεια», είπε ο Λεχου­ρί­της.

Ο Νίκος Μαρ­γα­ρί­της, συντα­ξιού­χος, δήλωσε καθ’ οδόν προς το Αυλάκι ότι η ενοι­κί­αση κατα­λυ­μά­των είναι απρό­σιτη για τον περιο­ρι­σμένο προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του.

«Κάποιος που έχει εργα­στεί 35 ή 40 χρόνια θα έπρεπε να λαμ­βά­νει περισ­σό­τερη στήριξη», είπε. «Έχω δου­λέ­ψει 42 χρόνια. Δεν αξίζω κάτι καλύ­τερο; Το αξίζω».

Πηγή: ethnos.gr