Το 2050 τα πλαστικά θα ξεπεράσουν σε ποσότητα ακόμη και τα αλιεύματα!

“Αν και η Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση σε θε­σμι­κό επί­πε­δο έχει επαρ­κές γε­νι­κό πλαί­σιο για την πρό­λη­ψη και δια­χεί­ρι­ση των θα­λάσ­σιων απορ­ριμ­μά­των, ωστό­σο, για να είναι δυ­να­τή η απο­τε­λε­σμα­τι­κή εφαρ­μο­γή πο­λι­τι­κών θα πρέ­πει να διε­ρευ­νη­θούν διε­ξο­δι­κό­τε­ρα θέ­μα­τα που αφο­ρούν στην απόρ­ρι­ψη, πα­ρα­μο­νή, με­τα­φο­ρά, συ­γκέ­ντρω­ση των θα­λάσ­σιων απορ­ριμ­μά­των, ει­δι­κά στη Με­σό­γειο και, βέ­βαια, να εφαρ­μό­σου­με συ­γκε­κρι­μέ­νες και όχι γε­νι­κό­λο­γες δρά­σεις”, δή­λω­σε νω­ρί­τε­ρα ο Αν. ΥΠΕΝ, Σω­κρά­της Φά­μελ­λος, στο Άτυπο Συμ­βού­λιο Υπουρ­γών Πε­ρι­βάλ­λο­ντος, που συ­νε­χί­ζε­ται σή­με­ρα στην Μάλτα και έχει ως θέμα τα απορ­ρίμ­μα­τα στο θα­λάσ­σιο πε­ρι­βάλ­λον και τη στρα­τη­γι­κή της ΕΕ για τα πλα­στι­κά.

Το πρό­βλη­μα των θα­λάσ­σιων απορ­ριμ­μά­των απο­τε­λεί πα­γκό­σμιο πρό­βλη­μα. Ήδη, στο θα­λάσ­σιο πε­ρι­βάλ­λον υπάρ­χουν 150 εκατ. τόνοι πλα­στι­κού, οι οποί­οι έως το 2050 ανα­μέ­νε­ται να ξε­πε­ρά­σουν σε πο­σό­τη­τα ακόμη και τα αλιεύ­μα­τα!

Με γνώ­μο­να τα πα­ρα­πά­νω, “ο στό­χος μεί­ω­σης του 30%, φαί­νε­ται σε πρώτη φάση ιδιαί­τε­ρα φι­λό­δο­ξος.

Και αυτό διότι δεν συν­δέ­ε­ται με ένα επί­πε­δο ανα­φο­ράς και δεν κα­θο­ρί­ζε­ται ποιοι τύποι πλα­στι­κών απορ­ριμ­μά­των κα­λύ­πτο­νται”, επε­σή­μα­νε ο Αν. ΥΠΕΝ και πρό­σθε­σε ότι “η μεί­ω­ση των θα­λάσ­σιων απορ­ριμ­μά­των θα πρέ­πει να εστιά­σει στις χερ­σαί­ες πηγές, τη ναυ­τι­λία και την αλιεία, δί­νο­ντας έμ­φα­ση κα­ταρ­χήν στην πρό­λη­ψη της ρύ­παν­σης και στη δη­μιουρ­γία οι­κο­νο­μι­κών κι­νή­τρων για ανα­κύ­κλω­ση και επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­ση, καθώς και αντι­κι­νή­τρων για την απόρ­ρι­ψη.

Τα μέτρα αυτά πρέ­πει να προσ­διο­ρι­στούν και να εφαρ­μο­στούν άμεσα κατά τη διάρ­κεια του κύ­κλου ζωής των πλα­στι­κών προ­ϊ­ό­ντων”.

Διευ­κρί­νι­σε δε, ότι “πρό­λη­ψη ση­μαί­νει μι­κρό­τε­ρο όγκο απορ­ριμ­μά­των, αλλά και μεί­ω­ση πι­θα­νών κιν­δύ­νων μέσω της μεί­ω­σης χρή­σης επι­κίν­δυ­νων ου­σιών.

Μπο­ρού­με να μειώ­σου­με ση­μα­ντι­κά την πο­σό­τη­τα των θα­λάσ­σιων απορ­ριμ­μά­των χρη­σι­μο­ποιώ­ντας για πα­ρά­δειγ­μα τα ερ­γα­λεία της νο­μο­θε­σί­ας για τα από­βλη­τα, την ολο­κλη­ρω­μέ­νη δια­χεί­ρι­ση και την ανα­κύ­κλω­ση, τη δια­χεί­ρι­ση νερού και την οδη­γία για τα αστι­κά λύ­μα­τα”.

Ωστό­σο, ο Σω­κρά­της Φά­μελ­λος επε­σή­μα­νε την ανά­γκη να αρ­θούν τε­χνι­κοί και διοι­κη­τι­κοί πε­ριο­ρι­σμοί, οι οποί­οι αυτή τη στιγ­μή εμπο­δί­ζουν την ανα­κύ­κλω­ση πλα­στι­κών και γε­νι­κά την κυ­κλι­κή οι­κο­νο­μία και να δη­μιουρ­γη­θούν τα αντί­στοι­χα οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα και αντι­κί­νη­τρα, τα οποία θα προ­ω­θούν τη χρήση ανα­κυ­κλώ­σι­μων πλα­στι­κών ένα­ντι των μη ανα­κυ­κλώ­σι­μων, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι η νέα στρα­τη­γι­κή για τα πλα­στι­κά και οι πο­λι­τι­κές ανα­κύ­κλω­σης έχουν ση­μα­ντι­κά οι­κο­νο­μι­κά και κοι­νω­νι­κά οφέλη και δη­μιουρ­γούν πρά­σι­νες θέ­σεις ερ­γα­σί­ας.

“Η επερ­χό­με­νη στρα­τη­γι­κή για τα πλα­στι­κά, η οποία θα βα­σι­στεί στις αρχές της κυ­κλι­κής οι­κο­νο­μί­ας, θα πρέ­πει να στο­χεύ­σει αφε­νός στην πρό­λη­ψη της χρή­σης και την μεί­ω­ση του όγκου των πλα­στι­κών που κα­τα­λή­γουν ως απορ­ρίμ­μα­τα και αφε­τέ­ρου να εξα­σφα­λί­σει ότι τα πλα­στι­κά που τε­λι­κά απορ­ρί­πτο­νται έχουν τις ελά­χι­στες δυ­να­τές επι­πτώ­σεις στο πε­ρι­βάλ­λον, δί­νο­ντας έμ­φα­ση στις προ­δια­γρα­φές της πα­ρα­γω­γι­κής δια­δι­κα­σί­ας”, πρό­σθε­σε.

Συ­νε­πώς, νέα βή­μα­τα στην κα­τεύ­θυν­ση αυτή για την ευ­ρω­παϊ­κή πο­λι­τι­κή θα ήταν τα ακό­λου­θα, σύμ­φω­να με τον Αν. ΥΠΕΝ:

1. Η αντι­με­τώ­πι­ση των θε­σμι­κών και τε­χνι­κών πε­ριο­ρι­σμών για την ανα­κύ­κλω­ση πλα­στι­κών, και η προ­ώ­θη­ση κοι­νών ευ­ρω­παϊ­κών ρυθ­μί­σε­ων.

2. Η πα­ρο­χή κι­νή­τρων για την τό­νω­ση της αγο­ράς δευ­τε­ρο­γε­νών πλα­στι­κών, όπως κοινά πρό­τυ­πα και φο­ρο­λο­γι­κά/οι­κο­νο­μι­κά κί­νη­τρα για τα ανα­κυ­κλώ­σι­μα πλα­στι­κά

3. Η ανά­πτυ­ξη προ­τύ­πων/κα­τευ­θυ­ντή­ριων γραμ­μών για (α) τα βιο­δια­σπώ­με­να πλα­στι­κά, (b) για τη συλ­λο­γή και δια­χω­ρι­σμό των πλα­στι­κών απορ­ριμ­μά­των, και (γ) για τον οι­κο­λο­γι­κό σχε­δια­σμό (eco-design) των πλα­στι­κών προ­ϊ­ό­ντων.

4. Η δια­μόρ­φω­ση πλαι­σί­ου για τη βελ­τί­ω­ση των συ­σκευα­σιών, ούτως ώστε η ανα­κυ­κλω­σι­μό­τη­τα των υλι­κών συ­σκευα­σί­ας να έχει την ίδια βα­ρύ­τη­τα με άλλα κρι­τή­ρια σχε­δια­σμού, όπως η ασφά­λεια του προ­ϊ­ό­ντος, ο χρό­νος πα­ρα­μο­νής στο ράφι και το μάρ­κε­τινγκ».

ΒΗΜΑ