Γκρέμισαν το σπίτι του Καζαντζάκη για να φτιάξουν πάρκινγκ

Μια φωτο­γρα­φία από το Ηρά­κλειο, που ανέβασε στο facebook ο συγ­γρα­φέας Άρης Σφα­κια­νά­κης προ­κα­λεί θλίψη και οργή

Σε… πάρ­κινγκ έχει μετα­τρα­πεί το σπίτι του Νίκου Καζαν­τζάκη στο Ηρά­κλειο της Κρήτης, όπως καταγ­γέλ­λει με ανάρ­τησή του σε μέσο κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης ο γνωστός συγ­γρα­φέας, Άρης Σφα­κια­νά­κης.

Μάλιστα, ο κ. Σφα­κια­νά­κης φωτο­γρά­φησε το σημείο και το ανήρ­τησε στο δια­δί­κτυο με δεκάδες πολίτες να σχο­λιά­ζουν το συγκε­κρι­μένο γεγονός.

Δείτε την ανάρ­τηση

Δεν υπάρχει Ελληνας συγ­γρα­φέας που να αγα­πή­θηκε τόσο πολύ σ’ όλον τον κόσμο και να πολε­μή­θηκε τόσο άγρια στη χώρα του, όπως ο Νίκος Καζαν­τζά­κης. Εξήντα χρόνια μετά τον θάνατό του εξα­κο­λου­θεί να είναι πασί­γνω­στος, να δια­βά­ζε­ται και να θαυ­μά­ζε­ται, από την Κίνα ως την Αμερική. Εννιά φορές προ­τά­θηκε για το βραβείο νόμπελ, όμως οι σκο­τα­δι­στι­κοί κύκλοι της Αθήνας, πρω­το­στα­τού­ντος του Σπύρου Μελά, έκαναν ό,τι μπο­ρού­σαν ώστε να στε­ρη­θεί τη μεγάλη τιμή. Η εκκλη­σία της Ελλάδος τον αφόρισε αλλά ο αφο­ρι­σμός δεν επι­κυ­ρώ­θηκε από τον Οικου­με­νικό Πατριάρχη Αθη­να­γόρα. Το Βατι­κανό συμπε­ριέ­λαβε το μυθι­στό­ρημά του. Ο τελευ­ταίος πει­ρα­σμός στον Κατά­λογο απα­γο­ρευ­μέ­νων βιβλίων (Index librorum prohibitorum), «τιμή» που κανένας άλλος έλληνας συγ­γρα­φέας δεν αξιώ­θηκε.

Το σπίτι του Καζαν­τζάκη κατε­στραμ­μένο από τους γερ­μα­νι­κούς βομ­βαρ­δι­σμούς

Το σπίτι ήταν στη σημε­ρινή οδό Νίκου Καζαν­τζάκη. Τότε ήταν ένα σοκάκι στη συνοι­κία που οι Κρη­τι­κοί ονό­μα­ζαν «του Αγίου Ιωάννη Μακελά», αφού εκεί κοντά βρι­σκό­ταν ένα σφαγείο, κάποιοι λένε στα χρόνια της βενε­τσιά­νι­κης ακόμη κυριαρ­χίας. Στα λατι­νικά το σφαγείο λέγεται macelum. Οι Τούρκοι ονό­μα­ζαν δια­φο­ρε­τικά τη συνοι­κία: του Ρετζίπ Αγά ή και Σιβρί Τσεσμέ.

Το σπίτι κατα­στρά­φηκε από βομ­βαρ­δι­σμό στη διάρ­κεια της γερ­μα­νι­κής κατοχής.

Πρέπει να ήταν καλο­καίρι του 1955 ή του 1956 όταν έγινε η τελετή εντοι­χι­σμού ανα­μνη­στι­κής πλάκας. Ο τότε δήμαρ­χος Γιώργος Γεωρ­γιά­δης και άλλοι φίλοι, συγ­γε­νείς του στο­χα­στή και παρά­γο­ντες της πόλης συμ­με­τεί­χαν στη σεμνή τελετή. Ο δήμαρ­χος ανε­βα­σμέ­νος πάνω σε μια πρό­χειρη «εξέδρα», φτιαγ­μένη από πέτρες του κατε­στραμ­μέ­νου σπιτιού, μίλησε για τον μεγάλο συμπο­λίτη, εκείνον που έκανε περή­φανο τον γενέ­θλιο τόπο. Όπως φαί­νε­ται, ο χώρος είχε αυλή με δένδρα και λου­λού­δια, ακόμη και την περίοδο αυτή, πολλά χρόνια δηλαδή μετά τον βομ­βαρ­δι­σμό.

Αργό­τερα το σπίτι ανα­κα­τα­σκευά­στηκε και η αυλή έγινε πλέον εσω­τε­ρι­κός χώρος. Η ανα­μνη­στική πλάκα, ξεθω­ρια­σμένη πλέον, παρέ­μεινε για πολλά χρόνια να θυμίζει κάτι από το ένδοξο παρελ­θόν του χώρου.

Το 2003, το δημο­τικό συμ­βού­λιο Ηρα­κλείου Κρήτης, με αφορμή ένα άρθρο του φιλο­λό­γου Μανόλη Αστυ­ρα­κάκη σε τοπική εφη­με­ρίδα, που ανέφερε την εγκα­τά­λειψη του χώρου, έκανε δεκτή την πρόταση του αντι­δη­μάρ­χου Μανόλη Βασι­λάκη για την αγορά του οικο­πέ­δου και του οική­μα­τος, προ­κει­μέ­νου να αξιο­ποι­η­θεί.

Πηγή: www.cretapost.gr