Δυο μετανάστες στην Κω και στη Λέρο αφηγούνται

Ιστο­ρί­ες πε­ρι­πλά­νη­σης, από χώρα σε χώρα, εξι­στο­ρούν οι Σύ­ριοι πρό­σφυ­γες, οι οποί­οι φτά­νουν στην Ελ­λά­δα για ένα κα­λύ­τε­ρο αύριο. Οι ιστο­ρί­ες αυτές μπο­ρεί να μοιά­ζουν σε­νά­ρια από ται­νία, ωστό­σο είναι πέρα για πέρα αλη­θι­νές.

Οι πρό­σφυ­γες, φτά­νο­ντας στη χώρα μας, έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­ποι και με την ελ­λι­πή κρα­τι­κή ορ­γά­νω­ση, σε ό,τι αφορά στην υπο­δο­χή τους. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά είναι τα πα­ρα­δείγ­μα­τα αρ­κε­τών νη­σιών του Αι­γαί­ου όπως είναι η Χίος, η Κως και η Λέρος.

Σύμ­φω­να με τους «Για­τρούς Χωρίς Σύ­νο­ρα», οι πρό­σφυ­γες που φτά­νουν εκεί, έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­ποι με ένα δυ­σλει­τουρ­γι­κό σύ­στη­μα υπο­δο­χής και απάν­θρω­πες συν­θή­κες δια­βί­ω­σης.

Δύο απ’ αυ­τούς πε­ρι­γρά­φουν την πε­ρι­πέ­τειά τους. Ο ένας έφτα­σε στην Κω και άλλος στη Λέρο.

Την πε­ρι­πέ­τεια του μέχρι να φτά­σει στην Ελ­λά­δα πε­ρι­γρά­φει ο Σύ­ριος Μο­χά­τζερ. «Δια­γνώ­στη­κα με ζα­χα­ρώ­δη δια­βή­τη όταν ήμουν 7 χρο­νών. Έφυγα από την Συρία, από τότε που ξε­κί­νη­σε ο πό­λε­μος, γιατί δεν υπήρ­χε επαρ­κής ια­τρι­κή φρο­ντί­δα. Χρειά­ζο­μαι ιν­σου­λί­νη, αλλά αυτή δεν είναι πλέον δια­θέ­σι­μη. Πριν τον πό­λε­μο, με πα­ρα­κο­λου­θού­σε για­τρός και είχα πρό­σβα­ση σε φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή. Τώρα δεν υπάρ­χει τί­πο­τα. Η φρο­ντί­δα είναι αδύ­να­τη για μένα» λέει, ενώ πα­ράλ­λη­λα συ­μπλη­ρώ­νει:

«Λίγο πριν φύγω, μου ήρθε το χαρτί για να κα­τα­τα­γώ στον στρα­τό. Κρύ­φτη­κα σε ένα φορ­τη­γό και κα­τά­φε­ρα να δια­φύ­γω από εκεί­νη την πε­ριο­χή. Στη συ­νέ­χεια όμως έπρε­πε να πε­ρά­σω και από άλλες ένο­πλες ομά­δες και να τους πείσω να με αφή­σουν να φύγω. Ήμουν ολο­μό­να­χος. Πέ­ρα­σα στην Τουρ­κία – ήταν η πρώτη φορά που πή­γαι­να εκεί. Είχα κά­ποιους γνω­στούς που με φι­λο­ξέ­νη­σαν. Μετά από κά­ποιες μέρες βρέ­θη­κα στη Σμύρ­νη. Όλοι εκεί γνω­ρί­ζουν ότι οι ξένοι πη­γαί­νουν εκεί για να πε­ρά­σουν απέ­να­ντι στην Ευ­ρώ­πη. Κα­τά­φε­ρα να πε­ρά­σω στην Ελ­λά­δα την τρίτη φορά.

Την πρώτη μέρα που μας έφε­ραν στο Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα της Κω ήταν ήδη 30 άτομα εκεί. Δεν υπήρ­χε χώρος. Ανα­γκα­στή­κα­με να κοι­μη­θού­με στο πά­τω­μα, όπου βρί­σκα­με. Οι τουα­λέ­τες ήταν πολύ βρώ­μι­κες και δεν υπάρ­χει καμία υγιει­νή.

Ένας ακόμα πρό­σφυ­γας από την Συρία, ο Έμπνε­σαμ πα­ρα­θέ­τει τη δικιά του ιστο­ρία: «Το τα­ξί­δι από την Τουρ­κία στην Ελ­λά­δα ήταν πολύ δύ­σκο­λο. Αλλά αν το συ­γκρί­νω με τις δυ­σκο­λί­ες που είχα στη Συρία ή στην Αί­γυ­πτο, δεν είναι τί­πο­τα. Η βάρκα ήταν πολύ μικρή. Νο­μί­ζω πως τα κα­τα­φέ­ρα­με λόγω της βο­ή­θειας του Θεού – αλ­λιώς θα εί­χα­με όλοι πε­θά­νει. Ο δια­κι­νη­τής μας άφησε σε ένα άλλο ελ­λη­νι­κό μικρό νησί και έφυγε. Εκεί μας βρή­καν και μας συ­νέ­λα­βαν κά­ποιοι ντυ­μέ­νοι με μαύ­ρες στο­λές. Δύο ώρες ήμα­στε σκυμ­μέ­νοι, ξα­πλω­μέ­νοι σχε­δόν στο έδα­φος, ενώ έβρε­χε κα­ταρ­ρα­κτω­δώς. Όταν με βρή­κα­τε (το επό­με­νο πρωί), ήμουν μού­σκε­μα. Πα­ρα­κα­λού­σα το Θεό να με βοη­θή­σει να συ­νε­χί­σω το τα­ξί­δι. Τώρα νιώθω κα­λύ­τε­ρα, έχω έντο­νο πο­νό­λαι­μο, αλλά θα τα κα­τα­φέ­ρω. Είμαι εντά­ξει» λέει.

Δύο ώρες ήμα­στε σκυμ­μέ­νοι, ξα­πλω­μέ­νοι σχε­δόν στο έδα­φος, ενώ έβρε­χε κα­ταρ­ρα­κτω­δώς

Επι­πλέ­ον το­νί­ζει ότι «στη Λέρο, στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα ήταν πολύ δύ­σκο­λα. Αν δεν ερ­χό­σα­στε οι Για­τροί χωρίς Σύ­νο­ρα να με εξε­τά­σε­τε, θα φώ­να­ζα απελ­πι­σμέ­νος “Αφή­στε με έξω, θέλω να ανα­πνεύ­σω κα­θα­ρό αέρα”. Το κελί είναι πολύ μικρό και πάσχω από χρό­νιο άσθμα. Κα­νο­νι­κά είναι για δύο άτομα, αλλά ήμα­στε 12 μέσα σ’αυτό! Το αστυ­νο­μι­κό τμήμα στη Λέρο δεν έχει κα­τάλ­λη­λες υπη­ρε­σί­ες, όπως νερό, τουα­λέ­τες κλπ».

huffingtonpost.gr