Η Αθήνα πίσω από το «περιτύλιγμα» της Χριστουγεννιάτικης…χρυσόσκονης

Αθήνα πόλη των…αντι­θέ­σε­ων. Η πόλη έχει βάλει τα «καλά»της για να γιορ­τά­σει τα Χρι­στού­γεν­να και να υπο­δε­χτεί το νέο έτος. Με αυτό τον τρόπο θα δώσει έναν τόνο χαράς σε όσους επι­λέ­ξουν να βρε­θούν στο κέ­ντρο. Πίσω όμως από αυτό το λα­μπε­ρό «πε­ρι­τύ­λιγ­μα» και δίπλα στις βι­τρί­νες με τα χι­λιά­δες λα­μπιό­νια και στο­λί­δια βρί­σκε­ται…η θλίψη και ο πόνος. Δε­κά­δες άστε­γοι και ζη­τιά­νοι που ζη­τούν τον οβολό όλων και ελε­η­μο­σύ­νη για να πε­ρά­σουν λίγο πιο «ζεστά» αυτές τις…γιορ­τι­νές για τον υπό­λοι­πο κόσμο, μέρες. Δίπλα στα φώτα λοι­πόν, εκεί­νοι που βιώ­νουν με τον πιο σκλη­ρό τρόπο τις συ­νέ­πειες της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης. Οι κοι­νω­νι­κές δομές μπο­ρεί να έχουν αυ­ξη­θεί, όμως και οι ανά­γκες είναι με­γα­λύ­τε­ρες.

Βόλτα στο ιστο­ρι­κό κέ­ντρο της πόλης. Κρασί και φα­γη­τό στα όμορ­φα εστια­τό­ρια κάτω από την aκρό­πο­λη με κου­βε­ντού­λα για τον πο­λι­τι­σμό, τη τέχνη, την μου­σι­κή, την αρ­χαιό­τη­τα. Όμως η ει­κό­να είναι τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κά, όταν κά­ποιος μπει στα στενά. Εκεί είναι η άλλη…Αθήνα. Αυτή με τους αστέ­γους και τους ναρ­κο­μα­νείς. Με τις ιε­ρό­δου­λες που ζη­τούν νυ­χτο­κά­μα­το… δί­νο­ντας τα πάντα. Με «ξε­νο­δο­χεία» αν­θρώ­πι­νων ψυχών…που κα­θη­με­ρι­νά πρω­τα­γω­νι­στούν στο αστυ­νο­μι­κό δελ­τίο.

Αυτές είναι οι δύο όψεις της Αθή­νας…δύο όψεις του ίδιου νο­μί­σμα­τος.

Αν συ­νε­χί­σεις τη βόλτα σου σί­γου­ρα θα δεις ζευ­γα­ρά­κια σε κα­φε­τέ­ριες να πί­νουν ένα ζεστό ρό­φη­μα η σε πα­γκά­κια και σε πα­γο­δρό­μια χέρι χέρι να μοι­ρά­ζο­νται στιγ­μές ευ­τυ­χί­ας.

Η μια πλευ­ρά της Αθή­νας είναι αυτή, υπάρ­χει ακόμα μια όμως, που ασυ­ναί­σθη­τα κλεί­νου­με τα μάτια μας και δεν την βλέ­που­με, ή κά­νου­με πως δεν την βλέ­που­με.

Άν­θρω­ποι μόνοι σε ένα πε­ζού­λι κάτω από μια στέγη με τα απο­λύ­τως απα­ραί­τη­τα να κοι­μού­νται με δι­πλές και τρι­πλές κου­βέρ­τες, έχο­ντας αφη­μέ­νο δίπλα τους το «κυ­πελ­λά­κι της ελε­η­μο­σύ­νης». Άλλοι πάλι στέ­κο­νται σε μια γωνιά ευ­ελ­πι­στώ­ντας μια βο­ή­θεια από τους πε­ρα­στι­κούς. Αυτοί οι άν­θρω­ποι δεν ξέ­ρουν από επο­χές, από γιορ­τές και χαρά, βλέ­πεις η βιο­πά­λη και η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, τους έχει με­τα­τρέ­ψει σε άτομα με μόνο έν­στι­κτο την επι­βί­ω­ση.