Υπαρχηγός Πυροσβεστικής: «Ολοι ευχόμαστε να μη βρούμε άλλον νεκρό»-Το πένθος, η αναζήτηση χαμένων συγγενών και το σοκ της σωτηρίας

Το κινητό επι­χει­ρη­σιακό κέντρο της Πυρο­σβε­στι­κής με την ονο­μα­σία «Ολυμπος» έχει στηθεί από το βράδυ της Δευ­τέ­ρας στη λεωφόρο Μαρα­θώ­νος, στο ύψος της δια­σταύ­ρω­σης που οδηγεί στο Κόκκινο Λιμα­νάκι. Από εκεί, ο υπαρ­χη­γός Υπο­στή­ρι­ξης του σώματος, Δημο­σθέ­νης Ανα­γνω­στά­κης, συντο­νί­ζει τα μεικτά κλι­μά­κια πυρο­σβε­στών και στε­λε­χών των Ενόπλων Δυνά­μεων, που «χτε­νί­ζουν» τις πλη­γεί­σες από τη φωτιά περιο­χές σε ανα­ζή­τηση νεκρών και αγνο­ου­μέ­νων. Λίγο πριν τον συνα­ντή­σουμε μέσα στο πούλμαν της Πυρο­σβε­στι­κής, το οποίο έχει μετα­τρέ­ψει σε πρό­χειρο γραφείο, μια από τις ομάδες του εντό­πισε απαν­θρα­κω­μένη στο μπάνιο του σπιτιού της μια ηλι­κιω­μένη γυναίκα, το 81ο θύμα της τρα­γω­δίας. «Ολοι μας ευχό­μα­στε να μη βρούμε άλλον νεκρό», λέει στην «Κ». Ανα­λύ­ο­ντας το «σχέδιο της επό­με­νης μέρας», εξηγεί ότι η περιοχή που χτυ­πή­θηκε από την κατα­στροφή, ο Νέος Βουτζάς, η Ραφήνα, το Μάτι, η Νέα Μάκρη, έχει χωρι­στεί σε 14 τομείς και την έρευνα του κάθε τομέα έχουν ανα­λά­βει ομάδες των 10 ατόμων, πυρο­σβε­στών, στρα­τιω­τών, αλλά και εθε­λο­ντών δια­σω­στών. «Την πρώτη ημέρα, που το βάρος είχε πέσει στην κατά­σβεση της πυρ­κα­γιάς και στην ανα­ζή­τηση νεκρών και αγνο­ου­μέ­νων, δεν συμ­με­τεί­χαν πάνω από 90 άτομα. Την Τρίτη ωστόσο, ο αριθμός τους διπλα­σιά­στηκε και σήμερα (σ.σ.: Τετάρτη) τις ομάδες συγκρο­τούν 140 πυρο­σβέ­στες, στρα­τιώ­τες και εθε­λο­ντές», σημειώ­νει.

Ο υπαρ­χη­γός της Πυρο­σβε­στι­κής Δημ. Ανα­γνω­στά­κης στο πρό­χειρο γραφείο του.

Ο κ. Ανα­γνω­στά­κης περι­γρά­φει ότι οι ομάδες έχουν στα χέρια τους χάρτη του τομέα ευθύνης τους και ερευ­νούν κυριο­λε­κτικά πόρτα πόρτα τα κατε­στραμ­μένα από τη φωτιά σπίτια, όπως επίσης και τα αυτο­κί­νητα. «Στις περισ­σό­τε­ρες περι­πτώ­σεις, η φωτιά έχει εξα­φα­νί­σει κάθε ίχνος ανθρώ­πι­νου ιστού, σε τέτοιο βαθμό, που είναι δύσκολο για τα μέλη των συνερ­γείων να δια­κρί­νουν τη σορό ενός νεκρού. Εχουμε δώσει συγκε­κρι­μέ­νες οδηγίες και όταν εντο­πί­ζουν ευρή­ματα με συγκε­κρι­μένα χαρα­κτη­ρι­στικά, μας ειδο­ποιούν, και την αυτοψία ανα­λαμ­βά­νουν εμπει­ρο­γνώ­μο­νες της Πυρο­σβε­στι­κής και της Αστυ­νο­μίας», διευ­κρι­νί­ζει. Μ’ αυτόν τον τρόπο, τα κλι­μά­κια κατά­φε­ραν να εντο­πί­σουν και να ανα­σύ­ρουν από τα σημεία της τρα­γω­δίας ένα ανήλικο κορίτσι που απαν­θρα­κώ­θηκε αγκαλιά με τον σκύλο του, έναν άνδρα που απαν­θρα­κώ­θηκε πλάι στην πόρτα του αυτο­κι­νή­του του κ.ο.κ.

Σύμφωνα με τον υπαρ­χηγό της Πυρο­σβε­στι­κής, τα περισ­σό­τερα από τα θύματα της πυρ­κα­γιάς, 43 τον αριθμό, βρέ­θη­καν στο Κόκκινο Λιμα­νάκι και συγκε­κρι­μένα στην περιοχή που περι­κλεί­ε­ται από τη λεωφόρο Δημο­κρα­τίας και τις οδούς Ποσει­δώ­νος και Πανός. Αντί­στοιχα, 14 άτομα έχασαν τη ζωή τους στο Μάτι και 6 μέσα στα σπίτια τους στον Νέο Βουτζά. Αν και, όπως διευ­κρι­νί­ζει, δεν είχε άμεση συμ­με­τοχή στην επι­χεί­ρηση κατά­σβε­σης, ο κ. Ανα­γνω­στά­κης απο­δί­δει το μέγεθος της κατα­στρο­φής στον ισχυρό άνεμο που έπνεε και στα χαρα­κτη­ρι­στικά της περιο­χής όπου εκδη­λώ­θηκε η πυρ­κα­γιά: «Πρό­κει­ται για μια πευ­κό­φυτη περιοχή με διά­σπαρ­τες κατοι­κίες. Η φωτιά εξα­πλώ­θηκε ταχύ­τερα συγκρι­τικά με το εάν είχε εκδη­λω­θεί σε ένα πυκνό πευ­κο­δά­σος», εκτιμά.

Η επόμενη μέρα στα συντρίμ­μια

Στη γει­το­νιά του έψαχναν ακόμα για νεκρούς. Κλι­μά­κια των ειδικών δυνά­μεων του στρατού ξηράς, υπό την καθο­δή­γηση πυρο­σβε­στών, με χάρτες στα χέρια ερευ­νού­σαν τα απο­κα­ΐ­δια στις οδούς Τρί­τω­νος, Κυκλά­δων και Νικη­ταρά, για να βεβαιω­θούν ότι κανείς δεν έχει μείνει πίσω. Πέρασαν και από τον δρόμο του, την οδό Περι­κλέ­ους.

Ο Γιώργος Αση­μά­κος, 62 ετών, θρηνεί για την κου­νιάδα του, μετρά τις υλικές ζημιές στο σπίτι του και ακόμη απορεί πώς ο ίδιος τα κατά­φερε. Πώς μια στενή δίοδος που οδηγεί στη θάλασσα του έσωσε τη ζωή.

Οσοι δεν εγκλω­βί­στη­καν στα οχήματά τους το από­γευμα της Δευ­τέ­ρας στο Μάτι Αττικής έπρεπε να ξεπε­ρά­σουν κι άλλα εμπόδια. Σχεδόν όλο το παρα­λιακό μέτωπο είναι πυκνο­δο­μη­μένο, με πολυ­κα­τοι­κίες, πιλοτές, κάγκελα και παρ­τέ­ρια που αφήνουν χαρα­μά­δες δια­φυ­γής. Λες και όλος ο οικι­σμός χτί­στηκε με την πλάτη γυρι­σμένη στη θάλασσα. «Οταν βρέθηκα στην πιλοτή, απέ­να­ντι ο αέρας στρο­βί­λιζε τον μαύρο καπνό, καύτρες έπεφταν πάνω μου, ο λαιμός μου και­γό­ταν. Αν κολ­λούσα κάπου εκεί, θα πέθαινα», λέει στην «Κ» ο κ. Αση­μά­κος. Βάδιζε στα τυφλά, ακι­νη­το­ποι­ή­θηκε μπροστά σε έναν θάμνο, αλλά ο γιος του τον τράβηξε τελευ­ταία στιγμή προς την έξοδο.

Οι στιγμές μετά τη φονική πυρ­κα­γιά στο Μάτι δεν έχουν ακόμη τα χαρα­κτη­ρι­στικά επό­με­νης ημέρας. Ο αριθμός των νεκρών δεν έχει ορι­στι­κο­ποι­η­θεί, ο κρα­τι­κός μηχα­νι­σμός προ­σπα­θεί να βρει τον βημα­τι­σμό του.

Εκεί όπου λιγο­στοί ιδιο­κτή­τες έχουν αρχίσει ήδη το μάζεμα των μπάζων, άλλοι δεν ξέρουν αν μπορούν να πεν­θή­σουν και ορι­σμέ­νοι προ­σπα­θούν ακόμη να δια­χει­ρι­στούν το σοκ της δικής τους σωτη­ρίας. Πώς πέρασαν αυτή την περι­πέ­τεια αλώ­βη­τοι, ενώ άλλοι δίπλα τους δεν τα κατά­φε­ραν.

Σχεδόν 40 ώρες μετά την κατα­στροφή, μέλη του στρατού στήνουν ειδικό χώρο για διανομή συσ­σι­τίου και μηχα­νι­κοί, ανά δυάδες, σημαί­νουν με σπρέι τα σπίτια που επι­θε­ω­ρούν – για την ώρα, μόνον εξω­τε­ρικά. Το κόκκινο χρώμα αντι­στοι­χεί στα πλήρως ακα­τάλ­ληλα προς κατοί­κηση και το κίτρινο σε όσα έχουν υποστεί σημα­ντι­κές ζημιές. Την προη­γού­μενη νύχτα δημο­τικά οχήματα με μεγά­φωνα είχαν ενη­με­ρώ­σει τους κατοί­κους ότι θα περ­νού­σαν με το ξημέ­ρωμα κλι­μά­κια μηχα­νι­κών για επι­θε­ω­ρή­σεις. Η λει­τουρ­γία του δικτύου ηλε­κτρο­δό­τη­σης δεν έχει απο­κα­τα­στα­θεί και τα περισ­σό­τερα οικο­δο­μικά τετρά­γωνα δεν έχουν ύδρευση. Σε κάποια σπίτια υπάρχει νερό, αλλά τρέχει με χαμηλή πίεση.

Στη Ραφήνα, στα κτίρια του δημαρ­χείου και του πνευ­μα­τι­κού κέντρου κατα­φθά­νουν εθε­λο­ντές πρό­θυ­μοι να προ­σφέ­ρουν βοήθεια στο μοί­ρα­σμα φαρ­μά­κων (τα οποία είναι πλέον υπε­ραρ­κετά σύμφωνα με εθε­λο­ντές του Ερυθρού Σταυρού) ή άλλων εφοδίων. Σε μια γωνιά πολίτες δηλώ­νουν τις υλικές ζημιές για τις μελ­λο­ντι­κές απο­ζη­μιώ­σεις. Αλλοι δίνουν στοι­χεία για τα νεκρά τους κατοι­κί­δια, ώστε κάποιος να τα παρα­λά­βει. Υπάρχει και μια δημο­τική υπάλ­λη­λος που έχει επι­φορ­τι­στεί την ευθύνη της λίστας αγνο­ου­μέ­νων.

Αυτήν πλη­σιά­ζει ο Αρι­στεί­δης Κλάδιος. Ανα­ζη­τεί τους γονείς του, 85 και 80 ετών, και τον αδερφό του, 47 ετών. Χωρί­στη­καν το από­γευμα της πυρ­κα­γιάς και δεν τους ξανα­είδε. «Το πρωί έδωσα δείγμα DNA στην ιατρο­δι­κα­στική υπη­ρε­σία στο Γουδί. Τους ψάχνω εδώ και τρεις ημέρες», λέει όσο δίπλα του περνούν δεκάδες άτομα με υπεύ­θυ­νες δηλώ­σεις στα χέρια ή σακού­λες με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης.

«Μας βοηθούν με νερό και φαγητό, αλλά θέλουμε χέρια, αυτό χρεια­ζό­μα­στε. Πρέπει να μπει ο στρατός να μαζέψει τα μπάζα από τα ερείπια», λέει ο κ. Αση­μά­κος.

Δρόμοι γεμάτοι με καύσιμη ύλη

Ο Πέτρος Κοράκης, μόνιμος κάτοι­κος στο Μάτι, δεν έχει ούτε μπάζα να μαζέψει. Το σπίτι του ισο­πε­δώ­θηκε από τη φωτιά. Δεν απέ­μεινε τίποτα, λες και εξαϋ­λώ­θη­καν τα πάντα. Μόνο τρεις κολόνες και τα κάγκελα της αυλής θυμί­ζουν ότι κάποτε εδώ έμενε άνθρω­πος. Φοβού­με­νος το πλιά­τσικο, επέ­στρεψε εκεί για να μαζέψει ό,τι δια­σώ­θηκε στο υπόγειο – λιγοστά αντι­κεί­μενα, χωρού­σαν σε μια σακούλα. Ως άστεγος πλέον, φιλο­ξε­νεί­ται στο σπίτι της αδελφής του, στην Αθήνα. Οπως λέει, το Μάτι είχε διαρκές πρό­βλημα με καύσιμη ύλη. Δεν ήταν μόνο τα ακα­θά­ρι­στα σημεία σε ξεχα­σμένα οικό­πεδα που απο­τε­λού­σαν απειλή κάθε καλο­καίρι. Κλαδιά που είχαν κοπεί από αυλές και δρόμους, αντί να μαζευ­τούν κατέ­λη­γαν σε στοίβες, σε αδό­μη­τους χώρους και κάθετες οδούς.

Αυτή τη μαρ­τυ­ρία επι­βε­βαιώ­νει και άλλος κάτοι­κος της περιο­χής. «Δεν ήταν μόνο το εύφλε­κτο πευ­κό­δα­σος που προ­κά­λεσε το πρό­βλημα. Τα κλαδιά από το κλάδεμα των δέντρων έμεναν στους δρόμους, παρα­τη­μένα. Ζητού­σαμε να τα μαζέ­ψουν, χωρίς απο­τέ­λε­σμα», λέει. Και αυτός με την οικο­γέ­νειά του φιλο­ξε­νού­νται πλέον σε άλλο σπίτι μετά την πυρ­κα­γιά.

Αυτοί ήταν από τους λιγο­στούς κατοί­κους που έβρισκε κάποιος χθες στα απο­μει­νά­ρια των σπιτιών τους.

Τηλε­ο­πτικά συνερ­γεία από όλο τον κόσμο έστηναν δορυ­φο­ρικά πιάτα στον παρα­λιακό δρόμο της λεω­φό­ρου Ποσει­δώ­νος, εθε­λο­ντές κτη­νί­α­τροι μάζευαν σε πλα­στι­κές σακού­λες νεκρά ζώα, άλλοι τοπο­θε­τού­σαν σε κάθε οδό πλα­στι­κές σακού­λες με ζωο­τρο­φές και κεσε­δά­κια με νερό για όσα κατοι­κί­δια επι­βί­ω­σαν. Στην οδό Χρυ­σαν­θέ­μων, με τις τηλε­ο­πτι­κές κάμερες παρα­τε­ταγ­μέ­νες στη σειρά, ένας άντρας είχε βουρ­κώ­σει. Η 88χρονη μητέρα του εντο­πί­στηκε νεκρή στο μπάνιο της. Είχε μπει ο ίδιος στο σπίτι δυο-τρεις φορές, αλλά δεν την είχε εντο­πί­σει νωρί­τερα στα απο­κα­ΐ­δια.

Πηγή: Καθη­με­ρινή