Σκληρή εξώδικη απάντηση της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου στη ΔΕΥΑ Ρόδου

• Η Περι­φέ­ρεια υπε­ρα­σπί­ζε­ται τη νομι­μό­τητα, την υδρο­δό­τηση του νησιού και το δημόσιο συμ­φέ­ρον • Πώς η ΔΕΥΑΡ καταγ­γέλ­λει την Περι­φέ­ρεια, ενώ έχει αθε­τή­σει υπο­χρε­ώ­σεις εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ από νόμιμη σύμβαση • Πού τελειώ­νει η δια­φω­νία και πού αρχίζει η θεσμική εκτροπή;

Ενα πρω­το­φα­νές σκηνικό έντασης έχει στηθεί στο νησί της Ρόδου μεταξύ της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και της Δημο­τι­κής Επι­χεί­ρη­σης Ύδρευ­σης και Απο­χέ­τευ­σης Ρόδου (ΔΕΥΑΡ).

Στην καρδιά της δια­μά­χης βρί­σκε­ται ένα υπέ­ρο­γκο ποσό, ύψους 6,38 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, το οποίο η Περι­φέ­ρεια διεκ­δι­κεί βάσει προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης που έχει κυρωθεί και εγκρι­θεί από το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο.

Το χρονικό της σύγκρου­σης ξεκινά με την επίδοση εξω­δί­κου της ΔΕΥΑΡ, στην οποία καταγ­γέλ­λε­ται η Περι­φέ­ρεια για «παρά­νομη κατά­σχεση» των τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών της επι­χεί­ρη­σης, κάτι που – όπως υπο­στη­ρί­ζει η ίδια – απειλεί τη λει­τουρ­γία της και κατά συνέ­πεια τη δημόσια υγεία. Στο εξώδικο, η ΔΕΥΑΡ δια­μαρ­τύ­ρε­ται για δήθεν αναρ­μο­διό­τητα της Περι­φέ­ρειας, αμφι­σβη­τεί τη νομι­μό­τητα των απαι­τή­σεων και απαιτεί την άρση των κατα­σχέ­σεων.

Η απά­ντηση της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου είναι αιχμηρή και πολι­τικά απο­φα­σι­στική. Μέσω εξω­δί­κου, η Περι­φέ­ρεια διαλύει κάθε υπόνοια παρα­τυ­πίας και θέτει προ των ευθυνών της τη ΔΕΥΑΡ, απο­κα­λύ­πτο­ντας τη σοβα­ρό­τητα της κατά­στα­σης.

Το θεμέλιο της διεκ­δι­κού­με­νης οφειλής είναι η προ­γραμ­μα­τική σύμβαση της 6ης Ιουνίου 2022 για τη λει­τουρ­γία του έργου υδρο­δό­τη­σης Ρόδου από το φράγμα Γαδουρά. Η σύμβαση υπο­γρά­φηκε από την Περι­φέ­ρεια, τη ΔΕΥΑΡ και τον Δήμο Ρόδου, ως τρίτο συμ­βαλ­λό­μενο και εγγυητή.

Σύμφωνα με την Περι­φέ­ρεια, η σύμβαση προ­έ­βλεπε την παροχή υπη­ρε­σιών για πέντε έτη, με την έκδοση τεσ­σά­ρων λογα­ρια­σμών έως και τον Ιανουά­ριο του 2025 συνο­λι­κού ύψους 7.010.681 ευρώ.

Από αυτά, 6.384.094 ευρώ παρα­μέ­νουν ανε­ξό­φλητα, με την τελευ­ταία κατα­βολή της ΔΕΥΑΡ να έχει γίνει τον Οκτώ­βριο του 2024. Επι­πλέον, υπάρχει ένα παλαιό­τερο υπό­λοιπο 2,86 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ από προη­γού­μενη προ­γραμ­μα­τική σύμβαση, το οποίο εξο­φλεί­ται μέσω ρύθ­μι­σης.

Η ΔΕΥΑΡ υπο­στη­ρί­ζει ότι η σύμβαση οδηγεί σε υπέ­ρο­γκες και αναι­τιο­λό­γη­τες χρε­ώ­σεις, τις οποίες έχει ήδη αμφι­σβη­τή­σει δικα­στικά. Καταγ­γέλ­λει την Περι­φέ­ρεια για «κατα­χρη­στική» συμπε­ρι­φορά και «πρω­το­φανή» ενέρ­γεια, προ­σπα­θώ­ντας να εστιά­σει στο επι­χεί­ρημα ότι η κατά­σχεση έγινε πριν λήξει η προ­θε­σμία ρύθ­μι­σης από τη ΔΟΥ Ρόδου.

Ωστόσο, οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί προ­σκρού­ουν σε σημα­ντικά νομικά και λογικά εμπόδια. Πρώτον, η προ­γραμ­μα­τική σύμβαση έχει εγκρι­θεί από το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο με όρους που ρητώς απα­γο­ρεύ­ουν την αμφι­σβή­τησή της. Δεύ­τε­ρον, η Περι­φέ­ρεια σημειώ­νει ότι παρήλθε περισ­σό­τε­ρος από ένας μήνας από την κοι­νο­ποί­ηση του εκτε­λε­στού τίτλου και πάνω από έξι μήνες από την τελευ­ταία κατα­βολή. Η επί­κληση δικα­στι­κών προ­σφυ­γών δεν ακυ­ρώ­νει τη νομική υπο­χρέ­ωση πλη­ρω­μής.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου υπε­ρα­μύ­νε­ται της νομι­μό­τη­τας των ενερ­γειών της, τονί­ζο­ντας ότι οι υπη­ρε­σίες της έχουν θεσμική υπο­χρέ­ωση να δια­σφα­λί­ζουν τα έσοδα του οργα­νι­σμού και να προ­στα­τεύ­ουν την υδρο­δό­τηση του νησιού. Τονίζει πως δεν έχει λάβει καμία κρατική χρη­μα­το­δό­τηση για τη λει­τουρ­γία του διυ­λι­στη­ρίου και πως μέχρι σήμερα καλύ­πτει τις λει­τουρ­γι­κές του δαπάνες με ίδιους πόρους, που εξα­ντλού­νται.

Από τη ρητο­ρική της απά­ντη­σης προ­κύ­πτει με σαφή­νεια η αγα­νά­κτηση για την τακτική της ΔΕΥΑΡ, η οποία αντί να ανα­ζη­τή­σει λύση εγκαί­ρως, προ­τί­μησε την παρα­πο­λι­τική επίθεση και την όψιμη επί­κληση του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος. Η Περι­φέ­ρεια υπο­γραμ­μί­ζει ότι η προ­στα­σία της υδρο­δό­τη­σης δεν είναι σύνθημα αλλά πράξη, και πράξη ήταν η εξα­σφά­λιση πλη­ρω­μών για τη συνέ­χιση της λει­τουρ­γίας του διυ­λι­στη­ρίου.

Η ΔΕΥΑΡ ζητά εξάλλου σύσκεψη με την Περι­φέ­ρεια, την οποία προη­γου­μέ­νως αγνο­ούσε συστη­μα­τικά, και αφού πρώτα οι τρα­πε­ζι­κοί της λογα­ρια­σμοί δεσμεύ­τη­καν. Η Περι­φέ­ρεια αντα­πα­ντά πως η διάθεση για διάλογο δεν έλειψε ποτέ, αλλά η απουσία της ΔΕΥΑΡ από κάθε προ­σπά­θεια συνεν­νό­η­σης ήταν αυτή που ενέ­τεινε την κρίση.

Το ερώτημα που προ­κύ­πτει είναι πλέον βαθύ­τερο από το ποιος έχει δίκιο νομικά: είναι θεσμικά ανεκτό μια δημόσια επι­χεί­ρηση να αθετεί υπο­χρε­ώ­σεις και να εγκαλεί αυτόν που εφαρ­μό­ζει τον νόμο; Η πολι­τική διά­σταση δεν μπορεί να αγνοη­θεί, ωστόσο δεν μπορεί να παρα­κάμ­ψει τη λογι­στική και νομική πραγ­μα­τι­κό­τητα: οι υπο­χρε­ώ­σεις υπάρ­χουν, τα ποσά είναι τερά­στια και οι συνέ­πειες άμεσες.