Κάνε το στο Μονόλιθο όπως στους Λειψούς!

Εφτια­ξαν ένα χάρτη ορεινής ποδη­λα­σίας  και πεζο­πο­ρίας . Δηλαδή,  ο Δήμος , υλο­ποί­ησε την ιδέα ενός  Λει­ψιώτη φοιτητή του τμή­μα­τος Γεω­γρα­φίας του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, ο οποίος κατέ­θεσε την ιδέα του στον Δήμαρχο Φώτη Μάγγο και εκείνος δεν την πέταξε στο καλάθι των αχρή­στων, ούτε την ξέχασε σε ένα συρτάρι. Με την βοήθεια χαρ­το­γρά­φου του Εργα­στη­ρίου Χαρ­το­γρα­φίας και Γεω­πλη­ρο­φο­ρι­κής, απο­τύ­πω­σαν την χαρ­το­γρά­φηση των μονο­πα­τιών των Λειψών, των δια­δρο­μών, έγινε  επι­στη­μο­νική επε­ξερ­γα­σία και «σήμερα έχουμε  στα χέρια μας τα πρώτα 4.000 αντί­τυπα των χαρτών, καθώς επίσης και την ψηφιακή μορφή του χάρτη, την οποία θα βρείτε στο site του δήμου στη διεύ­θυνση: http://lipsi.gr/lipsi-island/map/. Ο επι­σκέ­πτης, αφού κατε­βά­σει την ειδική εφαρ­μογή και τον χάρτη στο κινητό ή στο τάμπλετ του, έχει συνεχή ένδειξη της θέσης τουπάνω στον χάρτη μέσω του gps της συσκευής, χωρίς να χρειά­ζε­ται να έχει περαι­τέρω σύνδεση στο Δια­δί­κτυο» λέει ο Δήμαρ­χος.

Μετά, συμπε­ριέ­λα­βαν την ορεινή ποδη­λα­σία στις προ­τά­σεις τους. για τους επι­σκέ­πτες του νησιού,  με πέντε δια­δρο­μές δια­φο­ρε­τι­κής δυσκο­λίας, γιατί κατά πως λέει ο Δήμαρ­χος, «Τα ερε­θί­σματα προ­ήλ­θαν από δια­φο­ρε­τι­κές κατευ­θύν­σεις. Το πρώτο και σημα­ντι­κό­τερο ήταν η επαφή μου με τους τουρίστες-χρήστες των μονο­πα­τιών. Το δεύτερο εξίσου σημα­ντικό ερέ­θι­σμα ήταν η αλμα­τώ­δης αύξηση της ζήτησης αυτού του είδους του­ρι­σμού τα τελευ­ταία χρόνια και οι ανα­φο­ρές στο επι­τυ­χη­μένο παρά­δειγμα της Σίφνου»

Αυτά στους Λειψούς και προ­φα­νώς με έναν Δήμαρχο με πολι­τική βούληση, με σύγ­χρονη προ­σέγ­γιση , με όραμα, όσον αφορά τη βελ­τί­ωση της ποιό­τη­τας ζωής των κατοί­κων του νησιού και του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος.

Πέντε χρόνια πριν, τον Οκτώ­βριο του 2013, μου τράβηξε την προσοχή ένας χάρτης  με χαραγ­μένα ποδη­λα­τικά μονο­πά­τια – που αναρ­τή­θηκε σε κοι­νω­νικό δίκτυο- και ο οποίος συνο­δευό­ταν από την σημεί­ωση: «Η παρου­σί­αση τελεί­ωσε πριν λίγη ώρα. Έγινε ανάλυση της ιδέας για την αξιο­ποί­ηση και βελ­τί­ωση δύο ποδη­λα­τι­κών μονο­πα­τιών με αφε­τη­ρία το χωριό και κατά­ληξη στις παρα­λίες Μονο­λί­θου. Ευχα­ρι­στώ για την αρκετά μεγάλη συμ­με­τοχή και τον γόνιμο διάλογο για την υλο­ποί­ηση του σχεδίου. ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΔΥΝΑΤΑ!!!»

Θέλο­ντας να μάθω, ποιοι… προ­χω­ράνε δυνατά, σε μια εποχή που την χαρα­κτη­ρί­ζει η στα­σι­μό­τητα, αν όχι το πισω­γύ­ρι­σμα, απευ­θύν­θηκα στον υπο­γρά­φο­ντα την σημεί­ωση της φωτο­γρα­φίας. Γιώργος Θυρής το όνομά του. ‘Ενας νέος άνθρω­πος που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται επαγ­γελ­μα­τικά στο Μονό­λιθο και προ­σπα­θεί μαζί με άλλους ρομα­ντι­κούς κι ονει­ρο­πό­λους νέους ανθρώ­πους, να κάνουν πράξη, όλα, όσα χρόνια τώρα ακού­γο­νται από τους αρμό­διους, περί εναλ­λα­κτι­κού του­ρι­σμού, και­νο­το­μίας, επι­μή­κυν­σης της σεζόν, έξυπνης εξει­δί­κευ­σης, αλλά που μένουν σχέδια επί χάρτου.

Τον ρώτησα τότε πως τους ήρθε αυτή η ιδέα «Γενι­κό­τερα τα τελευ­ταία χρόνια βρί­σκο­μαι σε μια διαρκή ανα­ζή­τηση για το πώς θα μπο­ρού­σαμε να ανα­δεί­ξουμε και να ανα­πτύ­ξουμε τον τόπο μας, που δυστυ­χώς λίγοι γνω­ρί­ζουν τις σπάνιες ομορ­φιές του. Η φύση της δου­λειάς με φέρνει καθη­με­ρινά σε επαφή με πολύ κόσμο και του­ρί­στες, εκ των οποίων ένα τερά­στιο ποσοστό είναι φυσιο­λά­τρες  και ασχο­λού­νται με όλων των ειδών τις εναλ­λα­κτι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες, όπως πεζο­πο­ρία, ποδη­λα­σία, αναρ­ρί­χηση, φωτο­γρα­φία. ‘Ετσι λοιπόν έτυχε φέτος να γνωρίσω έναν άνθρωπο που ασχο­λεί­ται με την ορεινή ποδη­λα­σία (mountain bike) και μου ανέφερε μεταξύ άλλων πως περί­μενε κάποιον ειδικό για να του κατα­σκευά­σει μια ιδιω­τική πίστα. Αμέσως σκέ­φτηκα πως αυτή θα ήταν μια από τις καλύ­τε­ρες ιδέες που θα μπο­ρού­σαμε να υλο­ποι­ή­σουμε στο χωριό. Ένα μέρος σαν την Μονό­λιθο, που συν­δυά­ζει  δάσος, βουνό και θάλασσα σε ένα μονα­δικά εναρ­μο­νι­σμένο τοπίο χειμώνα καλο­καίρι, με φόντο το Κάστρο, θα μπο­ρούσε να γίνει ο ιδα­νι­κός προ­ο­ρι­σμός για τους ποδη­λά­τες. Κι έτσι προ­σκά­λεσα άμεσα τον ειδικό ο οποίος ήρθε και έκανε μια συνο­λική παρου­σί­αση του σχεδίου στους κατοί­κους του χωριού μας και σε φίλους από την Ρόδο που έδειξαν ιδιαί­τερο ενδια­φέ­ρον και ήθελαν να είναι εκεί.»

Πήρε την ιδέα του ο Γιώργος και τους χάρτες του και απευ­θύν­θηκε στους αρμο­δί­ους. Πέντε χρόνια τώρα,  κανείς δεν εμπνεύ­σθηκε, δεν  μπόρεσε και πάρει κάτι από τη φαντα­σία, τη θέληση, το μεράκι, το πάθος, το όραμα και την αγάπη για τον τόπο τους απ’ αυτά τα νέα παιδιά σαν τον Γιώργο, σαν την παρέα του Μονο­λί­θου που ονει­ρεύ­ε­ται και παλεύει να μείνει στον τόπο της.

Και κάπως έτσι , μένουν οι ιδέες ένας αριθμός πρω­το­κόλ­λου και συνε­χί­ζουν οι ρομα­ντι­κοί και ονει­ρο­πό­λοι τις μονα­χι­κές τους πορείες.  Οι δε αρμό­διοι, εξα­κο­λου­θούν  να χαράσ­σουν εναλ­λα­κτικά σχέδια επί χάρτου σε συσκέ­ψεις.