Πάγωσε η «Ελπίδα»

Επί τέσ­σε­ρις – πέντε ημέ­ρες οι αρ­μό­διοι πα­ρά­γο­ντες έλε­γαν ότι όλα έχουν ρυθ­μι­στεί και πως υπάρ­χει προ­γραμ­μα­τι­σμός και ορ­γά­νω­ση για να αντι­με­τω­πι­στούν οι συ­νέ­πειες από την κα­κο­και­ρία. Και όμως ήρθε ο χιο­νιάς και όχι απλά γκρέ­μι­σε το επι­τε­λι­κό κρά­τος, αλλά το απο­γύ­μνω­σε κιό­λας, του­λά­χι­στον σε αυτό το επί­πε­δο. Γιατί απο­γύ­μνω­ση είναι όταν επι­κρα­τεί χάος σε κε­ντρι­κούς και πε­ρι­φε­ρεια­κούς δρό­μους της Ατ­τι­κής, αλλά κυ­ρί­ως στην Ατ­τι­κή Οδό, στον πε­ντά­στε­ρο πιο σύγ­χρο­νο δρόμο, τον οποίο προ­τί­μη­σαν ως πλέον ασφα­λή οι Αθη­ναί­οι να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν για να πάνε στις δου­λειές τους, αφού επι­πλέ­ον τους ενη­μέ­ρω­ναν την ώρα που ει­σέ­πρατ­ταν τα 3 ευρώ στις ει­σό­δους, πως είναι ανοι­χτός. Μόνο που 20 ώρες (!) μετά, εξα­κο­λου­θού­σαν χι­λιά­δες άν­θρω­ποι να είναι εγκλω­βι­σμέ­νοι στον δρόμο κα­μά­ρι του εκ­συγ­χρο­νι­σμού μας, με ει­κό­νες που δεν θυ­μί­ζουν σε τί­πο­τα έναν σύγ­χρο­νο δρόμο μίας ευ­ρω­παϊ­κής χώρας. Μόνο που οι δρό­μοι, όλοι οι δρό­μοι,  απο­τε­λούν μέρος του σχε­δια­σμού της Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας. Δεν λει­τουρ­γεί αυ­τό­νο­μα κάθε Ατ­τι­κή Οδός. Αλλά δεν είναι μόνο ενας δρό­μος , είναι ολό­κλη­ρο το οδικο δί­κτυο της Αθη­νας, είναι τα ΜΜΜ που σή­κω­σαν χει­ρό­φρε­νο ακόμη και στη δια­δρο­μή Σύ­νταγ­μα-Ομό­νοια, η δια­κο­πές ρεύ­μα­τος, είναι πολλά…  Ο αρ­μό­διος υπουρ­γός Κλι­μα­τι­κής Κρί­σης και Πο­λι­τι­κής Προ­στα­σί­ας κ. Χρή­στος Στυ­λια­νί­δης, είχε το θάρ­ρος να ζη­τή­σει συγ­γνώ­μη (δις) για όσα έγι­ναν με την κα­κο­και­ρία. Δεν είναι συχνό φαι­νό­με­νο ένας υπουρ­γός να ζη­τά­ει συγ­γνώ­μη από τους πο­λί­τες και να μην προ­σπα­θεί να μας πεί­σει ότι όλα πήγαν καλά και εάν επήλ­θε η κα­τα­στρο­φή αυτό οφεί­λε­ται απλώς στο κακό το ρι­ζι­κό μας ή έστω στην «ανευ­θυ­νό­τη­τά» μας. Όμως, δεν αρκεί. Ακόμη και εάν είναι όντως κα­λο­δε­χού­με­νη αυτή η συγ­γνώ­μη. Γιατί δεν είναι δυ­να­τόν για άλλη μια φορά, σε μια κα­κο­και­ρία, που όμως τη γνω­ρί­ζα­με ότι έρ­χε­ται εδώ και μέρες- οι με­τε­ω­ρο­λό­γοι ήταν σα­φείς και συ­γκε­κρι­μέ­νοι ανα­φο­ρι­κά με τη σφο­δρό­τη­τα του φαι­νο­μέ­νου- να εμ­φα­νί­ζο­νται τα γνω­στά φαι­νό­με­να που συ­νή­θως πε­ρι­γρά­φου­με ως «χάος». Υ.Γ. Υπάρ­χουν βέ­βαια και οι «Λου­δο­βί­κοι» που έχουν το θρά­σος να  ανα­ρω­τιού­νται στα τη­λε­ο­πτι­κά κα­νά­λια: «πού πη­γαί­νουν όλοι αυτοί οι χι­λιά­δες οδη­γοί. Δεν έχουν ενη­με­ρω­θεί, δεν ακούν τα δελ­τία ει­δή­σε­ων;». Προ­φα­νώς δεν είχαν ενη­με­ρω­θεί οι Λου­δο­βί­κοι ότι ήταν ερ­γα­ζό­με­νοι που όταν ει­δο­ποι­ή­θη­καν πως πρέ­πει να φύ­γουν για να προ­λά­βουν την επι­δεί­νω­ση του και­ρού, προ­τί­μη­σαν τον πλέον ασφα­λή τρόπο. Την οδό δια­φυ­γής (όπως απο­κά­λε­σε ο κ. Ευ­θύ­μιος Λέκ­κας πως ΘΑ έπρε­πε να είναι ο υπερ­σύγ­χρο­νος (;)  δρό­μος της χώρας)