Μητσοτάκης: Xρέος μας να κάνουμε τη χώρα αγνώριστη σε σχέση με το αρνητικό παρελθόν

Ειδι­κό­τερα, στο άρθρο του στην εφη­με­ρίδα «Η Καθη­με­ρινή» παρου­σιά­ζει την άποψή του για τον Ελευ­θέ­ριο Βενι­ζέλο δια­τυ­πώ­νο­ντας έναν προ­σω­πικό ανα­στο­χα­σμό στον οποίο συμπυ­κνώ­νε­ται, όπως σημειώ­νει, η εγγύ­τητα της οικο­γε­νεια­κής παρά­δο­σης με τις σπουδές του στην Ιστορία. «Το βάρος της ευθύνης που φέρω ως πρω­θυ­πουρ­γός δοκι­μά­ζε­ται στο δέος που μοι­ρά­ζε­ται ο κάθε Έλληνας για τον Ελευ­θέ­ριο Βενι­ζέ­λος» υπο­γραμ­μί­ζει.

«Ο Ελευ­θέ­ριος Βενι­ζέ­λος απέ­δειξε ότι ένα μικρό κράτος, ακόμη και σε δύσκο­λες εποχές, έχει το περι­θώ­ριο να δια­μορ­φώ­νει το μέλλον του, αν μείνει πιστό σε αρχές που έχουν δικαιω­θεί ιστο­ρικά: Ισχυρές συμ­μα­χίες στο εξω­τε­ρικό και ανά­πτυξη στο εσω­τε­ρικό. Ατομική ελευ­θε­ρία με κοι­νω­νική πρόνοια» σημειώ­νει ο πρω­θυ­πουρ­γός και συμπλη­ρώ­νει: «Επι­λο­γές επί­και­ρες και για τη σημε­ρινή Ελλάδα. Και αξίες που παρέ­λαβε και προ­βάλ­λει στον 21ο αιώνα η Νέα Δημο­κρα­τία».

Ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης επι­ση­μαί­νει ότι ο Βενι­ζέ­λος το 1918-1920 βρέθηκε να πρω­τα­γω­νι­στεί σε μια παγκό­σμια διερ­γα­σία, στη Διά­σκεψη Ειρήνης των Παρι­σίων, κάτι ασυ­νή­θι­στο για ηγέτη μικρής χώρας. «Η επι­τυ­χία εκείνη, δεν οφει­λό­ταν μόνο στην προ­σω­πική ευφυΐα του, αλλά και σε μια σταθερή πολι­τική επιλογή την οποία, σε εκείνη τη συγκυ­ρία μοι­ρα­ζό­ταν με τους νικητές του πολέμου: το όραμα της οργά­νω­σης της διε­θνούς κοι­νω­νίας σε βάσεις φιλε­λεύ­θε­ρες. Με θεμέλια, δηλαδή την αυτο­διά­θεση των λαών και την ισότητα των κρατών, την ισότιμη συμ­με­τοχή όλων στις διε­θνείς υπο­θέ­σεις και την ίδρυση ενός διε­θνούς οργα­νι­σμού που θα προ­στά­τευε την ειρήνη-την Κοι­νω­νία των Εθνών» σημειώ­νει.

Σε άλλο σημείο του άρθρου του ο πρω­θυ­πουρ­γός τονίζει ότι «η πίστη του Βενι­ζέ­λου στον φιλε­λευ­θε­ρι­σμό και στον ρεα­λι­σμό ήταν, άλλωστε, που έφεραν και τη μεγα­λύ­τερη διεθνή επι­τυ­χία του κράτους μας: την Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασ­σών. Από­δειξη του ανα­στή­μα­τος που μπορεί να έχει στον παγκό­σμιο στίβο μια μικρό­τερη δύναμη, όταν δια­βά­ζει σωστά τις ισορ­ρο­πίες, έχει μακρό­πνοο σχέδιο και δια­θέ­τει απο­φα­σι­σμένη και υπεύ­θυνη ηγεσία».

Τέλος ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τα λόγια του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου «θα σπρώ­ξω­μεν την Ελλάδα εις τον δρόμον της προόδου. Και θα την κατα­στή­σω­μεν αγνώ­ρι­στον» τονίζει ότι δίπλα στα μεγάλα του επι­τεύγ­ματα του Ελευ­θε­ρίου Βενι­ζέ­λου η πιο βαριά κλη­ρο­νο­μιά του είναι «το χρέος να κάνουμε τη “χώρα αγνώ­ρι­στη” σε σχέση με το αρνη­τικό παρελ­θόν. Χρέος που ανα­λά­βαμε και θα δικαιώ­σουμε».