62χρονος λογιστής αιτήθηκε την αναίρεση της απόφασης καταδίκης του

Ενώ­πιον του Αρεί­ου Πάγου προ­σέ­φυ­γε χθες ένας 62χρο­νος λο­γι­στής αι­τού­με­νος την αναί­ρε­ση της από 14 Νο­εμ­βρί­ου 2017 απο­φά­σε­ως του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου Κα­κουρ­γη­μά­των, με την οποία κα­τα­δι­κά­στη­κε για υπε­ξαί­ρε­ση κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση από εντο­λο­δό­χο αντι­κει­μέ­νου ιδιαί­τε­ρα με­γά­λης αξίας που έγινε στη Ρόδο από το έτος 2004 έως το έτος 2008 και του επι­βλή­θη­κε ποινή κα­θείρ­ξε­ως έξι ετών.

Όπως εκ­θέ­τει στην αί­τη­ση του είναι οι­κο­γε­νειάρ­χης και πα­τέ­ρας 2 τέ­κνων και ου­δέ­πο­τε έδωσε αφορ­μή έστω και κατ’ ελά­χι­στον για οιασ­δή­πο­τε μορ­φής εις βάρος του σχό­λια.

Τον Ια­νουά­ριο του 2015 αντι­με­τώ­πι­σε ένα σο­βα­ρό πρό­βλη­μα υγεί­ας, το οποίο προ­κά­λε­σε την ακι­νη­σία του. Έκτο­τε έχει στα­μα­τή­σει την επαγ­γελ­μα­τι­κή του δρα­στη­ριό­τη­τα και έχει πε­ριέλ­θει σε δεινή οι­κο­νο­μι­κή θέση.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι είχε προ­σλά­βει από το έτος 2004 ορί­σμέ­νους έμπι­στους συ­νερ­γά­τες στους οποί­ους ανέ­θε­τε την εξο­λο­κή­ρου εξυ­πη­ρέ­τη­ση ορι­σμέ­νων πε­λα­τών. Δια­τεί­νε­ται ότι με­τα­ξύ αυτών συ­γκα­τα­λέ­γε­ται και ένας ανι­ψιός του ο οποί­ος απο­λάμ­βα­νε την από­λυ­τη εμπι­στο­σύ­νη του και ως εκ τού­του του είχαν ανα­τε­θεί διευ­ρυ­μέ­νες αρ­μο­διό­τη­τες.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, χει­ρι­ζό­ταν απο­κλει­στι­κά τις υπο­θέ­σεις ορι­σμέ­νων πε­λα­τών χωρίς την επί­βλε­ψή του με­τα­ξύ αυτών και τις λο­γι­στι­κές υπο­θέ­σεις της μη­νύ­τριας εται­ρεί­ας.

Έπει­τα από πολλά χρό­νια συ­νερ­γα­σί­ας με την μη­νύ­τρια εται­ρεία, και προς με­γά­λη του έκ­πλη­ξη κα­ταγ­γέλ­θη­κε πως υπό την ιδιό­τη­τά του ως λο­γι­στής της υπε­ξαί­ρε­σε κατά το διά­στη­μα από το έτος 2004 έως το έτος 2008 το συ­νο­λι­κό ποσό των 29.549,67 ευρώ, το οποίο προ­ο­ρι­ζό­ταν για εξό­φλη­ση υπο­χρε­ώ­σε­ων της άνω εται­ρεί­ας προς το Ι.Κ.Α. και την Δ.Ο.Υ. Ρόδου.

Αθώος λόγω αμ­φι­βο­λιών είχε κρι­θεί από τον πρώτο βαθμό στην ίδια υπό­θε­ση ο ανι­ψιός του.

Οι συ­νή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σής του κκ. Στέ­λιος Αλε­ξαν­δρής και Αχιλ­λέ­ας Δα­σκα­λά­κης εκ­θέ­τουν ως λό­γους αναί­ρε­σης ότι το Πε­ντα­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου Κα­κουρ­γη­μά­των δεν απά­ντη­σε επί του αυ­το­τε­λούς ισχυ­ρι­σμού του και συ­γκε­κρι­μέ­να στο αί­τη­μα του περί με­τα­βο­λής της κα­τη­γο­ρί­ας από το αδί­κη­μα της υπε­ξαί­ρε­σης από κοι­νού, κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση από εντο­λο­δό­χο αντι­κει­μέ­νου ιδιαί­τε­ρα με­γά­λης σε αυτό της απλής υπε­ξαί­ρε­σης.

Υπο­στη­ρί­ζουν πα­ρα­πέ­ρα ότι υπήρ­ξε εσφαλ­μέ­νη εφαρ­μο­γή της δια­τά­ξε­ως του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι το ποσό που κα­τη­γο­ρεί­ται ότι ιδιο­ποι­ή­θη­κε είναι μι­κρό­τε­ρο καθώς έχει επι­στρέ­ψει το ποσό των 5.000 ευρώ μέσω κα­τά­θε­σης στο Τα­μείο Πα­ρα­κα­τα­θη­κών και Δα­νεί­ων.