Το ραντεβού της στιγμιαίας ανοησίας με την εγκληματική ανευθυνότητα

Ενα κείμενο του κ.  Κυριά­κου Κυρια­κούλη, με αφορμή τον βαρύ­τατο τραυ­μα­τι­σμό του 19χρονου ανηψιού του σ’ έναν ακή­ρυ­χτο «πόλεμο» στο νησί, που θρηνεί ήδη δύο νέους ανθρώ­πους που έχασαν την ζωή τους μέσα σε 24 ώρες:

«Σε λίγο ολο­κλη­ρώ­νο­νται 48 δρα­μα­τι­κές ώρες για τον αγα­πη­μένο ανιψιό μου Γιώργο και την οικο­γέ­νειά μας. Μόλις είχε γνω­ρί­σει τον 29χρονο ιδιο­κτήτη μιας “εντυ­πω­σια­κής” μοτο­συ­κλέ­τας παρ­κα­ρι­σμένη έξω από μεζε­δο­πω­λείο καθώς απο­χω­ρούσε με την παρέα του. Η συζή­τηση με τον ιδιο­κτήτη της μοτο­συ­κλέ­τας τον φέρνει ως συνε­πι­βάτη για μια “βόλτα”. Χωρίς κράνη με έναν οδηγό τον οποίο δεν γνω­ρί­ζει ούτε και σε ποια κατά­σταση βρί­σκε­ται. Υποθέτω ο οδηγός της δεν αντι­λαμ­βά­νε­ται πως η ανεύ­θυνη επί­δειξη της επι­τά­χυν­σης του οχή­μα­τος του, ακο­λου­θεί­ται από την βίαιη απο­κά­λυψη της επι­βρά­δυν­σης μιας πρό­σκρου­σης. Αγα­πη­μένε μου Γιώργο επιθυμώ πάρα πολύ να ζήσεις. Ξέρω πως η νεαρή σου ηλικία, το αθλη­τικό σου σώμα και η καθα­ρό­τητα της ψυχής σου θα δώσουν την απα­ραί­τητη δύναμη στον οργα­νι­σμό σου. Θέλω να ζήσεις όχι τόσο για να σε μαλώσω γιατί παρα­βί­α­σες τις συμ­βου­λές και τις οδηγίες των δικών σου αλλά για να μπεις μπρο­στά­ρης και συ στην ευαι­σθη­το­ποί­ηση μαζί με άλλους συμπο­λί­τες μας στην τήρηση των κανόνων οδικής κυκλο­φο­ρίας και των κανόνων προ­στα­σίας εαυτού και άλλων. Να μπεις μπρο­στά­ρης με το ζωντανό σου παρά­δειγμα για να προ­στα­τέ­ψεις παιδιά, εφήβους και νέους από τις “σει­ρή­νες” της εγκλη­μα­τι­κής ανευ­θυ­νό­τη­τας οδηγών. Θέλω να ζήσεις για να μπορείς να συνει­δη­το­ποι­ή­σεις την αγάπη και την αγωνία τόσων ανθρώ­πων που συμπα­ρα­στέ­κο­νται στα αγα­πη­μένα σου πρόσωπα και τότε θα κατα­λά­βεις πόσο ανόητα απο­δέ­χθη­κες να γίνεις συνε­πι­βά­της σε συν­θή­κες απόλυτα επι­κίν­δυ­νες. Θέλω να ζήσεις για να κινη­το­ποι­ή­σεις πολίτες, θεσμούς και υπη­ρε­σίες ώστε περιο­ρι­στούν οι ανεύ­θυ­νοι οδηγοί είτε με την πειθώ είτε με την ανα­γκα­στική συμ­μόρ­φωσή τους. Θέλω να ζήσεις για να ευχα­ρι­στή­σεις τους δια­σώ­στες, νοσο­κό­μους, νοση­λευ­τές, για­τρούς, των νοσο­κο­μείων Ρόδου και Αθήνας, τους πιλό­τους του αερο­πλά­νου που σε μετέ­φε­ραν με τις λιγό­τε­ρες δυνατές ανα­τα­ρά­ξεις, όλους αυτούς που με την επαγ­γελ­μα­τική τους ηθική πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τις ευνοϊ­κές πιθα­νό­τη­τες. Θέλω να ζήσεις για να χαρείς το μονα­δικό ανυ­πέρ­βλητο δώρο που είναι η ίδια η ζωή.»