Β. Κορκίδης: Η Ελλάδα έδωσε “γη και ύδωρ” στους δανειστές

Όπως ανα­φέ­ρει, η ελλη­νική επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα συνε­χί­ζει να παρα­κο­λου­θεί με ανη­συ­χία την επί­τευξη των βρα­χυ­πρό­θε­σμων και μακρο­πρό­θε­σμων στόχων, ενώ ανα­μέ­νει ενα­γω­νίως μία βελ­τί­ωση του οικο­νο­μι­κού κλί­μα­τος, προσ­δο­κώ­ντας η εκτα­μί­ευση της πρώτης υπο­δό­σης των 10,3 δισ. ευρώ, να εξυ­πη­ρε­τή­σει την απο­πλη­ρωμή μέρους των ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών της γενικής κυβέρ­νη­σης στον ιδιω­τικό τομέα ύψους 5,7 δισ. ευρώ, βελ­τιώ­νο­ντας τις συν­θή­κες ρευ­στό­τη­τας.

Ανα­λυ­τικά η τοπο­θέ­τηση του Βασίλη Κορκίδη:

“Το κλεί­σιμο της συμ­φω­νίας στο Eurogroup της 24ης Μαΐου, απο­τέ­λεσε μια βαθιά ανάσα για την ασθμαί­νουσα ελλη­νική αγορά. Η Ελλάδα έδωσε “γη και ύδωρ” στους δανει­στές για να λάβει τελικά υπό όρους μια ενι­σχυ­μένη δόση 10,3 δις ευρώ σε 2 υπο­δό­σεις και μελ­λο­ντικά ένα οδικό χάρτη για το χρέος της που θα σχε­διά­ζε­ται για τα επόμενα τρία χρόνια. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα έγιναν πλήρως δεκτές οι τρεις βασικές απαι­τή­σεις των δανει­στών με ένα Μνη­μό­νιο διαρ­κείας, ένα Υπερ­τα­μείο ομηρίας και μετά­θεση της ρύθ­μι­σης του χρέους. Με το πρώτο, η ελλη­νική αγορά βρί­σκε­ται σε μία μόνιμη κατά­σταση επι­βο­λής μέτρων και υφε­σια­κής εκκρε­μό­τη­τας. Με το δεύτερο, τίθεται σε αιώνια ομηρεία ο εθνικός πλούτος, αφού έως και το 2115 δεσμεύ­ε­ται η ελλη­νική δημόσια περιου­σία από το Υπερ­τα­μείο, που ουσια­στικά ελέγ­χε­ται από τους δανει­στές. Με το τρίτο, ικα­νο­ποιεί­ται η απαί­τηση της Καγκε­λα­ρίας, να διευ­θε­τη­θεί η ελά­φρυνση του ελλη­νι­κού χρέους μετά τις Γερ­μα­νι­κές εκλογές.

Στο σύνολο της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας επι­κρα­τεί δυσφο­ρία για το γεγονός, ότι η μεσαία τάξη και οι μικρο­με­σαίοι της αγοράς ρίχτη­καν για μία ακόμα φορά στο “λάκκο των μέτρων” για να περάσει η Χώρα την αξιο­λό­γηση και να επέλθει η απα­ραί­τητη συμ­φω­νία. Οι άνθρω­ποι του επι­χει­ρείν είμαστε κατα­δι­κα­σμέ­νοι να προ­σπα­θούμε συνεχώς και να πιστεύ­ουμε ότι η μοίρα μας θα αλλάξει προς το καλύ­τερο, χωρίς ωστόσο να παρα­βλέ­πουμε τα εμπόδια. Μπορεί όμως η βελ­τί­ωση του κλί­μα­τος από μόνη της να φέρει ανά­καμψη; Μπορεί να γίνει αυτό με υφε­σιακά μέτρα; Μπορεί κανείς να αντα­πο­κρι­θεί στη νέα υπερ­φο­ρο­λό­γηση; Αναμ­φι­σβή­τητα, τα ερω­τή­ματα αυτά μένουν ανα­πά­ντητα, ενώ με τους νέους φόρους τιμω­ρεί­ται η επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα και η ιδιο­κτη­σία, τιμω­ρεί­ται η κερ­δο­φο­ρία και φυσικά τιμω­ρού­νται οι συνε­πείς φορο­λο­γού­με­νοι. Την ίδια στιγμή, βέβαια, η παρα­οι­κο­νο­μία ξεπερνά τα 55 δις, δηλαδή πάνω από μισό Μνη­μό­νιο, εκ των οποίων τα 20 δις αντι­στοι­χούν σε απώ­λειες από το λαθρε­μπό­ριο, το παρε­μπό­ριο και το δια­συ­νο­ριακό εμπόριο, 8 δις από εισφο­ρο­δια­φυγή, 7 δις από Φ.Π.Α., και 21 δις από απώ­λειες του Α.Ε.Π. Είναι σαφές, ότι ο επι­πλέον “λογα­ρια­σμός” είναι βαρύς για νοι­κο­κυ­ριά και επι­χει­ρή­σεις, ενώ υπο­θη­κεύει σε πολύ μεγάλο βαθμό το μέλλον των επό­με­νων γενεών, αφού δύσκολα θα μειω­θούν οι φόροι που πρό­σφατα ψηφί­στη­καν. Δυστυ­χώς, η ελλη­νική αγορά βρί­σκε­ται για ακόμα μία φορά στο επί­κε­ντρο μιας ανη­λε­ούς φορο-επίθεσης. Η έξοδος από το “τούνελ” περνά μέσα από την μονι­μο­ποί­ηση υφε­σια­κών μέτρων και την παγίωση μιας κατά­στα­σης επο­πτείας. Για τους μικρο­με­σαί­ους της αγοράς κάθε νόμος με νέα φορο­λο­γικά βάρη, είναι ένα ακόμα “οικο­νο­μικό λάθος”.

Καλο­προ­αί­ρετα, μπορεί κανείς να ισχυ­ρι­στεί, ότι με τις απο­φά­σεις του Eurogroup της 24ης Μαίου 2016, του­λά­χι­στον έκλεισε η παρέν­θεση της προ διετίας ολο­κλή­ρω­σης της πέμπτης αξιο­λό­γη­σης του 2014. Μετά τη συμ­φω­νία της Ελλάδας με τους δανει­στές στις Βρυ­ξέλ­λες, είναι γεγονός ότι οι προσ­δο­κίες αυξά­νο­νται. Τι περι­μέ­νουν όμως οι μικρο­με­σαίοι την επόμενη ημέρα; Ποιά είναι τα οφέλη για την ελλη­νική οικο­νο­μία και τις τρά­πε­ζες; Οι μετοχές στο Χ.Α.Α. ανα­μέ­νε­ται να κερ­δί­σουν σε αξία και τα ομόλογα να απο­κλι­μα­κώ­θουν ακόμα περισ­σό­τερο από το πρώτο τετρά­μηνο του έτους. Η επα­νέ­νταξη των ελλη­νι­κών κρα­τι­κών τίτλων στο Ευρω­σύ­στημα θα οδη­γή­σει σε μείωση του κόστους χρη­μα­το­δό­τη­σης των ελλη­νι­κών τρα­πε­ζών με όφελος που υπο­λο­γί­ζε­ται στα 5 δισ. ευρώ. Ορι­σμένα βρα­χυ­πρό­θε­σμα μέτρα, είναι θετικά για την ελλη­νική οικο­νο­μία, όπως η επι­στροφή των κερδών από τα ελλη­νικά ομόλογα που βρί­σκο­νται στην κατοχή της Ε.Κ.Τ. και συνο­λικά του Ευρω­συ­στή­μα­τος.

Ποιές όμως είναι οι δεσμεύ­σεις μετά την 24η Μαΐου 2016; Πρώτον το υπερ­μνη­μό­νιο διαρ­κείας προ­σφέρ­θηκε στους δανει­στές με δέλεαρ το χρέος και τον “κόφτη” με μέτρα σε αναμονή. Δεύ­τε­ρον, η συμ­φω­νία στο Eurogroup ξεκινά την αντί­στροφη μέτρηση για τον οδικό χάρτη της ρύθ­μι­σης του χρέους, αλλά με επώδυνη επι­τή­ρηση για δεκα­ε­τίες. Τρίτον, η δόση είναι 10,3 δις ευρώ, που θα δοθεί υπό όρους και σε 2 υπο­δό­σεις 7,5 τον Ιούνιο και 2,8 δις ευρώ το Σεπτέμ­βριο. Τέταρ­τον, για το χρέος υπήρξαν μόνο δηλώ­σεις για ένα οδικό χάρτη. Πέμπτον, υπάρχει η εκκρε­μό­τητα για το εάν το Δ.Ν.Τ. θα συμ­με­τά­σχει στο Πρό­γραμμα λίγο μετά το Eurogroup ή αν θα δώσει ραντε­βού το Σεπτέμ­βριο. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται, ότι η πρόταση του Δ.Ν.Τ. για το ελλη­νικό χρέος είναι για περίοδο χάριτος 40 ετών ως το 2060, με ανα­στολή απο­πλη­ρω­μής τόκων και κεφα­λαίου ευρω­παϊ­κών δανείων ως το 2040, δια­μόρ­φωση του κυμαι­νό­με­νου επι­το­κίου στο 1,5% και επι­μή­κυνση της ωρί­μαν­σης των ελλη­νι­κών ομο­λό­γων ως το 2080. Με το υφι­στά­μενο καθε­στώς και μετά τη δεκαετή περίοδο χάριτος 2011-2020, οι δανει­στές για τα 322 δις ευρώ χρέους, απαι­τούν τόκους 158 δις ευρώ έως το 2030. Τα ετήσια ποσά και οι δόσεις που οφείλει να κατα­βάλ­λει το ελλη­νικό κράτος από το 2021 και μετά την περίοδο χάριτος, χωρίς ρύθμιση της απο­πλη­ρω­μής και με το Α.Ε.Π. σε επίπεδα κρίσης, επι­βε­βαιώ­νουν το γεγονός ότι το ελλη­νικό χρέος είναι μη βιώσιμο.

Αυτό λοιπόν που δεν απο­φα­σί­στηκε από τους Ευρω­παί­ους Υπουρ­γούς Οικο­νο­μι­κών και δύσκολα δια­φαί­νε­ται να συμ­φω­νή­σουν τα κράτη μέλη της Ε.Ε. με το Δ.Ν.Τ. είναι ένα ουσια­στικό πακέτο ελά­φρυν­σης του ελλη­νι­κού χρέους. Ενδε­χο­μέ­νως, η αντι­κα­τά­σταση κάποιων δανείων του Δ.Ν.Τ. με φθη­νό­τερη χρη­μα­το­δό­τηση από τον ESM και η έναρξη της συζή­τη­σης για την επι­μή­κυνση της απο­πλη­ρω­μής του χρέους, ίσως απο­τε­λέ­σει μια παρα­χώ­ρηση, ώστε το Δ.Ν.Τ. να συμ­με­τά­σχει οικο­νο­μικά στο πρό­γραμμα, νωρί­τερα από τον Σεπτέμ­βριο. Το Δ.Ν.Τ. θεωρεί την ελά­φρυνση χρέους, ως βασικό σημείο για τη μείωση των στόχων επί­τευ­ξης πρω­το­γε­νούς πλε­ο­νά­σμα­τος. Άλλωστε, και οι περισ­σό­τε­ροι οικο­νο­μο­λό­γοι συντεί­νουν στην άποψη, ότι ο στόχος για πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα στο 3,5% είναι ανέ­φι­κτος και ότι πιο εφικτός εμφα­νί­ζε­ται ο στόχος μέχρι 2%. Επι­πλέον, το Δ.Ν.Τ. προ­τεί­νει την αναβολή της πλη­ρω­μής του κεφα­λαίου και των τόκων σε όλα τα ευρω­παϊκά δάνεια της Ελλάδας, ενώ δεν απο­κλείει μεσο­πρό­θε­σμα πρό­σθε­τες κεφα­λαια­κές ανάγκες 20 δισ. ευρώ για το Τρα­πε­ζικό σύστημα, κάτι που οι 4 Ελλη­νι­κές συστη­μι­κές Τρά­πε­ζες απο­κλεί­ουν.

Ποιές είναι τέλος οι προσ­δο­κίες της ελλη­νι­κής επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας από την επόμενη ημέρα της συμ­φω­νίας; Η εκτα­μί­ευση της πρώτης υπο­δό­σης των 10,3 δισ. ευρώ, να εξυ­πη­ρε­τή­σει την απο­πλη­ρωμή μέρους των ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών της γενικής κυβέρ­νη­σης στον ιδιω­τικό τομέα ύψους 5,7 δισ. ευρώ, βελ­τιώ­νο­ντας τις συν­θή­κες ρευ­στό­τη­τας. Η συμ­με­τοχή των ελλη­νι­κών ομο­λό­γων στο πρό­γραμμα ποσο­τι­κής χαλά­ρω­σης της Ευρω­τρά­πε­ζας μπορεί να δώσει αέρα 3,5-4 δισ. ευρώ και να περι­στεί­λει το κόστος δανει­σμού για το Ελλη­νικό Δημόσιο και τις επι­χει­ρή­σεις, ενώ στα­διακά θα μπο­ρού­σαν να περιο­ρι­στούν και τα capital controls.

Η ελλη­νική επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τητα συνε­χί­ζει να παρα­κο­λου­θεί με ανη­συ­χία την επί­τευξη των βρα­χυ­πρό­θε­σμων και μακρο­πρό­θε­σμων στόχων, ενώ ανα­μέ­νει ενα­γω­νίως μία βελ­τί­ωση του οικο­νο­μι­κού κλί­μα­τος. Είναι βέβαιο ότι, οι Έλληνες επι­χει­ρη­μα­τίες, παρά τις αντί­ξοες συν­θή­κες, θα επι­διώ­ξουν το μέγιστο δυνατό όφελος από τα περιο­ρι­σμένα θετικά απο­τε­λέ­σματα της συμ­φω­νίας.”

capital.gr