Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος: Υπέρβαση του ανθρωπίνως αδυνάτου

Πίστη στην υπέρ­βαση του αδυ­νά­του με τη δύναμη του Θεού φλόγιζε τις ψυχές των αγω­νι­στών του 1821. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό και συμ­βο­λικό ότι διά­λε­ξαν για την έναρξη της Παλιγ­γε­νε­σίας την εορτή του Ευαγ­γε­λι­σμού της Θεο­τό­κου, του αγγέλ­μα­τος της Εναν­θρω­πή­σεως του Υιού και Λόγου του Θεού, που δια­βε­βαιώ­νει «ὅτι οὐκ ἀδυ­να­τή­σει παρὰ τῷ Θεῷ πᾶν ῥῆμα» (Λουκ. 1:37). Στον άνισο και σκληρό αγώνα δέσπο­ζαν επίσης η ανδρεία, η μεγα­λο­ψυ­χία, το φιλό­τιμο, ο ηρω­ι­σμός, η αυτο­θυ­σία – αρετές που καλ­λιέρ­γησε διά μέσου των αιώνων στην ψυχή των υπο­δού­λων η χρι­στια­νική πίστη.

Συνήθως, όταν γίνεται λόγος για τη συμβολή της Εκκλη­σίας στον αγώνα, η προσοχή περιο­ρί­ζε­ται στη συμ­με­τοχή των ηγετών της στην εθνε­γερ­σία. Πράγ­ματι, είναι ιστο­ρικά βεβαιω­μένο ότι από τους 200 αρχιε­ρείς που υπήρχαν στην οθω­μα­νική αυτο­κρα­το­ρία, έλαβαν ενεργό μέρος στον αγώνα 73 ιεράρ­χες. Ανά­λο­γος ήταν επίσης ο αριθμός των πρε­σβυ­τέ­ρων και των δια­κό­νων. Γενικά, όμως, όλοι όσοι αγω­νί­στη­καν ήταν μέλη της Εκκλη­σίας, έτοιμοι να προ­σφέ­ρουν τη ζωή τους «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρί­δος την ελευ­θε­ρία». Στα τετρα­κό­σια χρόνια του οθω­μα­νι­κού ζυγού η Εκκλη­σία παρη­γό­ρησε τον λαό στις πόλεις και στα χωριά, τον ενί­σχυσε με ποι­κί­λους τρόπους, διδα­σκα­λία, παρα­δό­σεις, υμνο­λο­γία, λατρεία. Ιδιαί­τερα με τις εορτές του Πάθους, του Σταυρού και της Ανα­στά­σεως του Χριστού ανέ­πτυξε «την αρετή και την τόλμη», την υπομονή, την αλλη­λεγ­γύη, την αγάπη, την ελπίδα, το πνεύμα θυσίας, επη­ρε­ά­ζο­ντας, θα τολ­μούσα να πω, το DNA, τη σκέψη και τη συνεί­δηση του λαού ότι κάποτε θα ερχόταν το «ποθού­μενο», η ανά­σταση. Συγ­χρό­νως, όμως, ας μη λησμο­νούμε ότι στη διάρ­κεια της Επα­να­στά­σεως δεν έλειψαν και οι σκο­τει­νές πλευρές, που απεί­λη­σαν την ανε­ξαρ­τη­σία: η ιδιο­τέ­λεια, που έβαζε το εγώ πριν από το εμείς, το πείσμα, η αντι­ζη­λία, η «διχό­νοια η δολερή», γενι­κό­τερα ο εγω­κε­ντρι­σμός, που δηλη­τη­ρί­α­ζαν και συχνά κατέ­στρε­φαν μονα­δικά κατορ­θώ­ματα.

Στα 200 χρόνια ελευ­θε­ρίας οι αρετές και τα πάθη πολλές φορές συμ­βά­δι­σαν με τρα­γι­κές συνέ­πειες.

Στην ιστορία των λαών ο αγώνας για ελευ­θε­ρία συνε­χί­ζε­ται σε νέες συν­θή­κες: την ελευ­θε­ρία από ποι­κί­λες μορφές αδικίας, από την απάτη, τις ψευ­δαι­σθή­σεις και από τις τάσεις διχα­σμού με τις ποι­κί­λες μεταλ­λά­ξεις του. Ουσια­στι­κός, λοιπόν, εορ­τα­σμός της μεγάλης επε­τείου της Απε­λευ­θε­ρώ­σεως θα είναι να απο­φα­σί­σουμε να ανα­νε­ώ­σουμε τον ενθου­σια­σμό μας· ώστε, με την έμπνευση και τη δύναμη του Θεού, να επι­τύ­χουμε το εκ πρώτης όψεως ανθρω­πί­νως ακα­τόρ­θωτο, να ελευ­θε­ρω­θούμε από τα πάθη μας, να θερα­πεύ­ουμε τις αδυ­να­μίες μας και να ενι­σχύ­ουμε, για την προκοπή της πατρί­δος, τη δημιουρ­γική πνοή, την ενότητα και τη σύμπνοια.

Πηγή: kathimerini.gr