Πυρά ΝΔ κατά Φίλη για το 1821

«Ο Υπουρ­γός Παι­δείας στο μήνυμά του για την 25η Μαρτίου οφείλει να σέβεται την ελλη­νική δια­χρο­νία» ανα­φέ­ρει η ΝΔ σε ανα­κοί­νωσή της για την αναφορά του Νίκου Φίλη περί «και­νούρ­γιου έθνους» στο μήνυμά του για την 25η Μαρτίου.

«Ο Υπουρ­γός Παι­δείας συγχέει ανι­στό­ρητα το Ελλη­νικό Κράτος, που πράγ­ματι δημιουρ­γή­θηκε με την Επα­νά­σταση, με το Ελλη­νικό Έθνος. Αλλά, εκείνο που χρειά­ζο­νται σήμερα οι Έλληνες – και απαι­τούν από τον Υπουργό Εθνικής Παι­δείας και Θρη­σκευ­μά­των – δεν είναι ‘’νέες αναγνώσεις’’ της Ιστο­ρίας των Ελλήνων. Είναι λύσεις στα μεγάλα προ­βλή­ματα, που αντι­με­τω­πί­ζει η Παιδεία» τονίζει η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση.

Σύμφωνα με τη ΝΔ, αυτό που επείγει «είναι η ανάγκη να στη­ρι­χθούν έμπρα­κτα τα δημόσια και ιδιω­τικά σχολεία και τα Πανε­πι­στή­μιά μας. Είναι οι πολι­τι­κές για ένα σχολείο που μετά την αξιο­λό­γηση θα προ­σφέ­ρει γνώση και θα ανα­δει­κνύει την Αρι­στεία, λέξη που απου­σιά­ζει από το μήνυμα του κ. Φίλη. Είναι η ανάγκη να μπει φραγμός στην συνεχή και σκόπιμη υπο­βάθ­μιση της Παι­δείας, εξαι­τίας των ιδε­ο­λη­ψιών και της ανι­κα­νό­τη­τας της συγκυ­βέρ­νη­σης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ».

Η ανα­κοί­νωση του κ. Φίλη

Η 25^η  Μαρτίου συμ­βο­λί­ζει τα γενέ­θλια της σύγ­χρο­νης Ελλάδας. Γι αυτό και τα γιορ­τά­ζουμε με δυνα­μι­σμό κάθε χρόνο, ανα­νε­ώ­νο­ντας τη ματιά μας στην Επα­νά­σταση του 1821, καθώς τη στο­χα­ζό­μα­στε μέσα σε νέες κάθε φορά συν­θή­κες.

Επί­κε­ντρο της γιορτής, δια­χρο­νικά, είναι το σχολείο, όχι μόνο γιατί τα παιδιά, ως οι νέοι πολίτες πρέπει να μάθουν να τιμούν και να σέβο­νται την πατρίδα τους, αλλά και γιατί η παιδεία έπαιξε τον απο­φα­σι­στικό ρόλο στη γέννηση και στη δημιουρ­γία της εθνικής μας συλ­λο­γι­κό­τη­τας.

Στα χρόνια πριν από την Επα­νά­σταση υπήρξε μια έκρηξη ενδια­φέ­ρο­ντος για το σχολείο και για το βιβλίο. Ακόμη και μικρές, απο­μο­νω­μέ­νες, ορεινές ή νησιω­τι­κές κοι­νό­τη­τες, με τους πενι­χρούς οικο­νο­μι­κούς τους πόρους, ανα­ζή­τη­σαν δασκά­λους, συντή­ρη­σαν σχολεία, δημιούρ­γη­σαν βιβλιο­θή­κες.

Αλλά και αυτοί που έδωσαν το περιε­χό­μενο ιδεών του και­νούρ­γιου έθνους, από τον Κοραή έως τον Καπο­δί­στρια – και παρά τις ιδε­ο­λο­γι­κές και πολι­τι­κές τους δια­φο­ρές – στην ανά­πτυξη της παι­δείας συγκέ­ντρω­σαν το ενδια­φέ­ρον τους και αφιέ­ρω­σαν τις δρα­στη­ριό­τη­τές τους. Η εκπαί­δευση υπήρξε ο μοχλός με τον οποίο η κοι­νω­νία μας ανα­δύ­θηκε στη χορεία των εθνών της σύγ­χρο­νης Ευρώπης. Μοχλός και κινη­τή­ρια δύναμη, τόσο πριν, όσο και έπειτα από την Επα­νά­σταση.

Θα πρέπει κάποτε να τιμή­σουμε τις χιλιά­δες αφανείς δασκά­λες και δασκά­λους, που τον 19^οαιώνα και ως τα μέσα του 20^ου αιώνα, πήγαν στα πιο απρό­σιτα μέρη, όπου δεν υπήρχε ακόμη συγκοι­νω­νία, για να χτίσουν με τα χέρια τους σχολεία, να διδά­ξουν γενιές γενεών, να οργα­νώ­σουν μαθη­τι­κές κοι­νό­τη­τες, να γίνουν τα στη­ρίγ­ματα των τοπικών κοι­νω­νιών.

Θα πρέπει επίσης να ξανα­σκύ­ψουμε στο έργο των εκπαι­δευ­τι­κών μεταρ­ρυθ­μι­στών, που συνέ­δε­σαν την γλωσ­σική με την εκπαι­δευ­τική μεταρ­ρύθ­μιση, παρά τους διωγ­μούς και τις λοι­δο­ρίες που υπέ­στη­σαν. Όλοι αυτοί αφιέ­ρω­σαν τις δια­νοη­τι­κές τους δυνά­μεις, για να ξανα­δώ­σουν σε μια εκπαί­δευση απο­στε­ω­μέ­νων γνώσεων το φιλί της σύγ­χρο­νης ζωής, για να συν­δέ­σουν τη μάθηση με την από­λαυση του πολι­τι­σμού.

Οι δημο­τι­κι­στές εκπαι­δευ­τι­κοί ήταν επίσης ανάμεσα στους πιο δρα­στή­ριους οργα­νω­τές της Αντί­στα­σης στο φασισμό, στα χρόνια της Κατοχής, και πολλοί πλή­ρω­σαν με χρόνια φυλακής, εξορίας, διώξεων. Μέσα από αυτούς τους αγώνες το αίτημα της Παι­δείας, έγινε κεντρικό στους λαϊκούς και νεο­λαι­ί­στι­κους αγώνες στη δεκα­ε­τία του ’60, και το σύνθημα Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία κυριαρ­χούσε στην εξέ­γερση του Πολυ­τε­χνείου.

Και στα δύσκολα χρόνια της κρίσης, με τις τερά­στιες περι­κο­πές στην εκπαί­δευση, αλλά και τη δυσφή­μιση που υπέ­στη­σαν, οι δασκά­λες και οι δάσκα­λοι, οι καθη­γη­τές και οι καθη­γή­τριες συμ­με­τεί­χαν σε έναν άθλο που δεν τους έχει ανα­γνω­ρι­στεί: Ενώ είδαμε γύρω μας το κράτος να απο­διορ­γα­νώ­νε­ται και τους περισ­σό­τε­ρους θεσμούς να καταρ­ρέ­ουν, αυτοί κρά­τη­σαν το σχολείο όρθιο. Μπό­ρε­σαν επίσης, σε μεγάλο βαθμό, ακα­θο­δή­γη­τοι και χωρίς θεσμική στήριξη, να απορ­ρο­φή­σουν και να ενσω­μα­τώ­σουν στο σχολείο τα παιδιά των μετα­να­στευ­τι­κών κυμάτων κατά τα τελευ­ταία 25 χρόνια.

Αν λοιπόν στους δύο αιώνες της ελλη­νι­κής ανε­ξαρ­τη­σίας, η εκπαί­δευση υπήρξε ο κεντρι­κός άξονας της εθνικής χει­ρα­φέ­τη­σης και της κοι­νω­νι­κής προόδου, μπορεί σήμερα η εκπαι­δευ­τική μεταρ­ρύθ­μιση να απο­τε­λέ­σει τη δύναμη εκείνη που θα βγάλει την ελλη­νική κοι­νω­νία από τη βαθειά κρίση, που θα τη βοη­θή­σει να αντα­πε­ξέλ­θει με ανθρω­πι­σμό και αξιο­πρέ­πεια στις νέες κρί­σι­μες συν­θή­κες που ορίζει η προ­σφυ­γική κρίση;

Πώς θέλουμε το σχολείο, τί πρέπει να κάνουμε για την εκπαί­δευσή μας σήμερα;

Ποιό μέλλον θέλουμε για την κοι­νω­νία μας και τι μπορεί να κάνει το σχολείο για να το προ­ε­τοι­μά­σει;

Αυτά είναι τα ερω­τή­ματα μέσα από τα οποία θα πρέπει να ανα­στο­χα­στούμε την επέτειο της Επα­νά­στα­σης του 21, και τον ρόλο της εκπαί­δευ­σης στην ιστορία μας, συν­δέ­ο­ντας κριτικά το παρόν με το παρελ­θόν, αλλά  και με το μέλλον. Γιατί αν μια κοι­νω­νία χάσει την εμπι­στο­σύνη στο μέλλον της, χάνει επίσης την εκτί­μησή της στο παρελ­θόν της. 

ΑΠΕ-ΜΠΕ