Αθώος κρίθηκε Ροδίτης για οφειλές ύψους 1,7 εκατ. ευρώ στο Δημόσιο!

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου Ρόδου κρίθηκε αθώος για οφειλές ύψους 1,7 εκατ. ευρώ προς το Δημόσιο ένας κάτοι­κος της Ρόδου!

Ο κατη­γο­ρού­με­νος όφειλε ειδι­κό­τερα σε Ε.Ε.Τ.Η.Δ.Ε./ Ε.Ε.Τ.Α., Εισό­δημα Φ.Π. & Ειδ. Εισφ. Ν. 3986/11 & Τ. , Ε.Ν.Φ.Ι.Α., Φ.Π.Α. το ποσό των 1.775.671,03 ευρώ.

Με την έναρξη της δια­δι­κα­σίας ο συνή­γο­ρός του κ. Στέλιος Κιουρ­τζής, υπέβαλε αυτο­τε­λείς και αρνη­τι­κούς της κατη­γο­ρίας ισχυ­ρι­σμούς τονί­ζο­ντας ότι η πράξη για την οποία κατη­γο­ρεί­ται ο εντο­λέας του έχει κατα­στεί πλέον ανέ­γκλητη και πρέπει να κηρυ­χθεί αθώος.

Το δικα­στή­ριο πράγ­ματι έκρινε ότι στην περί­πτωση του κατη­γο­ρού­με­νου βρίσκει εφαρ­μογή το άρθρο 469 του νέου Ποι­νι­κού Κώδικα, που ισχύει, από την 1η-7-2019, και ορίζει πως δεν συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και δεν υπο­λο­γί­ζο­νται για τον προσ­διο­ρι­σμό της ποι­νι­κής ευθύνης του προ­σώ­που οι οφειλές που αφορούν:

α) χρέη που προ­έρ­χο­νται από τη μη εκτέ­λεση (αμιγώς) χρη­μα­τι­κών ποινών που επι­βλή­θη­καν από ποινικό δικα­στή­ριο και οι σχε­τι­κές με αυτές προ­σαυ­ξή­σεις, τόκοι και λοιπές επι­βα­ρύν­σεις και τούτο, διότι, σύμφωνα με την αιτιο­λο­γική έκθεση της μετα­βα­τι­κής αυτής διά­τα­ξης, η μη κατα­βολή της επι­βλη­θεί­σας χρη­μα­τι­κής ποινής καταρ­γεί­ται πλέον ως αυτο­τε­λές αδίκημα του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, καθώς δυνάμει της διά­τα­ξης της παρα­γρά­φου 6 του άρθρου 80 του νέου Ποι­νι­κού Κώδικα, το δικα­στή­ριο μαζί με τη χρη­μα­τική ποινή ορίζει ποινή στε­ρη­τική της ελευ­θε­ρίας, η οποία πρέπει να εκτιθεί από τον κατα­δι­κα­σθέ­ντα, αν δεν κατα­βλη­θεί η χρη­μα­τική ποινή και

β) χρέη που προ­έρ­χο­νται από τα φορο­λο­γικά αδι­κή­ματα, που τυπο­ποιού­νται στο άρθρο 66 του Ν. 4174/2013 (ΚΦΔ), μαζί με τις σχε­τι­κές με αυτά προ­σαυ­ξή­σεις, τόκους και λοιπές επι­βα­ρύν­σεις και τούτο, διότι, σύμφωνα με την ίδια ως άνω αιτιο­λο­γική έκθεση, θερα­πεύ­ε­ται το άτοπο της διπλής αξιο­λό­γη­σης των αξιό­ποι­νων φορο­λο­γι­κών παρα­βά­σεων, ήτοι τόσο κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, όσο και κατά τις δια­τά­ξεις του άρθρου 66 του Ν. 4174/2013, σε συν­δυα­σμό με εκείνες του άρθρου 8 του Ν. 4337/2015.

Ως εκ τούτου, τα ποσά που απο­τε­λούν το προϊόν που απο­κο­μί­στηκε ή επι­διώ­χθηκε με τις εν λόγω φορο­λο­γι­κές παρα­βά­σεις απο­κλεί­ο­νται πλέον από την αντι­κει­με­νική υπό­σταση του αδι­κή­μα­τος του άρθρου 25 του Ν. 1882/1990, ανε­ξαρ­τή­τως του ύψους του ποσού.