Απορρίφθηκε η αγωγή των αυτοκινητιστών ταξί κατά τουριστικού γραφείου για τα δρομολόγια από ξενοδοχεία προς την πόλη της Ρόδου

Σε απόρριψη κατέληξε το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου επί της αγωγής που είχε στραφεί κατά τουριστικής εταιρείας ΙΚΕ για φερόμενο αθέμιτο ανταγωνισμό στον τομέα της μεταφοράς προσώπων. Το δικαστήριο, σύμφωνα με πληροφορίες της «δημοκρατικής», στήριξε την κρίση του στην έλλειψη έννομου συμφέροντος της ενάγουσας πλευράς, χωρίς να προχωρήσει στην ουσιαστική εξέταση των αιτιάσεων που είχαν διατυπωθεί.
Την αγωγή είχαν καταθέσει η Ένωση Αυτοκινητιστών Οχημάτων Δημόσιας Χρήσης Ρόδου, μαζί με δύο ιδιοκτήτες ταξί. Η πλευρά της εναγόμενης εταιρείας εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο παρ’ Αρείω Πάγω κ. Στέργο Λεβέντη.
Η ενάγουσα πλευρά υποστήριζε ότι η εταιρεία πραγματοποιούσε σε ωριαία βάση δρομολόγια με τουριστικά λεωφορεία από ξενοδοχεία της δυτικής πλευράς του νησιού προς την πόλη της Ρόδου και αντίστροφα, εισπράττοντας αντίτιμο ανά επιβάτη. Κατά τους ισχυρισμούς της, η πρακτική αυτή συνιστούσε υφαρπαγή συγκοινωνιακού έργου που ανήκει στους νόμιμα αδειοδοτημένους επαγγελματίες και αντέβαινε στους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού.
Με το δικόγραφό της, η ενάγουσα πλευρά ζητούσε την παύση της επίμαχης δραστηριότητας, την επιδίκαση ποσού 100.000 ευρώ για ηθική βλάβη του σωματείου, καθώς και την αποκατάσταση περιουσιακής ζημίας που αποτιμούσε σε 46.667 ευρώ, επικαλούμενη μείωση των τηλεφωνικών κλήσεων που λάμβανε από τα συγκεκριμένα ξενοδοχεία σε σχέση με προηγούμενα έτη. Ζητούσε επιπλέον την απαγγελία χρηματικής ποινής για κάθε ημέρα τυχόν επανάληψης της πρακτικής.
Η εναγόμενη εταιρεία αντέκρουσε την αγωγή, διατείνεται ότι η παρεχόμενη υπηρεσία είναι διαφορετικής φύσης από εκείνη των ταξί. Όπως υποστήριξε, πρόκειται για οργανωμένη ημερήσια περιήγηση με την εμπορική ονομασία City Tour, η οποία προϋποθέτει προηγούμενη ηλεκτρονική κράτηση και προπληρωμή, περιλαμβάνει ξενάγηση και επιστροφή σε προκαθορισμένο χρόνο και δεν επιτρέπει την απλή μετάβαση από σημείο σε σημείο κατ’ επιλογή του επιβάτη.
Η πλευρά της εταιρείας προέβαλε σειρά ενστάσεων, μεταξύ των οποίων εκκρεμοδικίας, αοριστίας του δικογράφου και έλλειψης έννομου συμφέροντος. Ως προς το τελευταίο, υποστήριξε ότι το σωματείο, ως νομικό πρόσωπο, δεν θίγεται το ίδιο από την προσαπτόμενη συμπεριφορά, καθώς ενδεχόμενη ζημία αφορά τα μέλη του και όχι το ίδιο. Επικαλέστηκε δε ότι στο δικόγραφο δεν εξειδικεύεται η προσωπική ζημία εκάστου από τους ιδιοκτήτες ταξί που συνυπέγραφαν την αγωγή.
Το δικαστήριο έκανε δεκτή τη γραμμή αυτή, κρίνοντας ότι δεν στοιχειοθετείται το έννομο συμφέρον που απαιτείται για την παροχή δικαστικής προστασίας. Όπως προκύπτει, θεωρήθηκε ότι ο σύνδεσμος δεν νομιμοποιείται ενεργητικά να αξιώσει αποζημίωση για ζημία η οποία, με βάση τους ίδιους τους ισχυρισμούς του δικογράφου, βαρύνει τα επιμέρους μέλη και όχι αυτό καθαυτό το σωματείο.
Η υπόθεση δεν ήταν η πρώτη μεταξύ των δύο πλευρών. Είχε προηγηθεί αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, η οποία απορρίφθηκε λόγω έλλειψης κατεπείγοντος, με το δικαστήριο να μη χορηγεί ούτε προσωρινή διαταγή. Σε παράλληλη υπόθεση με όμοιο αντικείμενο, στραμμένη κατά άλλης εταιρείας με ανάλογη δραστηριότητα, είχε κριθεί ότι το έργο των τουριστικών λεωφορείων δεν εξομοιώνεται με αυτό των ταξί, αλλά προσιδιάζει περισσότερο στο έργο των αστικών και υπεραστικών συγκοινωνιών, χωρίς να πιθανολογείται σχέση ανταγωνισμού ή περιουσιακή ζημία των ιδιοκτητών ταξί.
Με την πρόσφατη απόφαση, η δικαστική διαμάχη κλείνει στον πρώτο βαθμό υπέρ της εναγόμενης εταιρείας, με την υπόθεση να μην εξετάζεται κατ’ ουσίαν, καθώς το κρίσιμο εμπόδιο εντοπίστηκε στο διαδικαστικό επίπεδο της νομιμοποίησης.