Απορρίφθηκε η αγωγή των αυτοκινητιστών ταξί κατά τουριστικού γραφείου για τα δρομολόγια από ξενοδοχεία προς την πόλη της Ρόδου

Σε απόρ­ριψη κατέ­ληξε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου επί της αγωγής που είχε στραφεί κατά του­ρι­στι­κής εται­ρείας ΙΚΕ για φερό­μενο αθέμιτο αντα­γω­νι­σμό στον τομέα της μετα­φο­ράς προ­σώ­πων. Το δικα­στή­ριο, σύμφωνα με πλη­ρο­φο­ρίες της «δημο­κρα­τι­κής», στήριξε την κρίση του στην έλλειψη έννομου συμ­φέ­ρο­ντος της ενά­γου­σας πλευράς, χωρίς να προ­χω­ρή­σει στην ουσια­στική εξέταση των αιτιά­σεων που είχαν δια­τυ­πω­θεί.

Την αγωγή είχαν κατα­θέ­σει η Ένωση Αυτο­κι­νη­τι­στών Οχη­μά­των Δημό­σιας Χρήσης Ρόδου, μαζί με δύο ιδιο­κτή­τες ταξί. Η πλευρά της ενα­γό­με­νης εται­ρείας εκπρο­σω­πή­θηκε από τον δικη­γόρο παρ’ Αρείω Πάγω κ. Στέργο Λεβέντη.

Η ενά­γουσα πλευρά υπο­στή­ριζε ότι η εται­ρεία πραγ­μα­το­ποιούσε σε ωριαία βάση δρο­μο­λό­για με του­ρι­στικά λεω­φο­ρεία από ξενο­δο­χεία της δυτικής πλευράς του νησιού προς την πόλη της Ρόδου και αντί­στροφα, εισπράτ­το­ντας αντί­τιμο ανά επιβάτη. Κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, η πρα­κτική αυτή συνι­στούσε υφαρ­παγή συγκοι­νω­νια­κού έργου που ανήκει στους νόμιμα αδειο­δο­τη­μέ­νους επαγ­γελ­μα­τίες και αντέ­βαινε στους κανόνες του υγιούς αντα­γω­νι­σμού.

Με το δικό­γραφό της, η ενά­γουσα πλευρά ζητούσε την παύση της επί­μα­χης δρα­στη­ριό­τη­τας, την επι­δί­καση ποσού 100.000 ευρώ για ηθική βλάβη του σωμα­τείου, καθώς και την απο­κα­τά­σταση περιου­σια­κής ζημίας που απο­τι­μούσε σε 46.667 ευρώ, επι­κα­λού­μενη μείωση των τηλε­φω­νι­κών κλήσεων που λάμβανε από τα συγκε­κρι­μένα ξενο­δο­χεία σε σχέση με προη­γού­μενα έτη. Ζητούσε επι­πλέον την απαγ­γε­λία χρη­μα­τι­κής ποινής για κάθε ημέρα τυχόν επα­νά­λη­ψης της πρα­κτι­κής.

Η ενα­γό­μενη εται­ρεία αντέ­κρουσε την αγωγή, δια­τεί­νε­ται ότι η παρε­χό­μενη υπη­ρε­σία είναι δια­φο­ρε­τι­κής φύσης από εκείνη των ταξί. Όπως υπο­στή­ριξε, πρό­κει­ται για οργα­νω­μένη ημε­ρή­σια περι­ή­γηση με την εμπο­ρική ονο­μα­σία City Tour, η οποία προ­ϋ­πο­θέ­τει προη­γού­μενη ηλε­κτρο­νική κράτηση και προ­πλη­ρωμή, περι­λαμ­βά­νει ξενά­γηση και επι­στροφή σε προ­κα­θο­ρι­σμένο χρόνο και δεν επι­τρέ­πει την απλή μετά­βαση από σημείο σε σημείο κατ’ επιλογή του επιβάτη.

Η πλευρά της εται­ρείας προ­έ­βαλε σειρά ενστά­σεων, μεταξύ των οποίων εκκρε­μο­δι­κίας, αορι­στίας του δικο­γρά­φου και έλλει­ψης έννομου συμ­φέ­ρο­ντος. Ως προς το τελευ­ταίο, υπο­στή­ριξε ότι το σωμα­τείο, ως νομικό πρόσωπο, δεν θίγεται το ίδιο από την προ­σα­πτό­μενη συμπε­ρι­φορά, καθώς ενδε­χό­μενη ζημία αφορά τα μέλη του και όχι το ίδιο. Επι­κα­λέ­στηκε δε ότι στο δικό­γραφο δεν εξει­δι­κεύ­ε­ται η προ­σω­πική ζημία εκάστου από τους ιδιο­κτή­τες ταξί που συνυ­πέ­γρα­φαν την αγωγή.

Το δικα­στή­ριο έκανε δεκτή τη γραμμή αυτή, κρί­νο­ντας ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται το έννομο συμ­φέ­ρον που απαι­τεί­ται για την παροχή δικα­στι­κής προ­στα­σίας. Όπως προ­κύ­πτει, θεω­ρή­θηκε ότι ο σύν­δε­σμος δεν νομι­μο­ποιεί­ται ενερ­γη­τικά να αξιώσει απο­ζη­μί­ωση για ζημία η οποία, με βάση τους ίδιους τους ισχυ­ρι­σμούς του δικο­γρά­φου, βαρύνει τα επι­μέ­ρους μέλη και όχι αυτό καθαυτό το σωμα­τείο.

Η υπόθεση δεν ήταν η πρώτη μεταξύ των δύο πλευρών. Είχε προη­γη­θεί αίτηση ασφα­λι­στι­κών μέτρων, η οποία απορ­ρί­φθηκε λόγω έλλει­ψης κατε­πεί­γο­ντος, με το δικα­στή­ριο να μη χορηγεί ούτε προ­σω­ρινή διαταγή. Σε παράλ­ληλη υπόθεση με όμοιο αντι­κεί­μενο, στραμ­μένη κατά άλλης εται­ρείας με ανάλογη δρα­στη­ριό­τητα, είχε κριθεί ότι το έργο των του­ρι­στι­κών λεω­φο­ρείων δεν εξο­μοιώ­νε­ται με αυτό των ταξί, αλλά προ­σι­διά­ζει περισ­σό­τερο στο έργο των αστικών και υπε­ρα­στι­κών συγκοι­νω­νιών, χωρίς να πιθα­νο­λο­γεί­ται σχέση αντα­γω­νι­σμού ή περιου­σιακή ζημία των ιδιο­κτη­τών ταξί.

Με την πρό­σφατη απόφαση, η δικα­στική διαμάχη κλείνει στον πρώτο βαθμό υπέρ της ενα­γό­με­νης εται­ρείας, με την υπόθεση να μην εξε­τά­ζε­ται κατ’ ουσίαν, καθώς το κρίσιμο εμπόδιο εντο­πί­στηκε στο δια­δι­κα­στικό επίπεδο της νομι­μο­ποί­η­σης.