Ένα αόρατο πρόβλημα

Σύμφωνα, με τη φετινή έκθεση του WEF η παν­δη­μική κρίση πήγε πίσω κατά μια ολό­κληρη γενιά το στόχο της εξά­λει­ψης των δια­φο­ρών μεταξύ ανδρών και γυναι­κών και θα χρεια­στούν 36 χρόνια για να εξα­λει­φθούν οι δια­φο­ρές μεταξύ των δύο φύλων, τόσο σε οικο­νο­μικό και σε πολι­τικό επίπεδο, όσο και στην πρό­σβαση στην εκπαί­δευση, ακόμα και στις υπη­ρε­σίες υγείας. Το γεγονός ότι οι γυναί­κες εργά­ζο­νται σε μεγα­λύ­τερα ποσοστά στα του­ρι­στικά επαγ­γέλ­ματα και στην εστίαση είναι μία από τις βασικές αιτίες για την εκτό­ξευση της ανερ­γίας τους. Πιο πολύ από τα γεγο­νότα αυτά καθ’αυτά που ακο­λου­θούν παγκό­σμιες τάσεις που είθι­σται να επι­δει­νώ­νουν τα προ­βλή­ματα σε εθνικό επίπεδο, μας θορυβεί ότι το ζήτημα δεν κατέχει κεντρική θέση στο δημόσιο διάλογο. Λες και όλα αυτά αφορούν κάποια άλλη χώρα και όχι το μισό του πλη­θυ­σμού.  Εξ ίσου απο­καρ­διω­τική η αδια­φο­ρία των γυναι­κείων οργα­νώ­σεων νέας κοπής που περί άλλων τυρ­βά­ζουν. Τελικά δεν είναι τυχαίο που οι επω­νυ­μίες τους και η επι­κοι­νω­νία τους γίνεται σε άλλη γλώσσα από την Ελλη­νική…