Απαράδεκτη κρίθηκε η αγωγή 4 κατοίκων Αρχαγγέλου κατά της Συνεταιριστικής Τράπεζας Δωδεκανήσου

Με απόφαση, που εξέδωσε την Παρα­σκευή το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, κρίθηκε απα­ρά­δε­κτη η αγωγή που άσκησαν 4 κάτοι­κοι Αρχαγ­γέ­λου, συγ­γε­νείς, κατά της υπό ειδική εκκα­θά­ριση “Συνε­ται­ρι­στι­κής Τρά­πε­ζας Δωδε­κα­νή­σου Συν. Πε”.

Οι ενά­γο­ντες εξέ­θε­σαν ότι κατά το έτος 2008 απέ­κτη­σαν δι αγοράς συνο­λικά 515 συνε­ται­ρι­στικά μερίδια της ενα­γό­με­νης και ειδι­κό­τερα ο πρώτος εξ αυτών απέ­κτησε 100, η δεύτερη 1, ο τρίτος 404 και η τέταρτη 10 συνε­ται­ρι­στικά μερίδια, τα οποία μετά την διαί­ρεσή τους (split), στην οποία προέβη η ενα­γό­μενη κατά το έτος 2013, τετρα­πλα­σιά­στη­καν με απο­τέ­λε­σμα ο πρώτος να δια­θέ­τει πλέον 400, η δεύτερη 4, ο τρίτος 1616 και η τέταρτη 400.

Τόνισαν ακόμη ότι ο πρώτος εξ αυτών κατήρ­τισε με την ενα­γό­μενη το έτος 2008 σύμβαση στε­γα­στι­κού δανείου, στην οποία συνε­βλήθη ως εγγυ­ή­τρια η δεύτερη εξ αυτών και ότι μετά την ανά­κληση της άδειάς της με από­φα­σης της Επι­τρο­πής Πιστω­τι­κών και Ασφα­λι­στι­κών Θεμάτων της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος και τον διο­ρι­σμό του ειδικού εκκα­θα­ρι­στή, προ­έ­βη­σαν σε αναγ­γε­λία των απαι­τή­σεών τους εκ των ανωτέρω συνε­ται­ρι­στι­κών μερι­δίων με εξώδικη δήλωσή τους.

Παρά το γεγονός ότι πρό­τει­ναν εξω­δί­κως σε συμ­ψη­φι­σμό την αντα­παί­τησή τους εκ των συνο­λι­κών 2.420 συνε­ται­ρι­στι­κών μερι­δίων έναντι της ληξι­πρό­θε­σμης απαί­τη­σης της ενα­γό­με­νης σε βάρος των δύο πρώτων εξ αυτών εκ δανεια­κής σύμ­βα­σης, ο εκκα­θα­ρι­στής αρνή­θηκε να προβεί στον εν λόγω συμ­ψη­φι­σμό.

Με βάση αυτό το ιστο­ρικό και κατ’εκτί­μηση των αγω­γι­κών αιτη­μά­των, ζητούν να ανα­γνω­ρι­στεί ότι είναι δικαιού­χοι και κάτοχοι συνο­λικά 2.420 συνε­ται­ρι­στι­κών μερι­δίων της ενα­γό­με­νης συνο­λι­κής αξίας 44.770 ευρώ, ότι η αξία ενός εκάστου μερι­δίου ανέρ­χε­ται σε 18,50 ευρώ του­λά­χι­στον και ότι η άρνηση της ενα­γό­με­νης να συμ­ψη­φί­σει τη συνο­λική αξία των μερι­δίων με την δική της ληξι­πρό­θε­σμη απαί­τηση τυγ­χά­νει παρά­νομη και κατα­χρη­στική.

Τέλος, ζήτησαν να κατα­δι­κα­στεί η ενα­γό­μενη στην κατα­βολή των δικα­στι­κών τους εξόδων.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι η συζή­τηση της αγωγής, πρέπει να κηρυ­χθεί απα­ρά­δε­κτη, με δεδο­μένο ότι η ενα­γό­μενη ετέθη υπό καθε­στώς ειδικής εκκα­θα­ρί­σεως, κατά την ημε­ρο­μη­νία της 8ης-12-2013, ανα­κα­λου­μέ­νης της αδείας λει­τουρ­γίας της, δυνάμει απο­φά­σεως της Επι­τρο­πής Πιστω­τι­κών και Ασφα­λι­στι­κών Θεμάτων της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος και από το ανωτέρω χρονικό σημείο επήλθε η ανα­στολή των ενα­ντίον της ατο­μι­κών κατα­διω­κτι­κών μέτρων των ανέγ­γυων και των γενικώς προ­νο­μιού­χων δανει­στών της.

Ειδι­κό­τερα, επειδή αντι­κεί­μενο της δίκης απο­τε­λεί η ανα­γνώ­ριση της ενο­χι­κής, χρη­μα­τι­κής φύσης αξίωσης των ενα­γό­ντων έναντι της ενα­γό­με­νης, που ενσω­μα­τώ­νε­ται και πηγάζει από τα προ­α­να­φερ­θέ­ντα συνε­ται­ρι­στικά μερίδια, οι ανωτέρω εμπί­πτουν στην έννοια των πτω­χευ­τι­κών και συνεπώς κατα­λαμ­βά­νο­νται από την ανα­στολή των διώξεων.