Αναβάλλονται οι δίκες λόγω των κινητοποιήσεων

Σε τροχιά παρά­λυ­σης εξα­κο­λου­θεί να κινεί­ται η Δικαιο­σύνη, καθώς συνε­χί­ζο­νται με αμείωτη ένταση οι κινη­το­ποι­ή­σεις.

Οι δικη­γό­ροι της Ρόδου, συντασ­σό­με­νοι με την απόφαση της συντο­νι­στι­κής επι­τρο­πής απο­φά­σι­σαν να συνε­χί­σουν την πανελ­λα­δική αποχή, ενώ οι δικα­στι­κοί υπάλ­λη­λοι απο­φά­σι­σαν χθες, την παρά­ταση, γι’ ακόμη δύο εβδο­μά­δες της αποχής από την εργασία τους για τρείς ώρες καθη­με­ρινά από την 12.00 έως την 15.00.

Οι διαρ­κείς κινη­το­ποι­ή­σεις οδηγούν σε πολλές ανα­βο­λές δικών, μεγα­λύ­τερη επι­βά­ρυνση της δικαιο­σύ­νης, σε περαι­τέρω εκκρε­μό­τη­τες και καθυ­στέ­ρηση της απο­νο­μής της.

Οι δικα­στι­κοί υπάλ­λη­λοι ανα­μέ­νουν συγκε­κρι­μένα την τοπο­θέ­τηση δύο υπαλ­λή­λων, από τους ενα­πο­μεί­να­ντες 10 αδιό­ρι­στους από δια­γω­νι­σμό που διε­ξή­χθη το 2009 και δεν πιστεύ­ουν ότι οι συγκε­κρι­μέ­νοι υπάλ­λη­λοι, από άλλα μέρη της χώρας, θα δεχτούν πλέον τον διο­ρι­σμό τους με μισθό ύψους 670 ευρώ.

Επι­πλέον ανα­μέ­νουν την κατα­νομή των 690 υπαλ­λή­λων, που επι­λέ­γη­σαν μετά από δια­δι­κα­σία μοριο­δό­τη­σης, προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στώ­σουν πόσοι θα αντι­στοι­χούν για τα δικα­στή­ρια της Ρόδου κι αν τελικώς ανα­λά­βουν καθή­κο­ντα.

Αίσθηση πάντως προ­κα­λεί η πλήρης αδια­φο­ρία της κυβέρ­νη­σης αλλά και του Αρείου Πάγου, στο εύλογο αίτημά τους για την επίλυση του χρο­νί­ζο­ντος προ­βλή­μα­τος της υπο­στε­λέ­χω­σης των υπη­ρε­σιών και στους δύο βαθμούς δικαιο­δο­σίας.

Το ασφα­λι­στικό, από την άλλη, είναι ένας βραχνάς για όλους τους δικη­γό­ρους που παλεύ­ουν να μείνουν στο επάγ­γελμα, είτε ως ελεύ­θε­ροι επαγ­γελ­μα­τίες είτε ως μπλο­κά­κη­δες είτε ως μισθω­τοί.

Και είναι στην κυριο­λε­ξία βραχνάς γιατί σημαί­νει το άγχος της κατα­βο­λής των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών ή της πλη­ρω­μής κάποιας ρύθ­μι­σης, την ίδια στιγμή που κοινή πεποί­θηση είναι ότι είτε δεν θα πάρουν ποτέ σύνταξη είτε θα πάρουν ψίχουλα.

Η πλειο­ψη­φία των δικη­γό­ρων κερ­δί­ζει λιγό­τερα από 10.000 ευρώ το χρόνο.

Τα χρήματα αυτά δεν φτάνουν για να καλύ­ψουν ούτε καν τις βασικές τους πόσω μάλλον να αντα­πο­κρι­θούν στις υπο­χρε­ώ­σεις τους σε ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές.