Ορειβάτης ξεχωρίζει πέντε από τις πιο όμορφες τοποθεσίες για αναρρίχηση στον κόσμο – Ανάμεσά τους η Κάλυμνος

Από την Τασμα­νία μέχρι το Βιετνάμ και την Ελλάδα, ο κόσμος είναι γεμάτος με εκπλη­κτι­κούς βρα­χώ­δεις σχη­μα­τι­σμούς για ατρό­μη­τους ορει­βά­τες.

Ο Αυστρα­λός ορει­βά­της και φωτο­γρά­φος Simon Carter επι­λέ­γει πέντε από τους καλύ­τε­ρους. Ανάμεσά τους και δύο περιο­χές της Ελλάδας.

Ίσως ήταν ο Τομ Κρουζ που σκαρ­φά­λωνε στον κόκκινο βράχο του Dead Horse Point της Γιούτα στην ταινία Mission: Impossible II ή η βρα­βευ­μένη με Όσκαρ ταινία Free Solo που κατέ­γραψε την εμπνευ­σμένη ανάβαση του Alex Honnold στην 3.000 πόδια ψηλή βραχώδη πλευρά του El Capitan στο Εθνικό Πάρκο Yosemite χωρίς σχοινιά ή εξο­πλι­σμό ασφα­λείας. Όποιος και αν είναι ο λόγος, η αναρ­ρί­χηση έχει γνω­ρί­σει μεγάλη δημο­τι­κό­τητα σε όλο τον κόσμο.

«Έχω δει τόσο πολλούς ανθρώ­πους να ασχο­λού­νται με την υπαί­θρια αναρ­ρί­χηση τα τελευ­ταία 20 χρόνια», λέει ο Αυστρα­λός αναρ­ρι­χη­τής και φωτο­γρά­φος Simon Carter. «Πολλά από αυτά οφεί­λο­νται στις ταινίες και στον πολ­λα­πλα­σια­σμό των γυμνα­στη­ρίων εσω­τε­ρι­κής αναρ­ρί­χη­σης, καθώς και στο ότι η αθλη­τική αναρ­ρί­χηση μπήκε τελικά στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες το 2020 στην Ιαπωνία».

Από τη Μαδα­γα­σκάρη μέχρι την Κίνα, ο κόσμος είναι γεμάτος με πύργους, βράχους, σπήλαια και άλλους εκπλη­κτι­κούς σχη­μα­τι­σμούς για ατρό­μη­τες ψυχές που θέλουν να δουν από τι είναι φτιαγ­μέ­νοι, είτε πρό­κει­ται για αθλη­τική αναρ­ρί­χηση, είτε για bouldering, είτε για top-roping είτε για free soloing. Πολλές από τις σπου­δαιό­τε­ρες τοπο­θε­σίες αναρ­ρί­χη­σης συγκε­ντρώ­νο­νται στο νέο βιβλίο του Carter, The Art of Climbing.

«Η σωμα­τική και πνευ­μα­τική πρό­κληση της αναρ­ρί­χη­σης» ήταν αυτό που αρχικά προ­σείλ­κυσε τον Carter, ο οποίος ασχο­λεί­ται με την αναρ­ρί­χηση εδώ και 40 χρόνια.

«Όμως, καθώς ασχο­λού­μην περισ­σό­τερο με την αναρ­ρί­χηση, είχε να κάνει με τα μέρη που εξε­ρευ­νούσα και τους ανθρώ­πους με τους οποίους έκανα παρέα. Αυτό που μου αρέσει στην αναρ­ρί­χηση είναι ότι μπορείς να γνω­ρί­σεις τυχαία μέρη του πλανήτη, τα οποία είναι τόσο ενδια­φέ­ρο­ντα – σου δίνει ένα κομμάτι ενός τόπου που σπάνια θα εξε­ρευ­νού­σες ως του­ρί­στας. Η σύνδεση με τη φύση είναι ένα από τα πιο ισχυρά πράγ­ματα. Περνάς μεγάλα χρονικά δια­στή­ματα στις πιο εντυ­πω­σια­κές τοπο­θε­σίες. Κατα­λή­γεις να νιώθεις δέος και να γοη­τεύ­ε­σαι από αυτά τα μέρη».

Ακο­λου­θούν πέντε από τις αγα­πη­μέ­νες τοπο­θε­σίες αναρ­ρί­χη­σης του Carter σε όλο τον κόσμο για να ξεπε­ρά­σετε τα όριά σας ή απλώς να απο­λαύ­σετε την απόλυτη ομορφιά της άγριας, δύσβα­της φύσης, όπως δημο­σιεύ­τη­καν από το BBC.

 

Οι πυλώνες της χερ­σο­νή­σου Τασμάν (Αυστρα­λία)

Για μια αίσθηση της άκρης του κόσμου, λίγα μέρη μπορούν να συγκρι­θούν με τη χερ­σό­νησο Τάσμαν στη νοτιο­α­να­το­λική Τασμα­νία της Αυστρα­λίας. Η χερ­σό­νη­σος είναι γνωστή για το Πορτ Άρθουρ, μια διάσημη αποικία κατα­δί­κων από τη δεκα­ε­τία του 1800, όταν η Αυστρα­λία εγκα­τα­στά­θηκε για πρώτη φορά από Ευρω­παί­ους. Αλλά για τους αναρ­ρι­χη­τές, είναι οι γιγα­ντιαίες θαλάσ­σιες στήλες από Ιου­ρα­σικό δολο­ρίτη κατά μήκος της τραχιάς ακτο­γραμ­μής, που προ­ε­ξέ­χουν έως και 300 μέτρα από τη θάλασσα, που τους καλούν.

Περίπου μια ώρα οδή­γη­σης από το Χόμπαρτ, την πρω­τεύ­ουσα της Τασμα­νίας, η χερ­σό­νη­σος Τασμάν φιλο­ξε­νεί μια διάσημη «τρι­λο­γία» εμβλη­μα­τι­κών πυλώνων. «Το Totem Pole, το Moai και το Pole Dancer είναι περι­πε­τειώ­δεις εκδρο­μές μόνο για έμπει­ρους ορει­βά­τες», εξηγεί ο Carter. «Όλες απαι­τούν του­λά­χι­στον δύο ώρες πεζο­πο­ρίας και ένα ραπέλ για να φτάσετε στους πυλώνες. Το Moai (22 μέτρα) είναι μια μέτρια περι­πε­τειώ­δης εκδρομή. Στην περί­πτωση του Pole Dancer, είναι μια πλήρης περι­πέ­τεια που απαιτεί του­λά­χι­στον πέντε ώρες πεζο­πο­ρίας, δύο κατα­βά­σεις με σχοινί και αρκετές δια­δρο­μές αναρ­ρί­χη­σης μόνο για να φτάσετε στην αρχή του Pole Dancer (40μ).

Το Totem Pole, συνο­λι­κού ύψους 65 μέτρων και πλάτους μόνο περίπου 4 μέτρων στη βάση του, είναι μια τεχνικά αρκετά απαι­τη­τική αναρ­ρί­χηση για τους πιο σκλη­ρούς αναρ­ρι­χη­τές. «Είναι σαν ένα μεγάλο σπίρτο – ένα απί­στευτο πράγμα που προ­ε­ξέ­χει από τον ωκεανό. Πρό­κει­ται για τεχνική αναρ­ρί­χηση στην πιο εντυ­πω­σιακή τοπο­θε­σία που μπο­ρείτε να φαντα­στείτε».

Το Cape Hauy στη χερ­σό­νησο Tasman στη νοτιο­α­να­το­λική Τασμα­νία (Αυστρα­λία)

Κάλυ­μνος και Τέλεν­δος (Ελλάδα)

Η Κάλυ­μνος, ανάμεσα στα νησιά Κως και Λέρος στην αλυσίδα των Δωδε­κα­νή­σων, είναι πολύ λιγό­τερο γνωστή, αλλά μεταξύ των ορει­βα­τών είναι θρυλική. «Η Κάλυ­μνος δεν θα μπο­ρούσε να είναι πιο διάσημη μεταξύ των αναρ­ρι­χη­τών», λέει ο Carter.

«Είναι ένα βρα­χώ­δες νησί και δεν είναι αισθη­τικά το πιο όμορφο ελλη­νικό νησί. Αλλά για τους αναρ­ρι­χη­τές είναι παρά­δει­σος, με βράχια και σπηλιές παντού. Είναι πιθανώς ο πιο δημο­φι­λής προ­ο­ρι­σμός αναρ­ρί­χη­σης στον κόσμο αυτή τη στιγμή. Πρέπει να υπάρ­χουν πάνω από 4.000 ατο­μι­κές αναρ­ρι­χή­σεις στους ασβε­στο­λι­θι­κούς βράχους που είναι διά­σπαρ­τοι σε όλη την Κάλυμνο και το γει­το­νικό νησί Τέλεν­δος. Το εύρος δυσκο­λίας καλύ­πτει κάθε βαθμό, από τις πιο εύκολες αναρ­ρι­χή­σεις μέχρι τις απί­στευτα δύσκο­λες – υπάρχει πραγ­μα­τικά κάτι για όλους».

Ορει­βά­της στην Κάλυμνο

Μεταξύ των πιο αξιό­λο­γων και απαι­τη­τι­κών αναρ­ρι­χη­τι­κών εμπει­ριών είναι η Κρυ­στάλ­λινη Σπηλιά στην Τέλενδο, στην οποία μπο­ρείτε να φτάσετε με ένα 30λεπτο πλοίο ή θαλάσ­σιο ταξί από την Κάλυμνο και στη συνέ­χεια με πεζο­πο­ρία 1,5 χιλιο­μέ­τρου (ή ζητήστε από το πλοίο να σας αφήσει πιο κοντά στην Κρυ­στάλ­λινη Σπηλιά, κάτι που συχνά κάνουν με χαρά). «Το Crystal Cave είναι μια μεγάλη, σκληρή, τεχνική ανάβαση αντοχής – μια πολύ φυσική, γυμνα­στική δια­δρομή», προ­σθέ­τει ο Carter. «Χρειά­ζε­στε ένα σχοινί 100 μέτρων για να το κάνετε, επειδή η σπηλιά είναι τόσο ψηλή- όταν φτάσετε στην κορυφή της σπηλιάς, χρειά­ζε­στε αρκετό σχοινί για να κατε­βείτε και να επι­στρέ­ψετε στο έδαφος. Είναι ένα εξαι­ρε­τικό μέρος».

Οι ταξι­διώ­τες μπορούν να πάρουν απευ­θείας πτήση από την Αθήνα προς την Κάλυμνο ή να πάρουν πλοία από άλλα νησιά, όπως η Ρόδος.

Smith Rocks State Park (ΗΠΑ)

Το Smith Rocks State Park στο Όρεγκον ανα­γνω­ρί­ζε­ται ευρέως ως η γενέ­τειρα της σύγ­χρο­νης αμε­ρι­κα­νι­κής αθλη­τι­κής αναρ­ρί­χη­σης. Ο Carter εξηγεί ότι η αναρ­ρί­χηση άρχισε να γίνεται δημο­φι­λής εδώ τις δεκα­ε­τίες του 1960 και του 1970, και στη συνέ­χεια απο­γειώ­θηκε πραγ­μα­τικά τη δεκα­ε­τία του ’80, όταν οι αναρ­ρι­χη­τές που ανα­ζη­τού­σαν πιο δύσκο­λες προ­κλή­σεις έστρε­ψαν την προσοχή τους στους τοίχους που έμοια­ζαν με κενά.

«Οι από­το­μοι καθαροί τοίχοι δεν είχαν ρωγμές ή χαρα­κτη­ρι­στικά, οπότε οι αναρ­ρι­χη­τές άρχισαν να εξο­πλί­ζουν τις δια­δρο­μές με μόνιμα στε­ρε­ω­μένα μπου­λό­νια ασφα­λείας, κάτι που επέ­τρεψε στους αναρ­ρι­χη­τές να επι­κε­ντρω­θούν στην προ­ώ­θηση της φυσικής, γυμνα­στι­κής πλευράς της αναρ­ρί­χη­σης, η οποία έγινε γνωστή ως “αθλη­τική αναρ­ρί­χηση” και απο­γειώ­θηκε σε όλη τη χώρα», λέει.

Smith Rocks State Park

Το Smith Rock State Park βρί­σκε­ται στην έρημο του κεντρι­κού Όρεγκον, σε από­σταση 200 μιλίων από το Πόρ­τλαντ. «Το Smith Rocks είναι ένα μέρος που προ­κα­λεί δέος», λέει ο Carter. «Το κρατικό πάρκο δια­σχί­ζει ο ποταμός Crooked River. Είναι μια μικρή όαση στη μέση της υπαί­θρου. Έχεις ράντσα και αγρο­τι­κές εκτά­σεις, και μετά, μπουμ, αυτό το κρατικό πάρκο ξεπρο­βάλ­λει από το πουθενά με αυτούς τους ωραίους πορ­το­καλί σχη­μα­τι­σμούς για αναρ­ρί­χηση, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των The Smith Rock Group, The Christian Brothers, The Dihedrals, Aggro Gully και Monkey Face. Η περιοχή έχει την αίσθηση της Άγριας Δύσης. Είναι ένα μέρος όπου πραγ­μα­τικά αισθά­νε­στε ότι θα έπρεπε να κυκλο­φο­ρείτε με άλογο. Έχει μια ελαφρώς ερημική αίσθηση…».

Περισ­σό­τε­ρες από 2.000 δια­δρο­μές δια­τρέ­χουν τα βραχώδη τοπία του πάρκου. Οι περισ­σό­τε­ροι επι­σκέ­πτες επι­λέ­γουν μία από τις πολλές εύκολες ή μέτριες δια­δρο­μές, αλλά οι σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κοί αναρ­ρι­χη­τές μπορεί να επι­χει­ρή­σουν δοκι­μα­σμέ­νες κλα­σι­κές δια­δρο­μές, όπως το To Bolt Or Not To Be, το οποίο είναι «ένας εκπλη­κτι­κός, κενός τοίχος ύψους 41 μέτρων στην περιοχή Dihedrals», σύμφωνα με τον Carter. «Απαιτεί συνεπή, σκληρή αναρ­ρί­χηση. Όταν σκαρ­φά­λωσε για πρώτη φορά ο Γάλλος αναρ­ρι­χη­τής Jean Baptiste Tribout το 1986, ήταν η δυσκο­λό­τερη δια­δρομή στη Βόρεια Αμερική. Το αυθάδες όνομα που έδωσε στη δια­δρομή είχε νόημα – αμέσως μετά, η αθλη­τική αναρ­ρί­χηση απο­γειώ­θηκε στις ΗΠΑ. Χρόνια αργό­τερα, η δια­δρομή παρα­μέ­νει και σήμερα ένα πολυ­πό­θητο τεστ για κορυ­φαί­ους αναρ­ρι­χη­τές».

Les Calanques (Γαλλία)

Υπάρχει πολύ ασβε­στό­λι­θος με άφθονες ευκαι­ρίες αναρ­ρί­χη­σης κατά μήκος της νότιας ακτής της Γαλλίας, αλλά το Εθνικό Πάρκο Calanques, έξω από τη Μασ­σα­λία, είναι το επί­κε­ντρο που προ­σελ­κύει τυχο­διώ­κτες από όλο τον κόσμο. «Το Calanques είναι μια πολύ σημα­ντική ιστο­ρικά περιοχή για τους αναρ­ρι­χη­τές. Οι Γάλλοι ορει­βά­τες στις αρχές της δεκα­ε­τίας του 1900 πήγαι­ναν εκεί όταν ο καιρός ήταν κακός στα βουνά για να βελ­τιώ­σουν τις τεχνι­κές τους δεξιό­τη­τες, οπότε υπάρ­χουν εκπλη­κτι­κές παρα­δο­σια­κές αναρ­ρι­χή­σεις, όπως η Arête de Marseille, μια κλασική, εύκολη δια­δρομή για έμπει­ρους αναρ­ρι­χη­τές στον σχη­μα­τι­σμό La Grande Candelle με θέα τη Μεσό­γειο, την οποία την ανέ­βη­καν για πρώτη φορά το 1927, καθώς και πιο σύγ­χρο­νες αναρ­ρι­χή­σεις».

Υπάρ­χουν 26 calanques (ή, κατά προ­σέγ­γιση, «βρα­χώ­δεις κολ­πί­σκοι») στο εθνικό πάρκο, μια περιοχή 520 τετρα­γω­νι­κών χιλιο­μέ­τρων που είναι δημο­φι­λής στους πεζο­πό­ρους, τους βαρ­κά­ρη­δες, τους ιστιο­πλό­ους, τους κολυμ­βη­τές και τους φυσιο­λά­τρες, καθώς και στους αναρ­ρι­χη­τές. Η Μασ­σα­λία απο­τε­λεί μια καλή βάση, σε από­σταση 30 λεπτών με λεω­φο­ρείο ή αυτο­κί­νητο από το εθνικό πάρκο, ή οι ορει­βά­τες μπορούν να μείνουν σε μια από τις μικρές πόλεις-λιμάνια, όπως το Les Goudes. «Οι αναρ­ρι­χη­τές μπορούν να επι­λέ­ξουν ανάμεσα σε μερικές από τις μεγάλες, παλιές παρα­δο­σια­κές αναρ­ρι­χή­σεις ή δύσκο­λες σύγ­χρο­νες αθλη­τι­κές αναρ­ρι­χή­σεις σε προ­ε­ξο­χές και σπηλιές», λέει ο Carter. «Η αναρ­ρί­χηση είναι εύκολη έως μέτρια, με κάποια πιο δύσκολα πράγ­ματα. Υπάρχει κάτι για όλους. Ο ασβε­στό­λι­θος εδώ είναι τόσο όμορφος. Ορι­σμέ­νες από τις αναρ­ρι­χή­σεις ξεκι­νούν από μικρές παρα­λίες. Αυτό που είναι επίσης ιδιαί­τερο στις Calanques είναι ότι σκαρ­φα­λώ­νεις πάνω από τον υπέροχο αφρώδη μεσο­γειακό ωκεανό».

 

Les Calanques

Ha Long Bay (Βιετνάμ)

Υπάρχει ένας ήρεμος ρυθμός στις κρουα­ζιέ­ρες με τις βάρκες junk που μετα­φέ­ρουν τους ταξι­διώ­τες γύρω από τον κόλπο Hạ Long Bay, μια πανέ­μορφη περιοχή στο βορειο­α­να­το­λικό Βιετνάμ με περισ­σό­τερα από 2.000 ασβε­στο­λι­θικά καρστ να ξεπρο­βάλ­λουν από τον ωκεανό, μερικά από τα οποία φτάνουν τα 400 μέτρα. Αλλά το μνημείο παγκό­σμιας πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς της Unesco είναι επίσης μια παιδική χαρά περι­πέ­τειας, με φαντα­στι­κές ευκαι­ρίες για θαλάσ­σιο καγιάκ, κατα­δύ­σεις, πεζο­πο­ρία και αναρ­ρί­χηση. «Ο κόλπος Ha Long Bay είναι ένα τρελά όμορφο μέρος», λέει ο Κάρτερ. «Όταν κάνεις κρουα­ζιέρα στην περιοχή, είσαι καθη­λω­μέ­νος από αυτό που βλέπεις. Είναι ένα από εκείνα τα μέρη όπου νιώθεις ότι έχεις ταξι­δέ­ψει πραγ­μα­τικά κάπου μονα­δικά και περι­πε­τειώδη».

Το Cát Bà, το μεγα­λύ­τερο νησί του κόλπου, είναι ο κύριος κόμβος για τους ορει­βά­τες, με τα τραχιά βουνά του Εθνικού Πάρκου Cát Bà και τον δημο­φιλή βράχο Butterfly Wall. Αλλά για να γνω­ρί­σετε πραγ­μα­τικά τα καλύ­τερα του κόλπου, πρέπει να εξε­ρευ­νή­σετε με σκάφος. «Αν και πολλά από τα καρστ είναι πολύ αιχμηρά, χαμηλής γωνίας και με βλά­στηση για να ενδια­φέ­ρουν τους περισ­σό­τε­ρους σύγ­χρο­νους αναρ­ρι­χη­τές, υπάρ­χουν χρυσές κου­κί­δες για τους τολ­μη­ρούς εξε­ρευ­νη­τές», λέει ο Carter. «Θα μπο­ρού­σατε να χαθείτε σε αυτή την περιοχή, εξε­ρευ­νώ­ντας για μέρες με βάρκα».

Ha Long bay

Οι αναρ­ρι­χή­σεις του κόλπου δεν είναι ιδα­νι­κές για αρχά­ριους. «Δεν μπορείς να κάνεις πολλά ως αρχά­ριος εκεί – είναι για περι­πε­τειώ­δεις, έμπει­ρους αναρ­ρι­χη­τές», λέει ο Carter. Ξεχω­ρί­ζει το The Face και το Turtle Cave ως δύο αγα­πη­μέ­νες αναρ­ρι­χή­σεις σε κοντινή από­σταση από το Cát Bà. «Το The Face είναι ένας τερά­στιος τοίχος από ασβε­στό­λιθο, ο οποίος μοιάζει σαν να έχει στάξει κερί από την πρόσοψη του βράχου. Η αναρ­ρί­χησή του είναι μια ασυ­νή­θι­στη εμπει­ρία. Υπάρ­χουν επίσης πολλές αναρ­ρι­χή­σεις στην περιοχή όπου, μόλις τελειώ­σετε, μπο­ρείτε να κάνετε ραπέλ πίσω σε μια παραλία. Αλλά το μεγα­λύ­τερο όφελος της περιο­χής έρχεται με τις προ­κλή­σεις «deep-water soloing», όπου μπο­ρείτε απλά να βγείτε από τη βάρκα και να σκαρ­φα­λώ­σετε χωρίς σχοινί – μόνο εσείς, ο βράχος και ο ωκεανός ως «crash pad».» Το Turtle Cave είναι ένα τέλειο παρά­δειγμα αυτού, όπου οι ορει­βά­τες στο­χεύ­ουν να σκαρ­φα­λώ­σουν στο χείλος μιας σπηλιάς 10 μέτρα πάνω από τον ωκεανό – χωρίς να χρη­σι­μο­ποι­ή­σουν σχοινί..