Απόφαση σταθμός: Δεν νομιμοποιείται η PQH για δάνεια της ΑΤΕ ΒΑΝΚ

Οταν το 2012 ανα­κλή­θηκε με απόφαση της Επι­τρο­πής Πιστω­τι­κών και Ασφα­λι­στι­κών Θεμάτων της Τ.τΕ η άδεια λει­τουρ­γίας της Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας (ΑΤΕ ΒΑΝΚ), ένα μέρος των δανεια­κών συμ­βά­σεων μετα­βι­βά­στη­καν στην Τράπεζα Πει­ραιώς ΑΕ, και ένα άλλο παρέ­μεινε στα ”μη μετα­βι­βά­σιμα” στοι­χεία της υπό εκκα­θά­ριση πλέον ΑΤΕ ΒΑΝΚ.

Ειδική Εκκα­θα­ρί­στρια της ΑΤΕ ΒΑΝΚ ορί­στηκε η “PQH Ενιαία Ειδική Εκκα­θά­ριση”.

Το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με απόφαση που εξέδωσε, κάνο­ντας δεκτούς ισχυ­ρι­σμούς δανειο­λή­πτη, έκρινε ότι η εκκα­θα­ρί­στρια εται­ρεία PQH δεν νομι­μο­ποιεί­ται ενερ­γη­τικά για την άσκηση της αγωγής διεκ­δί­κη­σης γιατί δεν απο­δει­κνύ­ε­ται ότι το ένδικο δάνειο είναι από αυτά που παρέ­μει­ναν στην υπό εκκα­θά­ριση ΑΤΕ ΒΑΝΚ και δεν μετα­βι­βά­στη­καν στην Τράπεζα Πει­ραιώς ΑΕ.

Δεν απο­δεί­χθηκε, σύμφωνα με το σκε­πτικό της από­φα­σης, ότι δικαιού­χος άσκησης της συγκε­κρι­μέ­νης αγωγής για την είσπραξη της απαι­τή­σεως είναι η ειδική εκκα­θα­ρί­στρια και το Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε στο σύνολό της την αγωγή ως ουσία αβά­σι­μης, ενώ κατα­δι­κά­στηκε η ενά­γουσα ειδική εκκα­θα­ρί­στρια στην κατα­βολή των δικα­στι­κών εξόδων του ενα­γό­με­νου δανειο­λή­πτη.

Ανα­φέ­ρο­νται μεταξύ άλλων στην απόφαση τα εξής:

Δυνάμει σύμ­βα­σης τοκο­χρε­ω­λυ­τι­κού στε­γα­στι­κού δανείου, η ενά­γουσα χορή­γησε στον ενα­γό­μενο δάνειο ποσού 150.000 ευρώ, προ­κει­μέ­νου να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί από τον τελευ­ταίο για την κάλυψη στε­γα­στι­κών αναγκών του, με τους ειδι­κό­τε­ρους όρους και συμ­φω­νίες που περιέ­χο­νται σε αυτήν.

Συμ­φω­νή­θηκε δε ότι το δάνειο θα ήταν εξο­φλη­τέο σε 480 ισό­πο­σες, μηνιαίες, τοκο­χρε­ω­λυ­τι­κές δόσεις, πλην έντοκης περιό­δου χάριτος εννέα μηνών.

Δυνάμει δε του υπ’ αριθμ. 7 όρου της ως άνω σύμ­βα­σης, συμ­φω­νή­θηκε, μεταξύ άλλων, ότι σε περί­πτωση καθυ­στέ­ρη­σης πλη­ρω­μής δόσης ή τμή­μα­τος αυτής ή σε περί­πτωση καθυ­στέ­ρη­σης εξό­φλη­σης δεδου­λευ­μέ­νων τόκων και εξόδων, κατόπιν παρόδου τριών μηνών από την υπε­ρη­με­ρία του οφει­λέτη, η ενά­γουσα θα δικαιού­νταν να καταγ­γεί­λει τη σύμβαση και να ανα­ζη­τή­σει το σύνολο του ανε­ξό­φλη­του ποσού του δανείου, το οποίο θα καθί­στα­ται από την καταγ­γε­λία ληξι­πρό­θε­σμο και απαι­τητό, επι­βα­ρυ­νό­μενο με το οικείο επι­τό­κιο υπε­ρη­με­ρίας.

Προς από­δειξη του ύψους της ανωτέρω χρη­μα­τι­κής απαί­τη­σής της κατά του ενα­γό­με­νου, η ενά­γουσα επι­κα­λεί­ται και προ­σκο­μί­ζει απο­σπά­σματα των τηρού­με­νων σε ηλε­κτρο­νική μορφή εμπο­ρι­κών της βιβλίων, που εμπε­ριέ­χουν την κίνηση των λογα­ρια­σμού της επί­μα­χης σύμ­βα­σης.

Ωστόσο, τα εν λόγω απο­σπά­σματα δεν λαμ­βά­νο­νται υπόψιν ως έγγραφα προς από­δειξη του ύψους της -κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της ενάγουσας- απαί­τη­σής της, διότι στε­ρού­νται απο­δει­κτι­κής δύναμης, ενόψει του ό,τι δεν απο­δει­κνύ­ε­ται ότι περι­λή­φθηκε στην ένδικη σύμβαση σχετική δικο­νο­μική σύμβαση μεταξύ των συμ­βλη­θέ­ντων μερών που θα ανήγαγε τα απο­σπά­σματα των μηχα­νο­γρα­φι­κώς τηρού­με­νων βιβλίων της ενά­γου­σας, στα οποία απο­τυ­πώ­νε­ται η κίνηση του λογα­ρια­σμού, σε απο­δει­κτικό μέσο υπέρ της εκδό­τριάς τους.

Επι­πλέον, ο ενα­γό­με­νος αμφι­σβη­τεί ρητά τη φερό­μενη εις βάρος του απαί­τηση της ενά­γου­σας, καθώς επίσης και την κίνηση και τις χρε­ώ­σεις που η ενά­γουσα ισχυ­ρί­ζε­ται ότι προ­κύ­πτουν από αυτά.

Ως εκ τούτου, η ένδικη σύμβαση εμπί­πτει μεν στις συμ­βά­σεις που αφορούν στην αγορά ή στην επι­σκευή ακι­νή­του που χρη­σι­μο­ποιεί­ται ή πρό­κει­ται να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί ως κατοι­κία, οι οποίες ασφα­λί­ζο­νται με εμπράγ­ματη ασφά­λεια επί του οικείου ακι­νή­του, πλην όμως, δεν απο­δει­κνύ­ε­ται ότι ο ενα­γό­με­νος βρι­σκό­ταν σε υπε­ρη­με­ρία άνω των 180 ημερών ή άνω των 90 ημερών όσον αφορά στην κατα­βολή οποιου­δή­ποτε χρη­μα­τι­κού ποσού, που να αφορά στην επίμαχη πιστω­τική σύμβαση στε­γα­στι­κού δανείου και εν γένει ουδόλως απο­δει­κνύ­ε­ται ότι οι έννομες σχέσεις που πηγά­ζουν από την ένδικη πιστω­τική σύμβαση συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν στα «μη μετα­βι­βά­σιμα» προς την ανώνυμη τρα­πε­ζική εται­ρεία με την επω­νυ­μία «ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.» στοι­χεία, κατά τους όρους του προ­μνη­σθέ­ντος Παραρ­τή­μα­τός της από απόφαση της Επι­τρο­πής Μέτρων Εξυ­γί­αν­σης της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος που ελήφθη στη συνε­δρί­αση 4/27-07-2012 (ΦΕΚ τ. ΕΓ 2209/27-07-2012). Συνε­πεία τούτων δεν απο­δει­κνύ­ο­νται προ­ε­χό­ντως τα επι­κλη­θέ­ντα από την ενά­γουσα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά προς θεμε­λί­ωση της επι­κα­λού­με­νης ενερ­γη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σής.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Μηνάς Τσέρκης.